ผลการประเมินที่ทำให้ทุกคนอึ้ง

เสียงกระดาษปึกใหญ่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ปัง* เรียกสายตาทุกคู่ในห้องประชุมผู้คุมสอบให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว อาจารย์มาร์คัส ผู้คุมสอบภาคปฏิบัติประจำปีนี้กำลังยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ใบหน้าของชายวัยกลางคนบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกผสมปนเประหว่างความตกตะลึงและความไม่ยากจะเชื่อสายตา ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถלออกมานอกเบ้า ขณะที่กระดาษรายงานผลคะแนนในมือสั่นระริกเล็กน้อย "นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?" เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอของมาร์คัส ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องประเมินผล เซเลสเตีย อาจารย์สาวผู้เลอโฉมในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ประจำวิชาเวทมนตร์ธาตุแสง ยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงبเยือกเย็น ใบหน้างามงดเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นรอยยืดตัวขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เธอยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบรสชาติขมฝาดช้าๆ ก่อนจะวางลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล โดยไม่เอ่ยคำใดออกมาปล่อยให้ความตื่นตระหนกของผู้ร่วมงานดำเนินต่อไป "เป็นไปไม่ได้..." อาจารย์ศาสตราพยากรณ์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดกวดขันคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาจากมือของมาร์คัส ดวงตาชรากวาดมองตัวเลขสีทองอร่ามที่ปรากฏเด่นชัดบนหน้ากระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เด็กหนุ่มห้อง F... ลูคัส อย่างนั้นหรือ? เขาทำคะแนนรวมทะลุเพดานการประเมินระดับ A ไปแตะที่ระดับ S ได้อย่างไรในเวลาแค่ชั่วโมงเดียว!" เสียงซุบซิบเริ่มดังระงับไปทั่วห้องประชุม บรรดาอาจารย์อาวุโสต่างหันมาสุมหัวกันวิพากษ์วิจารณ์ผลคะแนนที่พลิกโผยิ่งกว่าประวัติศาสตร์หน้าไหนๆ ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ เพราะในอดีตไม่เคยมีนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งคนไหน โดยเฉพาะเด็กที่ถูกจัดให้อยู่ในห้องท้ายแถวอย่างลูคัส จะสามารถสร้างปรากฏการณ์พลังเวทพุ่งทะยานเช่นนี้ได้ ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ในลานประลองเวทมนตร์กลางแจ้ง บรรยากาศเต็มไปด้วยฝุ่นควันและเศษซากหินจากการทดสอบอุปสรรคเวทมนตร์ระลอกสุดท้าย ลูคัสยืนหอบหายใจเบาๆ หยาดเหงื่อไหลย้อยตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาสีนิลกวาดมองสนามทดสอบที่พังยับเยินด้วยฝีมือของเขาเอง ในหัวของเด็กหนุ่ม ระบบอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเป็นชุด *[ติ๊ง! ยืนยันการเคลียร์เงื่อนไขภารกิจลับ: "การเอาตัวรอดจากกับดักธาตุผสม" สำเร็จ!]* *[รับรางวัลแต้มประสบการณ์: +15,000 EXP]* *[ปลดล็อกทักษะใหม่: 'การหักเหแสงสะท้อนระดับสูง (High-Tier Optical Refraction)']* *[สถานะปัจจุบัน: พลังเวทธาตุแสงยกระดับสู่ขั้นสมบูรณ์ 88%]* ลูคัสยกมือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เขินพลيسยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย "ฮ่าๆ ระบบนี่มันโกงสมชื่อจริงๆ แฮะ เล่นเอาซะเหนื่อยหอบเหมือนกันนะเนี่ย แต่ก็นับว่าคุ้มค่ากับการที่ต้องอดหลับอดนอนตีโจทย์เวทมนตร์กับอาจารย์เซเลสเตียมาตลอดเดือน" ความจริงแล้ว เบื้องหลังคะแนนอันน่าตกใจนี้ไม่ได้มาจากความฟลุก หรือโชคช่วยแต่อย่างใด หากแต่เป็นผลลัพธ์จากการฝึกฝนอย่างเคี่ยวกรำชนิดเลือดตาแทบกระเด็นภายใต้การติวเข้มแบบส่วนตัวของอาจารย์สาวผู้เยือกเย็น เซเลสเตียไม่เพียงแต่ถ่ายทอดเคล็ดลับการควบคุมธาตุแสงที่บริสุทธิ์ที่สุดให้เขา แต่เธอยังช่วยขัดเกลาสติปัญญาและไหวพริบในการพลิกแพลงสถานการณ์เฉพาะหน้า จนทำให้ลูคัสสามารถอ่านกลไกของสนามสอบและใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างหมดจด "เฮ้, ลูคัส! นายทำได้ยังไงวะเนี่ย!" เสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของเพื่อนสนิทดังขึ้น พร้อมกับร่างสันทัดที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา "ฉันเห็นนายใช้เวทธาตุแสงหักเหการโจมตีของหุ่นยนต์โกлеมยักษ์ตัวนั้นจนมันระเบิดเป็นจุล เท่ระเบิดไปเลยเพื่อน!" ลูคัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ก็แค่ใช้สมองร่วมกับหลักการทางฟิสิกส์เวทมนตร์นิดหน่อยน่ะนะ นายก็รู้ว่าฉันชอบความเรียบง่ายและได้ผลลัพธ์สูงสุด" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศรอบตัวกำลังเต็มไปด้วยเสียงชื่นชมและความประหลาดใจจากเหล่าเพื่อนร่วมชั้นที่ยืนออกันอยู่หลังแนวเขตปลอดภัย สายตาคมกริบของลูคัสกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับร่างหนึ่งที่สวมฮู้ดสีดำสนิทกำลังยืนสังเกตการณ์อยู่บนระเบียงชั้นสองของตึกอำนวยการ ร่างนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูกสันหลังทำให้ลูคัสรู้ทันทีว่า... สายตาคู่นั้นกำลังจับจ้องมาที่เขาโดยเฉพาะ ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มอย่างสบายอารมณ์ค่อยๆ หุบลง ดวงตาสีนิลหรี่แคบลงด้วยความระแวดระวัง ตัดกลับมาที่ห้องประชุมผู้คุมสอบอีกครั้ง เซเลสเตียลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาภัพสีขาวสะอาดสะอ้านสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกสี เธอกวาดสายตาคมปลาบมองบรรดาอาจารย์ที่ยังคงตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง แต่มีอำนาจสะกดทุกสรรพเสียงให้อยู่ในความเงียบ "คะแนนของลูคัสสะท้อนถึงศักยภาพที่แท้จริงที่พวกท่านมองข้ามไปต่างหากล่ะคะ" อาจารย์สาวเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้ความหมายของคำพูดซึมซับเข้าสู่ความนึกคิดของทุกคน "และการประเมินในครั้งนี้ ก็เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" มาร์คัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยักหน้ารับอย่างจำยอมต่อหลักฐานเชิงประจักษ์ "ถ้าเช่นนั้น... ในฐานะหัวหน้าคณะผู้คุมสอบ ผมขอประกาศให้ลูคัสครองอันดับหนึ่งในการประเมินภาคปฏิบัติประจำภาคเรียนนี้อย่างเป็นทางการ" สิ้นเสียงประกาศนั้นเอง ร่างของเซเลสเตียก็หายวับไปจากห้องประชุมด้วยเวทเคลื่อนย้ายพริบตา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวท์โรสและละอองแสงสีทองที่ยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศ ทางด้านลูคัสที่ยังคงยืนอยู่ ณ ลานประลอง จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่ผิดแผกไปจากเดิม มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จปกติ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ ไร้ซึ่งความปรานี *[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพุ่งเป้ามาที่ผู้ใช้ระดับ SSS!]* *[คำเตือน: ผู้ไม่ประสงค์ออกนามกำลังเข้าประชิดในรัศมี 50 เมตร!]* *[ภารกิจฉุกเฉินถูกกระตุ้น: "เผชิญหน้ากับเงาแห่งอดีต" - ปกป้องผลการประเมินและรอดชีวิตจากการลอบสังเกตการณ์!]* ลูคัสสะعدตัวเกร็งขึ้นทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่นในหัว เขากวาดสายตาขึ้นไปมองบนระเบียงชั้นสองอีกครั้ง แต่ว่างเปล่า... เงาร่างในชุดฮู้ดสีดำได้หายไปเสียแล้ว ทว่าความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านอยู่ในบรรยากาศกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กบานใหญ่ของสนามประลองที่ปิดตายมาตลอดก็ถูกระเบิดออกด้วยพลังเวทมืดมิดอันทรงพลัง ควันสีดำทะมัดทะเมนพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ... และร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากกลุ่มควันนั้น ก็ทำให้ดวงตาของลูคัสเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เพราะบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ คือคนๆ เดียวกันกับที่ควรจะหายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้เมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนการเติบโตของลูคัสกับอาจารย์เซเลสเตียมาโดยตลอดนะคะ