ภารกิจลับจากระบบ: เข้าใกล้เธอซะ

กลิ่นอายของเกลือและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดอับชื้นใต้หอคอยร้าง การเผชิญหน้าระหว่างความเงียบงันและความตึงเครียดเดินทางมาถึงขีดสุดเมื่อปลายนิ้วเรียวของอาจารย์สาวสะบัดวาดวงเวทสีทองจางๆ ป้องกันคมดาบเงาที่พุ่งทะยานออกมาจากมุมมืด เซเลสเตียหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเนียน ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่สวยฉายแววระแวดระวังอย่างเต็มพิกัด ชุดคลุมสีขาวประจำตำแหน่งอาจารย์เวทมนตร์ธาตุแสงของเธอมีรอยขาดวิ่นจากการปะทะกับสิ่งที่ไม่คาดฝันเมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ "เด็กดื้ออย่างเธอนี่... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเสียจริงนะคะ" น้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ลูคัสก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่โดยอาศัยจังหวะที่ไอบรรยากาศเวทมนตร์ปั่นป่วนเล็ดลอดผ่านรอยแตกของกำแพงหิน ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายวาววับด้วยความฉลาดเฉลียวและรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะอันตรายถึงชีวิต แต่เขากลับเลือกที่จะเดินเข้าไปหาความเสี่ยงนั้นด้วยความเต็มใจ เซเลสเทียชะงัก หันขวับมามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยความตกใจระคนไม่พอใจ "ลูคัส! ใครสั่งให้เธอตามมาที่นี่ ที่นี่มันเขตกักเก็บพลังงานเวทต้องห้าม... ออกไปซะ!" "ถ้าผมออกไปแล้วใครจะช่วยให้อาจารย์ได้ใช้ 'พลังที่แท้จริง' ล่ะครับ... เอ๊ย, ค่ะ?" ลูคัสรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นดวงตาคมกริบของอาจารย์สาวตวัดมองด้วยความดุร้าย เขายกมือขึ้นยอมจำนนเบาๆ แต่ฝีเท้ากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้นโดยสัญชาตญาณการป้องกันภัย รอบตัวพวกเขาทั้งคู่ กลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬกำลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของอสูรกายเงา มันไม่ใช่เวทมนตร์ระดับนักเรียนฝึกหัด แต่มันคือศาสตร์มืดโบราณที่ถูกผนึกไว้ และตอนนี้มันกำลังสูบกินมานาของเซเลสเทียทีละน้อยผ่านบาดแผลที่หัวไหล่ "ถอยไป ลูคัส..." เซเลสเทียพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อสร้างบาตรป้องกัน แต่พลังเวทธาตุแสงในร่างกายกลับตอบสนองเชื่องช้าลงทุกที พิษจากเงาดำกำลังกัดกินวงจรมานาของเธอ "เธอสู้มันไม่ได้หรอก..." "ผมไม่ได้มาเพื่อสู้ครับอาจารย์..." ลูคัสย่อตัวลงเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองค่ายกลเวทที่พื้นอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูงผ่านความรู้ที่มีในหัว "แต่ผมมาเพื่อ... 'รีเซ็ต' สถานการณ์นี้ต่างหาก" ทันใดนั้นเอง โลกทั้งใบในสายตาของลูคัสก็หยุดนิ่ง เสียงคำรามของอสูรเงาเงียบหายไป เหลือเพียงหน้าจอสีฟ้าใสที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวหนังสือเรืองแสงสีทองอร่าม [ติ๊ง! ตรวจพบผู้ใช้ตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตระดับความยาก: S] [ระบบเปิดใช้งาน 'ภารกิจพิเศษฉุกเฉิน': เข้าช่วยเหลือและปกป้องอาจารย์เซเลสเทียจากเงื้อมมือแห่งความมืด] [เงื่อนไขภารกิจ: ถ่ายทอดมานาธาตุแสงบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกายของเป้าหมายโดยตรงผ่านการสัมผัสทางกายภาพเป็นเวลา 30 วินาที] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกสกิลลับประจำสายอาชีพ 'แสงสะท้อนวิญญาณ' และเพิ่มระดับความสัมพันธ์ (Affection) +50] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังมานาทั้งหมดถาวร และอาจารย์เซเลสเทียจะเข้าสู่สภาวะหลับใหลนิรันดร์] ดวงตาของลูคัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอระบบ แม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้วว่าระบบนี้มักจะหาเรื่องปวดหัวมาให้เสมอ แต่บทลงโทษครั้งนี้มันช่างเดิมพันด้วยอนาคตของคนตรงหน้าอย่างแท้จริง เซเลสเทียทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งเมื่อพลังงานความมืดพุ่งเข้ากระแทกเกราะป้องกันจนแตกกระจาย เธอกระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ลูคัส... วิ่งหนีไป..." "ผมไม่เคยทิ้งใครไว้ข้างหลังหครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" ลูคัสพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่เผลอหลุดปากพูดคำเดิมซ้ำๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจพุ่งเข้าไปคว้าแขนเรียวของอาจารย์สาวไว้แน่น ร่างของทั้งสองแนบชิดกันท่ามกลางความหนתเหน็บของไอน้ำแข็งและเงาดำที่โถมเข้ามา "เธอ... ทำบ้าอะไร..." เซเลสเทียเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความไม่คุ้นชินกับการถูกเนื้อต้องตัวในระยะประชิดเช่นนี้ หัวใจของอาจารย์สาวเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออสูรเงา แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นซ่านที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเด็กหนุ่ม "เชื่อใจผมสิครับอาจารย์..." ลูคัสกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและจริงจังอย่างที่เซเลสเทียไม่เคยได้ยินมาก่อน ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยแสงสีทองบริสุทธิ์ที่เหนือกว่าเวทมนตร์ใดๆ ที่เธอเคยพบเจอ ระบบนับถอยหลังเริ่มต้นขึ้นทันที 30... 29... 28... มานาในร่างของลูคัสไหลทะลักผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างของอาจารย์สาวราวกับกระแสน้ำวน ความอบอุ่นแผ่ขยายเข้าชำระล้างพิษความมืดในกายของเซเลสเทียจนเกิดเสียงซ่าดังสนั่น อสูรกายเงาแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเมื่อสัมผัสได้ถึงแสงสว่างอันเจิดจ้าที่กำลังแผดเผาตัวมันเอง เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มที่กำลังตั้งสมาธิอย่างแน่วแน่ แสงสีทองสะท้อนลงบนแพขนตางอนและสันจมูกโด่งเป็นคม ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก ความรู้สึกที่เธอพยายามปิดตายมาตลอดหลายปีในฐานะอาจารย์ผู้เย็นชา เวลาในระบบเหลือเพียง 3 วินาทีสุดท้าย... ทันใดนั้นเอง ผนังหินด้านหลังของหอคอยร้างก็ระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับการปรากฏร่างของเงาสปริตลึกลับในผ้าคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่พวกเธอไม่มีโอกาสได้ไปต่อในบทเรียนถัดไปแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่โลกเวทมนตร์บทที่ 8 ไปด้วยกันนะคะ - เซเลสเทียละอองเวท