ปริศนาเงาดำในลานประลอง

"ขยับไปทางซ้ายอีกนิด ลูคัส! ถ้าไม่อยากให้แขนซ้ายหายไปเพราะอาคมของคู่ต่อสู้ ก็เลิกทำท่าทางย่ามใจได้แล้ว" เสียงราบเรียบเย็นชาของอาจารย์เซเลสเตียแว่วเข้ามาในโสตประสาทของลูคัส ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องในสนามประลองขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นด้วยอาคมป้องกันระดับสูง ลูคัสไม่ได้หันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งอาจารย์ เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากก่อนจะสะบัดมือเบาๆ สร้างโล่แสงบางเฉียบขึ้นป้องกันลูกไฟที่พุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูง 'โฮสต์ ทำงานได้ดีมากครับ การประสานเวทแสงและอาคมป้องกันที่เพิ่งเรียนรู้มาเมื่อวาน ถือว่ามีประสิทธิภาพเกินความคาดหมาย 87%' เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในหัว แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลูคัสกลับรู้สึกถึงความผิดปกติที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้สนใจค่าเปอร์เซ็นต์ที่ระบบแจ้งเตือน แต่มันคือสัมผัสที่หก—ความรู้สึกเหมือนมีเข็มพิษเย็นเยียบปักลงบนท้ายทอย บรรยากาศรอบสนามประลองที่เคยคึกคักเริ่มบิดเบี้ยว อุณหภูมิที่ควรจะอบอุ่นจากพลังเวทธาตุไฟกลับลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ลูคัสหรี่ตาลง มองดูคู่ต่อสู้ของเขาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงสิบก้าว ดวงตาของชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้แสดงความมุ่งมั่นอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งนัยน์ตาสีปกติที่ควรจะเป็น "อาจารย์เซเลสเตีย... ท่านสัมผัสได้ไหม?" ลูคัสพึมพำผ่านโทรจิตที่เชื่อมต่อกับอาจารย์สาวโดยเฉพาะ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตอบกลับจะแฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ลูคัสไม่เคยสัมผัสมาก่อน "มันไม่ใช่พลังเวทปกติ... มีบางอย่างที่ชั่วร้ายกำลังแทรกซึมผ่านอาคมป้องกันของโรงเรียน ลูคัส ถอยออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าแตะต้องตัวคู่ต่อสู้ของเธอ!" แต่สายเกินไป... ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มปลดปล่อยไอหมอกสีดำขุ่นมัวออกมาจากร่าง รัศมีของมันกัดกร่อนอากาศรอบข้างจนเกิดเสียงดังซ่าเหมือนน้ำมันเดือด ก้อนพลังมืดมิดรวมตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายกรงเล็บที่พุ่งเข้าหาลูคัสด้วยความเร็วที่เหนือระดับพลังของนักเรียนปีสองอย่างเทียบไม่ได้ ลูคัสไม่ได้ถอยหนี เขากระชากระบบสั่งการภายในทันที 'ระบบ! คำนวณวิถีและหาจุดอ่อนของพลังมืดนั่นเดี๋ยวนี้! ใช้พลังงานสะสมแลกเปลี่ยนกับสกิลเนตรเทพพยากรณ์!' [แจ้งเตือน: ตรวจพบไอเทมต้องห้าม 'ศิลาแห่งเงามรณะ' แฝงอยู่ในตัวคู่ต่อสู้ พลังระดับ SSS กำลังแทรกซึม! โฮสต์ต้องการเปิดใช้งานสกิลเพื่อแลกกับการสูญเสียพลังเวททั้งหมดชั่วคราวหรือไม่?] 'เปิดใช้งาน!' ทันทีที่ลูคัสตัดสินใจ โลกทั้งใบก็หยุดนิ่ง กรงเล็บแห่งความมืดที่กำลังจะกระชากวิญญาณเขาหยุดอยู่ห่างไปไม่ถึงนิ้ว เส้นสายพลังงานสีม่วงคล้ำปรากฏขึ้นชัดเจนราวกับแผนที่บนอากาศ เขาเห็นจุดชีพจรของไอพลังมืดที่เต้นตุบๆ อยู่ในอกของคู่ต่อสู้ ลูคัสไม่รอช้า เขาดีดตัวพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่สนกฎกติกาการแข่งขัน เขาไม่ได้โจมตีคน แต่มือข้างหนึ่งคว้าเข้าไปในความว่างเปล่า—บริเวณที่ระบบระบุว่าเป็นที่อยู่ของศิลาต้องห้าม เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วสนามประลอง ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของภูตผีที่ถูกกักขัง ลูคัสรู้สึกเหมือนมือของเขาถูกไฟนรกแผดเผา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งเขาสามารถกระชากวัตถุชิ้นหนึ่งที่ดูเหมือนผลึกหินสีดำสนิทออกมาได้ ทันทีที่หินนั้นหลุดจากตัวผู้เข้าแข่งขัน ร่างของชายหนุ่มก็ทรุดฮวบลงกับพื้น สนามประลองกลับคืนสู่สภาพปกติ เสียงเชียร์ที่เคยเงียบหายไปกลับมาดังสนั่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้คนต่างสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ ลูคัสหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเขารู้สึกเบาหวิวเหมือนไร้เรี่ยวแรง พลังเวทที่เขาสะสมมาตลอดเทอมระเหยหายไปจนหมดสิ้น เขาก้มลงมองหินสีดำในมือที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง "อย่าขยับนะ..." เสียงเข้มงวดของเซเลสเตียดังก้องอยู่เบื้องหลังในพริบตา เธอมาถึงตัวเขาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น มือเรียวบางของเธอคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ไอเย็นจากเวทธาตุแสงแผ่ซ่านเข้ามาช่วยต้านทานความมืดในมือเขา แต่นัยน์ตาของอาจารย์สาวกลับเบิกกว้างเมื่อจ้องมองเข้าไปในผลึกสีดำนั้น ไม่ใช่แค่ผลึก... ในความมืดของหินก้อนนั้น มันมีดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาจ้องมองพวกเขา! "นั่นไม่ใช่ศิลาธรรมดา..." เซเลสเตียกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเป็นครั้งแรกในรอบปี "มันคือผนึกของจอมมารที่ถูกลืม... และดูเหมือนว่าคนที่ส่งมันเข้ามา จะรู้ดีว่าเราอยู่ที่นี่" ลูคัสเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝูงชนบนอัฒจันทร์ ท่ามกลางนักเรียนและอาจารย์นับพัน เขาเห็นเงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีเทาที่คุ้นตา ก้าวถอยหลังหายเข้าไปในความมืดของประตูทางออกพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ลูคัสถึงกับใจหายวาบ ภารกิจจากระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนชิ้นส่วนแห่งความมืดและสืบหาตัวการผู้ชักใย! รางวัล: ปลดล็อกความลับของดวงตาเวทมนตร์และชะตากรรมที่แท้จริงของอาจารย์เซเลสเตีย... คำเตือน: ความตายอยู่ใกล้กว่าที่คุณคิด!] ลูคัสหันไปสบตากับอาจารย์สาว มือของเขาที่ถือผลึกนั้นเริ่มถูกกัดกร่อนจนเนื้อเยื่อกลายเป็นสีดำ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