การดูถูกที่ไม่เคยเปลี่ยน

"อย่าเรียนมัน... อย่าแตะต้องแสงนั่น... ลูคัส" น้ำเสียงแหบพร่าและเย็นเยียบของอาจารย์เซเลสเตียเมื่อคืนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของฉันราวกับเสียงกระซิบจากห้วงนิทรา แม้ว่าแผ่นหลังบอบบางภายใต้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเธอจะเดินลับหายเข้าไปในความมืดของห้องพักส่วนตัวไปนานแล้วก็ตาม ฉัน—ลูคัส—ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้ากองตำราเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณที่เปิดค้างไว้ หน้ากระดาษเก่าคร่ำคร่าส่งกลิ่นอายอับชื้นผสมกับกลิ่นละอองดาวจางๆ แต่คำเตือนนั้นกลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าหินผา ทำไมกันล่ะ? ทำไมผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านธาตุแสงอันดับหนึ่งของสถาบัน ถึงได้แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยามที่มองดูพัฒนาการเวทมนตร์ของฉัน? "เหอะ! ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้นวะ ไอ้เด็กทุนไร้หัวนอนปลายเท้า ขวางทางเดินหมดแล้ว!" เสียงแหลมสูงและเย่อหยิ่งของ 'เอ็ดเวิร์ด' ทายาทตระกูลดยุกแห่งอาณาจักรตะวันตกดังแทรกขึ้น ทำลายห้วงความคิดอันสับสนของฉันลงอย่างไม่ใยดี ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบชนชั้นสูงปักดิ้นทองเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสามคนที่ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตามหลังมาอย่างสนุกสนาน นี่คือคาบปฏิบัติจริงเวทมนตร์ธาตุผสม ณ ลานประลองกลางแจ้งอันกว้างใหญ่ พื้นสนามปูด้วยหินแกรนต์สีขาวบริสุทธิ์ที่ออกแบบมาเพื่อรองรับแรงกระแทกจากเวทมนตร์โดยเฉพาะ รอบด้านรายล้อมไปด้วยอัฒจันทร์หินที่เหล่านักเรียนปีสองต่างพากันจับกลุ่มกระซิบกระซาบ รอดูความบันเทิงที่กำลังจะเกิดขึ้น โดยไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเด็กทุนผู้ไร้เส้นสายอย่างฉันเลยแม้แต่คนเดียว ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเอ็ดเวิร์ด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัวที่มักจะใช้ความกวนประสาทกลบเกลื่อนความตึงเครียด "ขอโทษทีนะเอ็ดเวิร์ด พอดีสมองฉันมันกำลังประมวลผลเรื่องสำคัญอยู่ เลยไม่มีพื้นที่ว่างให้ความไร้สาระของนาย... ว่าแต่ วันนี้สมองส่วนไหนของนายสั่งให้มาหาเรื่องฉันก่อนล่ะ หรือว่าคิดถึงคำสอนของฉันจากคาบที่แล้ว?" คำพูดเรียบๆ แต่เจ็บแสบนั้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้ "กึ๋น" ของเอ็ดเวิร์ดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "ปากดีนักนะ! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ลูคัส? ก็แค่สามัญชนที่โชคดีสอบเข้ามาได้ด้วยคะแนนภาคทฤษฎีปาินหาริย์แค่นั้นแหละ แกไม่มีวันเทียบชั้นกับพวกเราที่เป็นสายเลือดบริสุทธิ์ได้หรอก!" เอ็ดเวิร์ดคำรามลั่น ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะชน "ในเมื่ออาจารย์เซเลสเตียไม่อยู่คุมสนามนี้... วันนี้แหละ ฉันจะสั่งสอนให้แกสำนึกว่าหางแถวควรจะก้มหัวอยู่ที่ไหน!" บรรยากาศรอบตัวพลันอุณหภูมิลดฮวบลง เหล่านักเรียนที่มุงดูอยู่เริ่มถอยร่นออกไปเป็นวงกว้างเมื่อเห็นประกายไฟสีแดงฉานเริ่มปะทุขึ้นที่ปลายนิ้วของเอ็ดเวิร์ด เวทมนตร์ธาตุไฟขั้นกลางผสมผสานกับธาตุลมถูกร่ายขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างความได้เปรียบในระยะประชิด [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจอันเป็นปฏิปักษ์ระดับสูงจากเป้าหมาย: เอ็ดเวิร์ด และพวกพ้อง] [ระบบประเมินสถานการณ์: ความเสี่ยงในการบาดเจ็บทางกายภาพ 78%] [คำแนะนำจากระบบ: ใช้ทักษะ 'ก้าวพริบตาแสง' หลบหลีกการโจมตีแรก แล้วสวนกลับด้วยการควบคุมมานาขั้นพื้นฐานเพื่อรักษาศักดิ์ศรี