คาถาแรกในห้องเรียนของอาจารย์เซเลสเตีย

"ถ้าทฤษฎีนี้ถูกต้อง... พลังงานแสงก็ไม่ใช่แค่แสง แต่มันคือข้อมูลที่เดินทางผ่านอนุภาคของความว่างเปล่า งั้นถ้าเราเปลี่ยนตัวกลางในการส่งผ่านล่ะครับ อาจารย์เซเลสเตีย?" เสียงทุ้มต่ำของลูคัสแทรกผ่านความเงียบงันที่กดดันภายในห้องเรียนเวทมนตร์ชั้นสูง บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยสายตาดูแคลนจากเหล่าชนชั้นสูงที่มองว่าเด็กหนุ่มจากเขตชายแดนผู้นี้เป็นเพียงคนนอก แต่คำถามของเขากลับทำให้ปลายปากกาขนนกในมือของอาจารย์สาวชะงักกึก เซเลสเตียเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าดุจน้ำแข็งใสภายใต้กรอบแว่นเลนส์บางคู่นั้นจ้องมองลูคัสด้วยกระแสอารมณ์ที่อ่านยาก เธอไม่ได้โกรธ แต่เธอกำลัง 'สำรวจ' เขาราวกับมองหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปใต้ชั้นผิวหนัง "เปลี่ยนตัวกลางงั้นหรือคะ ลูคัส?" เสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็น ทว่าทรงพลังจนคนทั้งห้องต้องกลั้นหายใจ "เธอคงไม่ได้กำลังจะบอกว่า... การร่ายคาถาธาตุแสงโดยไม่ใช้บทสวด แต่ใช้ 'คลื่นความถี่ของสภาวะจิต' แทน คือทางออกที่เธอคิดไว้หรอกนะ?" ลูคัสยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความยำเกรงเกินพอดี แต่มีความมั่นใจอย่างร้ายกาจ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางโต๊ะไม้โอ๊กที่ขัดเงาวับ "บทสวดคือกรอบที่บรรพบุรุษสร้างไว้เพื่อควบคุมพลัง แต่อาจารย์ก็รู้ดีไม่ใช่หรือครับว่า แสง... ไม่เคยมีขอบเขต" เขาก้าวออกมาข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว ฝ่ามือแบออกเบื้องหน้าโดยไร้ซึ่งอาวุธหรือไม้กายสิทธิ์ สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมาทำให้คนทั้งห้องต้องเบิกตากว้าง แสงสีทองอ่อนจางค่อยๆ ก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว ไม่ใช่การรวมตัวกันอย่างเกรี้ยวกราด แต่เป็นการถักทอราวกับด้ายไหมที่ไหลลื่นไปตามกระแสความคิดของเขา "ถ้าผมมองว่าแสงคือคลื่นความถี่ ผมก็แค่ต้องจูนตัวเองให้ตรงกับมัน" เซเลสเตียลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้แกะสลัก ร่างสูงระหงในชุดอาจารย์สีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาหาเขา ความกดดันจากพลังเวทระดับสูงแผ่กระจายออกมาจนนักเรียนคนอื่นต้องถอยกรูด แต่ลูคัสยังคงยืนหยัด นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองประกายในชั่วพริบตา "สิ่งที่เธอทำอยู่มันอันตรายมากนะ" เซเลสเตียกระซิบใกล้ๆ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นที่เธอพยายามซ่อนไว้ "การแทรกแซงโครงสร้างอนุภาคด้วยจิตโดยตรงแบบนี้ หากควบคุมพลาด แม้แต่จิตวิญญาณของเธอก็อาจแตกสลายไปกับละอองแสงนั่น" "ถ้าไม่มีความเสี่ยง ผมก็คงไม่ต้องมานั่งเรียนกับอาจารย์ที่เก่งกาจที่สุดในอาณาจักรจริงไหมครับ?" ลูคัสสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคน ในจังหวะที่เขากำลังจะใช้นิ้วเขียนอักขระเวทลงบนอากาศนั้นเอง ระบบที่เงียบหายไปนานก็ส่งสัญญาณแจ้งเตือนรัวจนสั่นสะเทือนในมโนภาพของเขา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการวิเคราะห์มิติทับซ้อน... ความเข้าใจในแก่นแท้ของเวทมนตร์ธาตุแสงพุ่งทะลุขีดจำกัด!] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'จารึกคาถาแรกแห่งยุคสมัยใหม่' – จงร่ายคาถาที่ไม่มีในตำราให้สำเร็จ ต่อหน้าอาจารย์ผู้เป็นตำนาน] [รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกทักษะ 'ดวงตาแห่งเซเลสเทีย' (สถานะ: ลับ)] ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นตัวเลือกภารกิจ ความเสี่ยงในครั้งนี้สูงกว่าที่คาดไว้มาก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ลงมือ ความผันผวนของมิติในห้องเรียนก็เริ่มแปรปรวน แสงสว่างจ้าที่ปลายนิ้วของเขาจู่ๆ ก็บิดเบี้ยวกลายเป็นสีดำสนิท และมันไม่ได้มาจากฝีมือของเขา เพดานห้องเรียนจู่ๆ ก็ปริแตกออกเป็นรอยร้าวสีม่วงคล้ำ ราวกับมีบางอย่างที่ทรงพลังพยายามจะฉีกกระชากมิติเข้ามาจากภายนอก อาจารย์เซเลสเตียเบิกตากว้าง เธอรีบคว้าข้อมือลูคัสไว้แน่น แรงบีบของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "หยุดเดี๋ยวนี้ลูคัส! อย่าดึงพลังงานนั่นเข้ามาอีก... มันไม่ใช่พลังที่มนุษย์จะควบได้!" ทว่า มันสายเกินไป เสียงกรีดร้องของมิติที่คล้ายกับเสียงของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่หิวโหยดังสะท้อนเข้ามาในห้อง แสงสีดำนั้นพุ่งตรงเข้ามาหาลูคัสและเซเลสเตียในคราวเดียวกัน และในวินาทีที่แสงนั้นจะสัมผัสตัวพวกเขา ลูคัสกลับเห็นใบหน้าของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังรอยแยกมิตินั้น... ใบหน้าที่ดูเหมือนเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน 'ระบบ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมในห้องเรียนถึงมีรอยแยกมิติระดับบอสลับได้!?' [คำตอบ: ผู้บุกรุกไม่ได้มาจากที่อื่น... แต่มันมาจาก 'อนาคต' ที่ท่านพยายามเปลี่ยนแปลงลูคัส!] ร่างของเซเลสเตียถูกแรงกระแทกจากมิติเหวี่ยงกระเด็นออกไป ลูคัสพยายามคว้าเธอไว้ แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับเป็นความว่างเปล่าเย็นเยียบ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังมาจากรอยแยกนั้น... เป็นเสียงของเขาเองที่แก่กว่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "อย่าเรียนมัน... อย่าแตะต้องแสงนั่น... ลูคัส" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับลูคัสและอาจารย์เซเลสเตียค่ะ!