อาจารย์สาวผู้เย็นชาปรากฏตัว

"ถ้าคิดว่าการใช้คาถาบทพื้นฐานแล้วร่ายรวดเร็วจะทำให้รอดพ้นสายตาของดิฉันไปได้... ลูคัสคะ หนูคงประเมินมาตรฐานของหอคอยแสงอรุณต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ" เสียงทุ้มกังหันดังก้องกังวานอยู่ในห้องสอบภาคปฏิบัติที่ถูกผนึกด้วยม่านพลังเวทสีทองอร่าม กลิ่นอายของโอโซนและละอองแสงบริสุทธิ์ลอยอบอวลจนแทบทำให้หายใจไม่ออก แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นเงินลายกลุ่มดาว ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เด็กหนุ่มกระชับไม้กายสิทธิ์ในมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ สายตาคมกริบกวาดมองประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว ในใจวิเคราะห์กลไกเวทมนตร์ของห้องสอบนี้ผ่านหน้าจอโปร่งแสงของระบบที่ปรากฏขึ้นเตือนรัวๆ เป็นแถบสีแดงฉาน [คำเตือน: ตรวจพบเขตอาคมระดับสูง 'เนตรประจักษ์แสง' ความกดดันทางจิตใจระดับ 4] [คำเตือน: พลังเวทธาตุแสงของเป้าหมายมีความบริสุทธิ์ 99.8% อัตราการหลบหลีกคาถาอยู่ที่ 0.01%] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: แนะนำให้ใช้ทักษะ 'หลบหลีกพริบตา' ร่วมกับการหักเหแสงสะท้อน มิฉะนั้นท่านจะถูกจัดอยู่ในกลุ่มตกตั้งแต่สามวินาทีแรก] เด็กหนุ่มมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความเคยชิน แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ แต่ความฉลาดแกมโกงและความนิ่งสงบภายใต้ความกดดันก็ยังคงทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับ "อาจารย์เซเลสเตีย" ผู้คุมสอบสาวผู้ได้รับฉายาว่า 'พิพากษาทัณฑ์สวรรค์' ไม่มีทางใช้กำลังเข้าปะทะตรงๆ ได้เลย "ผมไม่ได้ประเมินต่ำไปหรอกครับ... เอ๊ย! ดิฉันไม่ได้ประเมินต่ำไปหรอค่ะ อาจารย์" ลูคัสเกือบหลุดปากใช้สรรพนามผิดชีวิตเปลี่ยนเมื่อเจอสายตาคมกลาที่มองมาเหมือนจะทะลุทะลวงเข้าไปถึงความคิดในหัว "เพียงแต่คิดว่า อาจารย์น่าจะชอบความท้าทายมากกว่าการนั่งดูเด็กใหม่ร่ายคาถาตามตำราแบบน่าเบื่อมากกว่านะคะ" เซเลสเตียหรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีอัมพันคู่สวยสะท้อนแสงสว่างวาบราวกับดวงดาวบนฟากฟ้ายามค่ำคืน รัศมีน่าเกรงขามรอบตัวเธอยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นจนพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าเริ่มปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาว เธอไม่เพียงแต่เป็นอาจารย์ผู้เข้มงวดที่สุดในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ แต่ยังเป็นบุคคลลึกลับที่แทบไม่มีใครเคยเห็นเธอแสดงอารมณ์อื่นใดนอกจากความเยือกเย็นชา "ปากกล้าดีนี่คะ ลูคัส" เซเลสเตียก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาทรายแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง "แต่ในโลกความเป็นจริง ความฉลาดแกมโกงที่ปราศจากพลังที่แท้จริง ก็เป็นเพียงแค่เสียงกระซิบของคนอ่อนแอเท่านั้น... แสดงให้ดิฉันดูหน่อยสิคะ ว่าความสามารถที่คุณอวดอ้างนักหนา มันจะต้านทานแสงแห่งการพิพากษาของดิฉันได้สักกี่น้ำ" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว ร่างของเธอก็พลันเลือนหายไปจากสายตา! [แจ้งเตือนด่วน! เป้าหมายใช้ 'ก้าวพริบตาแสง' ปรากฏตัว ณ จุดอับสายตา องศาที่ 45 ด้านหลังของท่าน!] หัวใจของลูคัสเต้นรัวระส่ำ แต่ร่างกายกลับตอบสนองเร็วกว่าความคิด เขาไม่หันกลับไปมองตามสัญชาตญาณดิบ แต่เลือกที่จะทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นพร้อมกับปลดปล่อยเวทมนตร์ธาตุแสงระดับต่ำที่ตนเองดัดแปลงขึ้นอย่างกะทันหัน—'ระเบิดแสงสะท้อนกระจก' *เปรี้ยง!