สหายร่วมรบคนแรก

ความเย็นเยียบของประโยคนั้นยังคงเกาะกุมขั้วหัวใจของลูคัส แม้ว่าเงาร่างปริศนาเบื้องหน้าจะสลายกลายเป็นละอองหมอกสีเทาไปแล้ว เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้าพร้อมกับแสงตะเกียงวับแวมจากทางเดินมืดทึบของหอพักปีหนึ่ง ทำให้เด็กหนุ่มต้องดึงสติกลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว “เฮ้ นาย... ยังไม่นอนอีกเหรอ? หรือว่ามายืนรับลมชมดาวพิสดารอะไรแถวนี้ตอนเที่ยงคืน?” เสียงทุ้มกังวานแต่เจือแววกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาสีอำพันเป็นประกายซุกซน เขาสวมชุดนอนลายทางเบี้ยวๆ บูดๆ มือข้างหนึ่งถือขนมปังอบชีสที่ยังอุ่นอยู่ ส่วนอีกข้างถือขวดน้ำยาสีฟ้าใสแจ๋วซึ่งเซเลสเตียเคยสอนไว้ในคาบแรกว่าเป็น ‘น้ำยาต้านทานเวทมนตร์ระดับต่ำ’ ลูคัสกะพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ “ฉันแค่... ออกมาสูดอากาศน่ะ ว่าแต่นายเถอะ ‘เรย์’ ทำไมถึงยังเดินลอยชายแถวเขตหวงห้ามฝั่งตะวันตกนี่ได้?” เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขากัดขนมปังคำโตเคี้ยวตุ่นๆ ก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางซอกกำแพงหินที่เพิ่งมีเงาปริศนาหายตัวไป “ก็เพราะว่าหูดีได้ยินเสียงแปลกๆ น่ะสิ... ว่าแต่ นายหน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียวนะ ลูคัส หรือว่าไปเจอ ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ เข้าให้อีกแล้ว?” คำพูดทีเล่นทีจริงนั้นทำให้ลูคัสชะงักไปวูบหนึ่ง เรย์ไม่ได้เป็นแค่นักเรียนทุนธรรมดาอย่างที่ใครๆ เข้าใจ ประสาทสัมผัสของหม่านี่เฉียบคมเกินมนุษย์มนา แถมยังมีเล่ห์เหลี่ยมแพรพราวที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มทะเล้น นั่นคือเหตุผลที่ระบบอัจฉริยะเคยแจ้งเตือนลูคัสไว้ตั้งแต่สัปดาห์แรกว่า บุคคลผู้นี้มีความเชื่อมโยงกับกลุ่มต่อต้านสภาเวทมนตร์ แต่กระนั้น... ในยามวิกฤตที่ความตายกำลังหายใจรดต้นคอ เรย์กลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยดึงเขากลับมาจากเขตอาคมต้องห้ามเมื่อคราวก่อน “ถ้ายังไม่อยากโดนอาจารย์เซเลสเตียจับไปคัดชื่อออกสถานเดียวเพราะข้อหาเดินเที่ยวกลางคืนละก็... ช่วยหุบปากแล้วเดินตามมานี่เงียบๆ เถอะน่า” ลูคัสถอนหายใจยาวเหยียด ตัดสินใจโยนความหวาดระแวงทิ้งไปชั่วคราว แล้วพยักเพยิงให้เรย์นำทางกลับห้องพัก ภายในห้องพักรวมขนาดกะทัดรัด แสงจากคริสตัลเวทมนตร์บนเพดานส่องประกายสีนวลตา ช่วยขับไล่บรรยากาศน่ากลัวออกไปได้บ้าง เรย์ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนของตัวเองอย่างไม่เกรงใจใคร พร้อมกับโยนขวดน้ำยาสีฟ้าให้ลูคัสรับไว้ตามสัญชาตญาณ “ดื่มซะ หน้าตาบูดบึ้งแบบนั้นแสดงว่าเจอเรื่องหนักหนาสาหัสมาสินะ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเล็กน้อย แววตาสีอำพันคู่นั้นไม่มีร่องรอยความขี้เล่นเหลืออยู่เลย “ฉันรู้ว่านายกำลังแบกรับอะไรบางอย่างอยู่... ลูคัส นายไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาที่บังเอิญสอบเข้าสถาบันเซนต์ลูเมียได้ด้วยคะแนนคาบเส้นหรอก เวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์ที่นายใช้ตบตาอาจารย์ประจำวิชาเมื่อวานซืน มันรุนแรงเกินกว่าที่เด็กอายุสิบหกจะทำได้ด้วยซ้ำ” ลูคัสชะงักมือที่กำลังเปิดจุกขวดน้ำยา ดวงตาสีรัตติกาลมองตรงไปยังเพื่อนร่วมห้อง “แล้วนายล่ะ เรย์... นายเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องเวทมนตร์ธาตุแสงดีกว่าตำราเรียนในห้องสมุดซะอีก?” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงรัวของหน้าต่างที่ถูกลมพัดกระทบเบาๆ เรย์จ้องมองลูคัสกลับด้วยสายตาที่ลุ่มลึก ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มแบบเดิม... รอยยิ้มกวนๆ ที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าหมอนฟาดหน้าสักทีสองที “ฉันก็เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องผู้แสนดีและรูปหล่อของนายไงล่ะ!” เรย์หัวเราะร่วน ทำลายความตึงเครียดลงในพริบตา “เอาเป็นว่า... เราต่างก็มีความลับที่ไม่อยากให้อาจารย์สุดโหดอย่างเซเลสเตียรู้ก็แล้วกัน จริงไหม? อาจารย์คนนั้นน่ะ ถึงจะสวยหยาดฟ้ามาดินและใจดีในยามสอนหนังสือ แต่เวลาเอาจริงขึ้นมา... ฉันว่าแม้แต่เงาของตัวเองเธอก็กล้ากวาดล้างให้ราบคาบแน่ๆ” พาดพิงถึงอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นและเข้มงวดคนนั้นทีไร ภาพใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งของเซเลสเตียก็ลอยเข้ามาในหัวของลูคัสทันที แม้เธอจะคอยเคี่ยวเข็ญและลงโทษเขาด้วยสารพัดวิธีสุดโหด แต่ทุกครั้งที่เขาตกอยู่ในอันตราย... เป็นเธียเสมอก็ไม่ใช่หรือที่คอยกางอาคมปกป้องเขาไว้เบื้องหลังความดุร้ายนั้น? *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบดังขึ้นในโสตประสาทของลูคัส ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของเขา [ระบบตรวจพบมิตรภาพระดับลึกซึ้ง: ปลดล็อกสถานะ "สหายร่วมรบคนแรก"] [เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: ความไว้วางใจระหว่างลูคัสและเรย์ทะลุ 50%] [ของรางวัลพิเศษ: ทักษะติดตัว "จิตประสานใจ" (ช่วยให้อ่านการเคลื่อนไหวของสหายร่วมรบได้ล่วงหน้า 0.5 วินาที) และ แต้มสถานะ +50 แต้ม] ลูคัสเบิกกว้างด้วยความทึ่ง กระแสพลังงานอุ่นวาบไหลเวียนไปทั่วร่างราวกับสายน้ำแห่งแสงที่ถูกเติมเต็ม เขารู้สึกได้ทันทีว่าประสาทสัมผัสของตนเองเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เรย์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเองก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันกะพริบถี่ราวกับรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นในตัวเพื่อนร่วมห้อง “เฮ้... เมื่อกี้ นายรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแปลกๆ วิ่งผ่านรึเปล่า?” เรย์ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามด้วยความสงสัย “เปล่าหรอก สงสัยฉันจะง่วงจนประสาทหลอนไปเองมากกว่า” ลูคัสแกล้งหาวหวอดใหญ่เพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงของตนเอง “รีบนอนซะเถอะเรย์ พรุ่งนี้เรามีคาบฝึกภาคสนามวิชาอาคมแสงขั้นสูงกับอาจารย์เซเลสเตีย... ถ้าไม่อยากโดนทำโทษให้วิ่งรอบสนามหญ้าเวทมนตร์สักร้อยรอบละก็ ปิดปากแล้วนอนซะ” เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปดับคริสตัลเวทมนตร์ ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด ทว่าในความมืดนั้น ลูคัสกลับลืมตาโพรงขึ้นมา ความคิดมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว คำพูดของเงาปริศนาที่บอกว่าเขาคือ ‘หมากตัวสุดท้าย’ ยังคงฝังรากลึก และที่สำคัญยิ่งกว่า... บันทึกปริศนาในหอสมุดที่เขาแอบไปเปิดดูเมื่อสัปดาห์ก่อน ระบุไว้ชัดเจนว่า ตระกูลของเรย์ได้สูญหายไปจากแผนที่เวทมนตร์เมื่อสิบปีก่อนพร้อมกับเหตุการณ์มหาวิบัติครั้งใหญ่ เด็กหนุ่มเอื้อมมือขึ้นสัมผัสสร้อยข้อมือเวทมนตร์ที่เซเลสเตียมอบให้เป็นกรณีพิเศษเพื่อสะกดพลังธาตุแสงในตัว ความเย็นของอัญมณีช่วยให้จิตใจสงบลง แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกสังหรณ์ใจลางสังหรณ์ลดลงเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในขณะที่ลูคัสกำลังจะเคลิ้มหลับไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นแผ่วเบาอยู่หน้าประตูห้องพัก เสียงนั้นไม่ได้มาจากนักเรียนคนอื่น แต่มันเป็นเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงฝีเท้าของอาจารย์สาวผู้กุมความลับทั้งหมดไว้ ประตูห้องพักถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างไร้เสียง แสงจันทร์สีนวลส่องลอดผ่านช่องประตู เผยให้เห็นร่างระหงในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวสลวยรับกับใบหน้าด้านข้างที่งดงามราวกับรูปสลัก เซเลสเตียยืนนิ่งสงบอยู่ที่ปลายเตียงของลูคัส สายตาคู่คมกริบดั่งรัตติกาลจ้องมองเด็กหนุ่มนิ่งนาน ราวกับเธอล่วงรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ ริมฝีปากบางเฉียบขยับกล่าวด้วยกระแสเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังเฉพาะในโสตประสาทของลูคัสเท่านั้น “อย่าไว้ใจใคร... แมกระทั่งเงาของตัวเอง เด็กน้อยของฉัน” ประโยคคำเตือนที่ทิ้งท้ายไว้พร้อมกับความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ทำให้หัวใจของลูคัสกระตุกวูบ ดึงสติเขากลับมาสู่เกมหมากกระดานอันตรายที่เขาไม่มีวันถอยหลังกลับได้อีกแล้ว... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!