ไหวพริบเอาตัวรอดในดันเจี้ยนทดสอบ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองฝุ่นเวทมนตร์คละคลุ้งหนាแน่นจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ เสียงคำรามต่ำลอดผ่านซอกหินอัคนีสีนิลสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บังคับให้สติทุกอณูต้องตื่นตัวถึงขีดสุด "ถ้าท่านอาจารย์ยังเอาแต่กอดอกทำหน้าดุใส่กำแพงศิลาตรงนั้น เกรงว่าเราคงจะได้ฉลองวันเกิดปีที่สิบห้าในฐานะซากฟอสซิลประดับดันเจี้ยนแน่ๆ เลยนะคะ" ลูคัสเอ่ยแซwเบาๆ พลางเบี่ยงตัวหลบคมเขี้ยวดาบของอสูรศิลาเวทที่พุ่งเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เด็กหนุ่มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกให้เห็นแม้แต่น้อย แม้สถานการณ์เบื้องหน้าจะคือ "ดันเจี้ยนทดสอบบทที่สาม" ที่ขึ้นชื่อว่ามีอัตราการรอดชีวิตต่ำที่สุดในบรรดาหลักสูตรทั้งหมดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เซเลสเตียปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยแววตาเรียบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก ภายใต้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นเงินของอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์ธาตุแสง ร่างระหงของเธอกลับขยับหลบการโจมตีรอบทิศทางได้อย่างงดงามราวกับกำลังร่ายรำ ไม่มีรอยยับบนอาภรณ์ ไม่มีแม้แต่หยาดเหงื่อ "ปากเก่งนักนะลูคัส ถ้าสอบตกวิชานี้ เธอจะได้คัดลอกตำราเวทแสงโบราณพันจบเป็นบทลงโทษ" น้ำเสียงเยือกเย็นและราบเรียบเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่ปลายนิเรียวของเธอวาดผ่านอากาศเบาๆ เกิดเป็นละอองแสงสีทองประกายระยิบระยับสกัดกั้นฝูงเงาอสูรที่กำลังพุ่งเข้ามา "โหดร้ายที่สุด..." ลูคัสหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมกวาดมองโครงสร้างสถาปัตยกรรมของห้องโถงแปดเหลี่ยมแห่งนี้อย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบจุดอ่อนของค่ายกลอสูรศิลาเวท - พลังงานหลักถูกส่งผ่านแผ่นศิลาจารึกเบื้องล่างทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ] หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับแผนผังโครงสร้างพลังงานเวทที่ซับซ้อน ลูคัสยิ้มมุมปากเมื่อเห็นหนทางรอด เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของอาจารย์สาวโดยสัญชาตญาณ พาเธอกระโจนหลบกับดักลูกศรเพลิงที่พุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเฉียดฉิว สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเด็กหนุ่มทำให้เซเลสเตียชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนกะพริบถี่ขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่แก้มเนียนกลับขึ้นสีระเรื่อจางๆ โดยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ความมืด "จับแน่นๆ นะคะอาจารย์ เดี้ยวเราจะไป 'ถอนรากถอนโคน' เจ้าห้องทดสอบนี่กัน" ลูคัสกระซิบชิดริมหูของเธอ กลิ่นอายเฉพาะตัวของเด็กหนุ่มและลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ใกล้ชิดทำให้หัวใจของอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ เซเลสเตียเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดเขิน แต่ก็ยอมปล่อยให้เด็กหนุ่มชี้นำทางแต่โดยดี เพราะเธอรู้ดีว่าสัญชาตญาณและการวิเคราะห์ของลูคัสนั้นแม่นยำยิ่งกว่าตำราเล่มไหนๆ ทั้งสองพุ่งทะยานผ่านแนวศิลาอาคมที่กำลังแปรเปลี่ยนรูปทรงอย่างบ้าคลั่ง ลูคัสใช้เวทธาตุแสงผสานกับไหวพริบ สร้างภาพลวงตาเบี่ยงเบนความสนใจของฝูงอสูร ขณะที่เซเลสเตียปลดปล่อยพลังเวทธาตุแสงบริสุทธิ์ระลอกใหญ่ พุ่งทะยานเข้าทำลายแกนกลางศิลาจารึกตามตำแหน่งที่เด็กหนุ่มระบุไว้ทันที *ตูมมม!* เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถง แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานดั่งเสาเพลิงบริสุทธิ์ ก่อนที่ค่ายกลทั้งหมดจะค่อยๆ มลายหายไปกลายเป็นละอองแสงสีทองโปรยปรายลงมาดั่งหิมะในฤดูใบไม้ผลิ ความกดดันมหาศาลที่กดทับร่างหายวับไปในพริบตา ลูคัสถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปยิ้มกว้างให้อาจารย์สาวที่ยืนจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้อย่างเรียบร้อยด้วยท่าทีสง่างามตามเคย "เห็นไหมล่ะคะอาจารย์ ทีมเวิร์กของเราเข้าขากันได้ดีจะตายไป แบบนี้ต้องมีรางวัลพิเศษส Their!" "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วลูคัส..." เซเลสเตียปราบด้วยสายตาดุๆ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเลือนหายไปเมื่อบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนแปลงฉับพลัน พื้นศิลาเบื้องล่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกพร้อมกับไอน้ำสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจำลอง เสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังจนแก้วหูแทบปริแตกดังขึ้นจากใจกลางความมืดมิดเบื้องล่าง และก่อนที่ทั้งสองจะได้ตั้งตัว ร่างเงาสมหึมาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกผนึกไว้ใต้ชั้นที่ลึกที่สุดก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองตรงมายังพวกเขาด้วยจิตสังหารอันล้นเหลือ! [แจ้งเตือนระบบระดับ SSS: ตรวจพบ "ผู้พิทักษ์แห่งบรรพกาล - คิเมร่าทมิฬโบราณ" ตื่นจากการหลับไหล เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดตาย... จงเตรียมรับมือการต่อสู้จนกว่าชีวิตจะหาไม่!] - เซเลสเตียละอองเวท -