ชัยชนะด้วยกลยุทธ์เหนือชั้น

เศษเสี้ยวของมิติที่ฉีกขาดส่งเสียงกรีดร้องราวกับกระจกแตกร้าว แรงกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านจนอากาศรอบกายของลูคัสและเซเลสเตียกลายเป็นของเหลวหนืดหนับที่แทบจะขยับตัวไม่ได้ นัยน์ตาของราชาเงือกาลเวลาทอประกายสีครามเข้มราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมโบราณปักด้ายเวทมนตร์สีเงินยวดยวงก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสั่นสะเทือนไปถึงแก่นวิญญาณของผู้พบเห็น "ระวังค่ะลูคัส! นั่นไม่ใช่บอสธรรมดา... มันคือตัวตนที่ควบคุมความเหลื่อมล้ำของเวลา!" เสียงเตือนของเซเลสเตียเฉียบขาดและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แม้แต่วิชาเวทมนตร์ธาตุแสงบริสุทธิ์ที่นางถือครองอยู่ยังสั่นไหวเมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นอายความตายที่โชยมาจากร่างนั้น แสงออร่าสีทองเจิดจ้าถูกเรียกออกมาปกป้องร่างของอาจารย์สาวทันin-stantly นางก้าวขึ้นมาบังหน้าเด็กหนุ่มไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ลูคัสจะเป็นผู้ใช้ระบบสุดโกงที่มีไหวพริบเป็นเลิศ แต่การเผชิญหน้ากับบอสลับระดับ SSS นอกเหนือหลักสูตรเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ใครจะรับมือได้โดยง่าย แต่ทว่า... ลูคัสกลับไม่ได้แสดงสีתรีตตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมสีรัตติกาลกวาดมองไปที่หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าประจุเวทมนตร์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวในหัวราวกับกลองศึก *[ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เอาชีวิตรอดจาก "ราชาเงือกาลเวลา"]* *[เงื่อนไขการผ่าน: ใช้ "แสงสะท้อนกระจกเงา" ผสานกับ "เขตอาคมหักเหแสง" เพื่อทำลายการควบคุมเวลาของเป้าหมาย]* *[รางวัล: แต้มประสบการณ์ x10,000, ทักษะติดตัว "เนตรทะลุมิติระดับสมบูรณ์" และปลดล็อกสถานะความสัมพันธ์ "ศิษย์-อาจารย์ขั้นสูงสุด"]* "อาจารย์เซเลสเตียคะ... เชื่อใจฉันไหมคะ?" ลูคัสเอ่ยกระซิบเบาๆ แต่หนักแน่น น้ำเสียงนั้นไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เซเลสเตียชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามและน้ำเสียงที่จริงจังจนเกินวัย นางเหลียวกลับมามองเด็กหนุ่มที่นางเฝ้าฟูมฟักและฝึกฝนมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย นัยน์ตาสีฟ้าครามของอาจารย์สาวสะท้อนภาพใบหน้าอันมุ่งมั่นของลูคัส หัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัวก่อนหน้านี้กลับสงบลงอย่างประหลาด นางพยักหน้ารับช้าๆ อย่างไร้ข้อกังขา "นำทางเลยค่ะลูคัส... ฉันจะสนับสนุนเธอเอง!" สิ้นคำประกาศิตของอาจารย์สาว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนแปรทันที ราชาเงือกาลเวลาไม่ปล่อยให้เหยื่อได้ตั้งตัว มันยกมือขึ้นช้าๆ ห้วงเวลาในรัศมีสิบเมตรถูกหยุดนิ่งในพริบตา เข็มนาฬิกาที่มองไม่เห็นลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสีเทาหม่น ยกเว้นเพียงตัวมันและเป้าหมายทั้งสอง "มนุษย์ตัวน้อย เจ้าช่างกล้าหาญ... แต่กาลเวลาของพวกเจ้า จบลงเพียงเท่านี้" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของกาลเวลาสะท้อนก้อง มันกวัดแกว่งดาบแสงสีครามพุ่งเข้าใส่ลูคัสด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง "ตอนนี้แหละ!" ลูคัสตะโกนลั่น ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามคำสั่งของระบบอย่างไร้ที่ติ เขาไม่คิดจะหลบหลีกการโจมตีนั้น แต่มือขวากลับวาดวงเวทธาตุแสงรูปทรงเรขาคณิตซับซ้อนขึ้นกลางอากาศ เวทมนตร์บทนี้ไม่ใช่เวทโจมตี แต่คือ "เขตอาคมหักเหแสง" ที่เขาศึกษาและปรับปรุงด้วยตนเองผสานกับข้อมูลจากระบบ! *เปร้ง!