จบบทที่ 1: ก้าวแรกสู่ตำนานบทใหม่

“ถ้าคิดจะใช้แค่บุญเก่าของตระกูลเวทมนตร์มาค้ำจุนชีวิตในรั้วสถาบันแห่งนี้... เกรงว่าเธอคงอยู่ได้ไม่ถึงเทอมแรกหรอกนะคะ ลูคัส” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเฉียบคมดุจใบมีดน้ำแข็งของอาจารย์เซเลสเตียดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงสีนวลจากคريสตัลเวทมนตร์บนโต๊ะทำงานส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นเส้นผมสีเงินยวงที่ทอดตัวยาวระบ่าและดวงเนตรสีฟ้าใสราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว ลูคัสไม่1หลบสายตานั้น เด็กหนุ่มเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความขี้เล่นและความเด็ดเดี่ยวเอาไว้ในสัดส่วนที่พอเหมาะ เขาวางรายงานผลการทดลองธาตุแสงลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างเบามือ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำลายบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวลงได้ “ผมไม่เคยคิดจะพึ่งพาชื่อเสียงของใครเลยสักครั้งครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ติดปากไปหน่อย” ลูคัสรีบแก้คำพูดเมื่อเหลือบไปเห็นดวงตาคู่สวยที่หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ “หมายถึง—ผมไม่เคยคิดจะพึ่งพาตระกูลของตัวเองต่างหากล่ะครับ อาจารย์เซเลสเตีย” เซเลสเตียถอนหายใจเบาๆ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางรู้ดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามีความลับซ่อนอยู่มากมาย ตั้งแต่วันแรกที่เขาเข้ามาเป็นนักเรียนทุนพิเศษในความดูแลของนาง ลูคัสไม่เคยแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น แม้จะต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันมหาศาลจากเหล่าขุนนางชั้นสูงที่คอยจ้องจะเหยียบย่ำสามัญชนและเด็กฝึกหัดไร้ชื่อเสียง “ความมั่นใจเป็นเรื่องดีค่ะ ลูคัส แต่ในโลกแห่งเวทมนตร์ที่ขับเคลื่อนด้วย ‘แก่นพลัง’ และ ‘ยศถาบรรดาศักดิ์’ ความฉลาดเฉลียวเพียงอย่างเดียวไม่สามารถปกป้องคอของเธอจากคมดาบของพวกตระกูลใหญ่ได้หรอกนะคะ” นางเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น “ผมทราบดีค่ะ... เอ้ย ทราบดีครับ” ลูคัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอเมื่อเผลอใช้วาจาผิดพลาดอีกครั้ง “แต่ผมไม่ได้มีแค่ความฉลาดหรอกนะ—เอ๊ย นะคะ... เอาเป็นว่า ผมมีนี่ต่างหากล่ะครับ” ปลายนิ้วเรียวยาวของลูคัสแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าตรงหน้า ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่มองเห็นได้เพียงคนเดียวก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ [ติ๊ง! ระบบยืนยันสถานะอัจฉริยะทำงาน] [ผู้ใช้: ลูคัส ฟอน แอสเตอร์] [เป้าหมายส่วนตัว: สร้างรากฐานอิสรภาพและยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเองในสถาบันเซนต์ลูเมียร่า] [ความคืบหน้าปัจจุบัน: 35%] [ปลดล็อกทักษะเฉพาะตัว: 'เนตรวิเคราะห์ปราชญ์' (ระดับ A) และ 'วงแหวนเวทมนตร์ไร้เสียง' (ระดับ S)] ใช่แล้ว... ตั้งแต่เขาข้ามมิติมายังโลกแฟนตาซีแห่งนี้ ระบบสุดโกงนี้คือพันธมิตรเดียวที่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา มันไม่ใช่แค่เครื่องมือเพิ่มพลัง แต่เป็นหลักประกันว่าเขาจะไม่ต้องก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีกต่อไป เซเลสเตียจ้องมองเด็กหนุ่มที่กำลังเหม่อลอยไปในอากาศราวกับกำลังอ่านข้อความลับบางอย่าง นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน แม้จะไม่รู้ว่าลูคัสกำลังมองเห็นอะไร แต่นางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานประหลาดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับระลอกคลื่นใต้น้ำ พลังธาตุแสงบริสุทธิ์ที่ควรจะบริสุทธิ์และอ่อนโยน กลับมีความหนาแน่นและคมกริบราวกับศาสตราวุธชั้นยอด “เธอกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า ลูคัส” เซเลสเตียเอ่ยถามเสียงGเบา ดวงตาส่อแววระแวดระวังแต่ก็แฝงความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน “เปล่าสักหน่อยครับ อาจารย์แค่คิดมากไปเอง” ลูคัสยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “ผมแค่กำลังคิดว่า... ถ้าผมสามารถคว้าอันดับหนึ่งในการประลองเวทประจำฤดูใบไม้ผลินี้ได้ อาจารย์จะยอมให้ผมเลี้ยงชาขมิ้นสูตรพิเศษที่ระเบียงหอคอยทิศเหนือสักแก้วไหมล่ะครับ” “1ชาขมิ้น?” เซเลสเตียชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มบางๆ ออกมาอย่างยากจะควบคุม นางส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความเจ้าเล่ห์ของลูกศิษย์คนนี้ “เธอนี่มัน... ช่างกล้าต่อรองกับอาจารย์ผู้คุมกฎของสถาบันเสียจริงนะคะ ลูคัส ถ้าเธอแพ้ขึ้นมา งานเอกสารกองโตบนโต๊ะนั้น จะตกเป็นภาระของเธอทั้งเดือนทีเดียวเชียว” “ตกลงตามนี้ครับ!” ลูคัสตอบรับทันทีโดยไม่ต้องคิด ชีวิตในโลกเวทมนตร์นี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และเขาก็พร้อมแล้วที่จะเขียนตำนานบทใหม่ด้วยสองมือของตัวเอง โดยมีเงาของอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นคอยจับตามองอยู่ไม่ห่าง ทว่า... ในวินาทีที่ลูคัสกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงใสๆ แบบปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับวิกฤตที่สะท้อนก้องจนหัวใจของเขากระตุกวูบ [คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานเวทมนตร์ภายนอกอาคาร] [ตรวจพบ: ผู้บุกรุกระดับ 'ภัยพิบัติ' 1 อัตรา กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตหอพักเวทมนตร์ธาตุแสง] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ปกป้องเซเลสเตียจากเงาสังหารแห่งรัตติกาล — หากล้มเหลว สถานะทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต!] ดวงตาสีดำสนิทของลูคัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงไอความมืดอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามา พร้อมๆ กับเงาดำสนิทที่พุ่งตรงเข้าประชิดแผ่นหลังของอาจารย์เซเลสเตียโดยที่นางยังไม่ทันรู้ตัว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความตั้งใจของลูคัสในตอนนี้นะคะ!