* แสงสว่างวาบเจิดจ้าจนแสบตาพุ่งสวนขึ้นไปปะทะกับคลื่นพลังเวทที่เซเลสเตียซัดลงมาพอดี แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกขนาดเล็กจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วห้องสอบ ลูคัสอาศัยจังหวะชุลมุนนี้กลิ้งตัวหลบออกไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว แม้ชุดนักเรียนจะเปรอะเปื้อนฝุ่นผงและมีรอยไหม้เล็กน้อยที่ชายเสื้อ แต่เขาก็สามารถรักษาระยะห่างออกมาได้ทันเวลา เมื่อฝุ่นควันจางลง เซเลสเตียยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เส้นผมสีเงินยวงไกวไหวตามแรงลมเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานที่มักจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับปรากฏร่องรอยของความประหลาดใจวูบผ่านนัยน์ตาคู่สวย เธอปรายตามองเศษซากเวทมนตร์ที่กระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มที่กำลังหอบหายใจเบาๆ ด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น "อืม... ใช้ได้นี่คะ" เสียงหวานเอ่ยชมอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก "การดัดแปลงคาถาพื้นฐานให้กลายเป็นเกราะสะท้อนชั่วพริบตา... ทั้งที่พลังเวทในตัวมีจำกัด แต่กลับเลือกใช้มุมหักเหของแสงเพื่อลดทอนความเสียหายได้อย่างแนบเนียน ความคิดสร้างสรรค์ไม่เลวเลยค่ะ" "ขอบพระคุณสำหรับคำชมค่ะอาจารย์..." ลูคัสพยุงตัวลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเนื้อตัวด้วยท่าทีสบายๆ แม้เหงื่อจะไหลซกเต็มแผ่นหลังก็ตาม "แต่ถ้าจะให้ดี ผมว่าคะแนนภาคภูมิน่าจะเพิ่มให้อีกสักสิบคะแนนนะคะ แบบนี้ผมจะได้ไม่ต้องไปลุ้นแก้ตัววิชาปรุงยาประหลาดของคุณย่าทวด... เอ๊ย อาจารย์ท่านอื่นอีก" เซเลสเตียหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่แผ่วเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ทว่ารอยยิ้มจางๆ นั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังเมื่อเธอเหลือบมองนาฬิกาเวทมนตร์ที่ลอยอยู่กลางห้อง "การทดสอบภาคปฏิบัติยังไม่จบหรอกค่ะ ลูคัส" เซเลสเตียยกมือขึ้น วงแหวนเวทมนตร์สีทองอร่ามขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนเพดานห้อง แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องลงมาจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน "ในเมื่อคุณผ่านด่านแรกของดิฉันมาได้ด้วยวิธีเจ้าเล่ห์... งั้นเรามาลองดูบททดสอบที่แท้จริงของ 'หอคอยแสงอรุณ' กันดีกว่าค่ะ ว่าคุณจะยังรักษาความกวนประสาทแบบนี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหน" ลูคัสขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งสูงขึ้นเป็นทวีคูณจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หน้าจอระบบในหัวสั่นกระพริบเตือนรัวด้วยข้อความสีแดงฉานที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม [ประกาศเตือนจากระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกเขตอาคมลับ 'แดนชำระจิต' — เงื่อนไขพิเศษทำงาน!] [คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด: พลังเวทของอาจารย์เซเลสเตียกำลังเชื่อมต่อกับแกนกลางของหอคอย] [คำสั่งลับจากระบบ: จงระวัง... สิ่งที่เธอซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น ไม่ใช่การทดสอบนักเรียนธรรมดา แต่คือการทดสอบ "บางสิ่ง" ที่ถูกผนึกไว้ในตัวของท่านเอง!] เด็กหนุ่มชะงักค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ขณะที่ร่างระหงของอาจารย์สาวก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับแสงสว่างวาบที่กลืนกินทัศนียภาพทั้งหมดให้หายวับไปในพริบตา... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่โลกเวทมนตร์บทที่ 7 ไปด้วยกันนะคะ - เซเลสเตียละอองเวท