แต่ระวังการใช้พลังธาตุแสงเกินขีดจำกัดตามคำเตือนของเซเลสเตีย] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวทำให้ฉันต้องขบกรามแน่น สมองส่วนหนึ่งกำลังประเมินทางเลือกอย่างรวดเร็ว ฉันจะยอมโดนรังแกแล้วเงียบไป หรือจะใช้เวทมนตร์ที่เซเลสเตียสั่งห้ามเพื่อตบหน้าพวกมันให้หงายเงิบ? "เอาสิ! ลองทำดูสิ!" เอ็ดเวิร์ดไม่รอช้า เขาซัดลูกบอลเพลิงผสมลมขนาดเท่าศีรษะพุ่งตรงมาที่กลางอกของฉันอย่างไม่ลังเล ความร้อนแผดเผาผิวหน้าจนแสบผ่าว แรงลมรอบตัวกรรโชกจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวสยาย ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลง ฉันเห็นรอยยิ้มสะใจบนใบหน้าของเอ็ดเวิร์ด และสายตาสสมเพชเวทนาจากคนรอบข้าง *ไม่... ฉันจะไม่ยอมแพ้ที่นี่เด็ดขาด* ฉันตัดสินใจขยับเท้าตามคำแนะนำของระบบ ร่างกายพุ่งวาบด้วยแสงสีขาวนวลจางๆ หลบลูกบอลเพลิงได้อย่างเฉียดฉิว แรงระเบิดด้านหลังทำให้เศษหินกระเด็นบาดผิวแก้มจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย แต่ฉันไม่สนใจ ความเร็วในการเคลื่อนที่ของฉันทำให้เอ็ดเวิร์ดและพรรคพวกถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกมันไม่คิดว่าเด็กทุนที่พวกมันมองว่าเป็นสวะจะสามารถหลบการโจมตีประสานธาตุได้ "แก... แกหลบได้ยังไง!" เอ็ดเวิร์ดตะโกนอย่างหัวเสีย หันกลับมามองด้วยความเคียดแค้น ฉันยืนนิ่งอยู่ที่มุมสนาม ยกมือขึ้นแตะรอยแผลที่แก้มเบาๆ ก่อนจะปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าด้วยท่าทางสบายๆ ที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ก็เพราะสมองฉันมันทำงานดีกว่าขี้เลื่อยในหัวนายไงล่ะ เอ็ดเวิร์ด... อยากลองใหม่อีกรอบไหม หรือจะให้ฉันสอนวิธีร่ายเวทแบบเด็กอนุบาลให้ดูก่อนดี?" "ไอ้สารเลว! วันนี้ฉันจะหักขาแกให้พิการไปเลย!" เอ็ดเวิร์ดคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง สั่งให้เพื่อนอีกสองคนรุมล้อมเข้ามาเพื่อปิดทางหนี เวทมนตร์หลากหลายธาตุถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกันจนเกิดเป็นแรงกดดันมหาศาลที่กดทับร่างของฉันจนแทบหายใจไม่ออก ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ขณะที่ฉันกำลังจะรวบรวมมานาธาตุแสงเพื่อตอบโต้ตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้น... อุณหภูมิรอบสนามประลองก็ลดฮวบลงจนกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่เสียดกระดูก ละอองแสงสีทองประกายมุกนับพันลอยล่องลงมาจากท้องฟ้าอย่างไร้ที่มา ราวกับกาลเวลาถูกหยุดนิ่งด้วยอำนาจบางอย่างที่เหนือกว่า เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของฉัน กลิ่นอายหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าและหิมะแรกฤดูผสมผสานกันอย่างเป็นเอกลักษณ์ที่ฉันจำได้ขึ้นใจ "พวกเธอ... กำลังเล่นสนุกอะไรกันอยู่บนลานประลองของฉันคะ?" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจจนทุกคนในลานประลองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากดังขึ้น เอ็ดเวิร์ดและพรรคพวกชะงักค้างทันที ใบซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ เซเลสเตียยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งคู่นั้นกวาดมองกลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ก่อนที่เธอจะปรายตามามองฉันที่ยืนอยู่เคียงข้าง พร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับที่ไม่มีใครอ่านออก และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เซเลสเตียก็ยกมือขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน "ในเมื่อชอบใช้กำลังกันนัก งั้นฉันขอทดสอบพวกเธอ... ด้วยบทเรียนพิเศษที่ไม่มีในตำราก็แล้วกันนะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเดินทางของลูคัสมาโดยตลอดนะคะ!