เสียงปรบมือจากที่นั่งผู้ชม

"ส่งกุญแจดอกนั้นมาให้ฉัน แล้วฉันจะปล่อยให้พวกเธอได้ออกจากที่นี่ไปโดยมีลมหายใจครบถ้วน... ลูคัส" น้ำเสียงของบุคคลปริศนาใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทแหบพร่าราวกับเสียงขูดขีดของโลหะบนแผ่นหิน บรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวจนแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นเยียบราวกับถูกฉุดลงสู่ก้นบึ้งของหุบเหวไร้ก้น ลูคัสไม่ได้ถอยหนี เขากระชับกุญแจในมือแน่นขึ้นจนสันหมัดขาวซีด นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ในหัวของเด็กหนุ่ม ระบบคำนวณความเป็นไปได้นับพันสายแล่นผ่านราวกับสายน้ำหลาก ‘กุญแจแห่งกาลเวลา’ ดอกนี้เปรียบเสมือนหัวใจของหอคอย หากมันตกไปอยู่ในมือของคนตรงหน้า ประวัติศาสตร์ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้อาจพังทลายลงในพริบตา "คุณบอกว่าจะปล่อยพวกเราไป... แต่กุญแจดอกนี้เป็นของสถาบัน" ลูคัสเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย ทั้งที่หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น "ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณเองก็ไม่ได้อยากได้กุญแจไปทำลาย แต่น่าจะเป็นเพราะ 'คำสั่ง' จากเบื้องบนที่บีบบังคับให้ต้องมารับหน้าที่ตัวร้ายในละครฉากนี้สินะคะ?" ร่างในผ้าคลุมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ช่างเป็นเด็กที่ปากดีเสียจริง... งั้นก็ลองดูว่าความฉลาดของแก จะต้านทานพลังทำลายล้างที่แกยังไม่เคยสัมผัสได้นานแค่ไหน!" ไม่รอช้า ลำแสงสีม่วงดำพุ่งเข้าหาลูคัสด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการมองเห็น เด็กหนุ่มใช้สกิล [เนตรวิเคราะห์เชิงลึก] ทันที ภาพโลกตรงหน้าเปลี่ยนเป็นเส้นใยสีฟ้าที่ขีดเขียนทิศทางการเคลื่อนที่ของเวทมนตร์ ลูคัสเบี่ยงตัวหลบฉิวเฉียด ฝ่ามือซ้ายของเขาแตะเข้าที่ตราประทับบนกำแพงหิน ส่งพลังเวทธาตุแสงที่เขาสะสมไว้ผ่านระบบเข้าไปกระตุ้นกลไกป้องกันของสนามประลอง *ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการโจมตีระดับ A, เปิดใช้งานโหมด 'สะท้อนพลังธาตุ' ใช้ค่าพลังงานเวท 50 หน่วย* เปรี้ยง! แรงปะทะที่ควรจะทำลายล้างลูคัสกลับสะท้อนย้อนกลับไปหาผู้รุกราน ร่างในผ้าคลุมกระเด็นไปด้านหลังจนต้องปักดาบลงกับพื้นเพื่อยึดร่างไว้ เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วอัฒจันทร์ผู้ชมที่เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของการประลองรอบคัดเลือกนี้ บนอัฒจันทร์ชั้นบนสุด ร่างระหงในชุดอาจารย์สีขาวบริสุทธิ์ของ 'เซเลสเทีย' ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหล นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ปกติจะเรียบเฉยกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความภาคภูมิใจ มือเรียวสวยที่วางอยู่บนราวระเบียงกำแน่นจนสั่นไหวเล็กน้อย ‘เจ้าเด็กดื้อ... เธอกำลังทำสิ่งที่แม้แต่ฉันยังคิดไม่ถึงเลยนะ’ เธอนึกถึงตอนที่เขายังเป็นเพียงนักเรียนหลังห้องที่เอาแต่ตั้งคำถามย้อนศรเธอในชั้นเรียน แต่วันนี้ เขากลับกลายเป็นผู้กุมชะตาของหอคอยด้วยไหวพริบและพลังที่เขาขัดเกลาด้วยตัวเอง เซเลสเทียยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—เป็นยิ้มที่อ่อนโยนและจางเบาจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชมเมื่อเห็นลูคัสโต้กลับได้อย่างงดงาม ลูคัสสูดหายใจลึก เขาไม่ได้หยุดพัก เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงการทดสอบเบื้องต้น การที่ใครคนหนึ่งสามารถบุกเข้ามาถึงใจกลางหอคอยแห่งกาลเวลาได้ แสดงว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนถูกเจาะทะลวงจากภายในแล้ว "เอาล่ะครับ..." ลูคัสพูดขึ้นพลางหมุนกุญแจในมือ "ถ้าอยากได้มากนัก ทำไมไม่ลองตามผมมาล่ะ?" เขาพุ่งตัวออกไปทางระเบียงหอคอย ทิ้งให้ร่างในผ้าคลุมคำรามด้วยความเกรี้ยวโกรธและไล่ตามไปทันที ทว่าในจังหวะที่ลูคัสกำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูมิติที่เขาสร้างขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกเข้ามาในหัวของเขาอย่างรุนแรงจนน่าใจหาย *คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบระดับพลังมหาศาลกำลังตื่นขึ้นจากจุดที่ต่ำที่สุดของหอคอย!* *ภารกิจระดับ SSS: 'เปิดเผยผู้บงการที่แท้จริง' ได้เริ่มต้นขึ้น* *เงื่อนไข: ห้ามให้กุญแจสัมผัสพื้น และต้องรอดชีวิตจากการโจมตีในอีก 3... 2...* เสียงระเบิดดังสนั่นจากเบื้องล่าง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของลูคัสสั่นสะเทือนจนแทบเสียหลัก และในเสี้ยววินาทีนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยในชุดเกราะสีเงินสง่างามก็ปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเขาเอาไว้—ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็น 'เซเลสเทีย' ที่ก้าวออกมาจากละอองเวทด้วยสีหน้าที่เย็นเยียบกว่าครั้งไหนๆ "ลูคัส... ส่งกุญแจมาให้ฉันเดี๋ยวนี้" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในสายตาคู่นั้นกลับสั่นไหวด้วยสิ่งที่เขายังอ่านไม่ออก "ก่อนที่ 'ตัวตนอีกด้าน' ของฉัน จะกลายเป็นคนแย่งมันไปจากมือเธอจริงๆ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