* ดาบแห่งกาลเวลาปะทะเข้ากับม่านแสงสีทองคำขาวที่บางเฉียบราวกับปีกแมลงทับ ทว่ามันกลับไม่ทะลวงผ่านเข้าไปได้! แสงสว่างจ้าจากการหักเหของธาตุแสงสะท้อนเข้าใส่ดวงตาของราชาเงือกาลเวลาจนมันต้องชะงักและหรี่ตาลงเสี้ยววินาที นั่นคือช่องว่างที่ลูคัสรอคอย! "อาจารย์เซเลสเตีย! ประสานแสงแห่งรุ่งอรุณ!" เซเลสเตียที่อ่านจังหวะได้อย่างยอดเยี่ยมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางรวบรวมมานาทั้งหมดในร่างกาย ปล่อยลำแสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานออกจากฝ่ามือ ผสานเข้ากับแสงสะท้อนจากเขตอาคมของลูคัสจนกลายเป็นระเบิดแสงอานุภาพทำลายล้างสูง เรียกว่า "แสงชำระล้างนิรันดร์" *ตูมมมมมมม!* แสงสีทองเจิดจ้าแผ่ขยายออกไปจนกลืนกินความมืดมิดของห้วงมิติที่ฉีกขาด เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของราชาเงือกาลเวลาดังสะท้อนก้องไปทั่วอาณาจักรเวทมนตร์ แรงอัดมหาศาลผลักให้ทั้งลูคัสและเซเลสเตียกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่ด้วยการโอบกอดประคองกันอย่างแนบชิดเพื่อลดแรงกระแทก ทำให้ร่างของทั้งสองล้มลงไปกองบนพื้นหญ้าด้วยกัน ความเงียบงันกลับคืนสู่พื้นที่อีกครั้ง รอยแยกมิติตรึงแน่นและค่อยๆ สมานตัวกลับเป็นปกติ ราชาเงือกาลเวลาสลายกลายเป็นละอองแสงสีครามจางหายไปในอากาศ พร้อมกับหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าลูคัสด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม *[ติ๊ง! ภารกิจระดับ SSS สำเร็จลุล่วง!]* *[ผู้เล่นลูคัสและเซเลสเตียได้รับชัยชนะด้วยกลยุทธ์เหนือชั้น]* *[ปลดล็อกความลับขั้นต่อไปของสถาบันเวทมนตร์...]* ลูคัสหอบหายใจถี่เล็กน้อย เขานอนราบอยู่บนพื้นหญ้าโดยมีเซเลสเตียทาบทับอยู่ด้านบนเนื่องจากจังหวะการล้มเมื่อครู่ ใบหน้าของอาจารย์สาวอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและไอน้ำค้างบนตัวนางลอยเข้าจมูก นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง โล่งอก และ... ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "เธอนี่มัน... เกินความคาดหมายของฉันไปไกลจริงๆ นะคะ ลูคัส" เซเลสเตียเอ่ยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ อย่างเห็นได้ชัด ทว่านางยังไม่ยอมขยับตัวลุกขึ้นทันที ลูคัสยิ้มกริ่ม นัยน์ตาระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ตามประสาเด็กหนุ่ม "ถ้าไม่มีอาจารย์คอยสนับสนุนและเชื่อใจ... แผนการนี้ก็คงไม่สำเร็จหรอกครับ... เอ่อ หมายถึงนะคะ" เขาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคาดโทษเล็กๆ จากอาจารย์สาว ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางความเงียบสงบหลังพายุร้าย บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นและละมุนละไมจนลืมความเหนื่อยล้าไปสิ้นเชิง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังโรยตัวลงมาโอบกอดทั้งคู่ เสียงฝีเท้าปริศนาอันแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ก็ดังขึ้นมาจากความมืดหลังเสาหินโบราณที่พังทลาย *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น พร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นที่เอ่ยทักทายราวกับล่วงรู้ทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ "ช่างเป็นการประสานงานที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... สมแล้วที่เป็นทายาทแห่งผู้ถือครองระบบคนสุดท้าย..." นัยน์ตาของลูคัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเงาร่างของบุคคลปริศนาในผ้าคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด และสิ่งที่บุคคลนั้นถืออยู่ในมือ คือกุญแจดอกเดียวกันกับที่ควรจะถูกปิดผนึกไว้ในใจกลางหอคอยแห่งกาลเวลา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