คำสั่งฉุกเฉินจากระบบ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าสีดำสนิทที่เกาะกุมอยู่ตามผนังหินโบราณของห้องใต้ดินลับหลังหอพักคณาจารย์ กำลังส่งกลิ่นอายคุกคามจนลูคัสต้องหรี่ตาลงต่ำ สันนิ้วมือข้างขวาของเขาเคาะเบาๆ เข้ากับด้ามไม้ของคถาเวทธาตุแสงที่พกติดตัวเป็นประจำ เสียง 'ก๊อกๆ' สั้นๆ ดังสะท้อนในความเงียบงัดงัน เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจเต้นระรัวในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะตัวเลขสีแดงฉานที่กำลังกะพริบวาบอยู่กลางอากาศตรงหน้า *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* [ตรวจพบความผิดปกติทางพลังงานระดับความรุนแรง: A] [พื้นที่เป้าหมาย: เขตอาคมชั้นใน - หอคอยวิจัยโบราณ] [คำสั่งฉุกเฉินจากระบบ: บังคับให้ผู้ถือครองลูคัส ดำเนินการค้นหาและระบุตำแหน่ง "ต้นตอของพลังมืด" ก่อนที่มันจะกลืนกินแก่นพลังเวทของสถาบันแห่งนี้จนหมดสิ้น] [เวลาที่เหลือในการจำกัดขอบเขต: 03:59:50 ชั่วโมง] "ให้ตายสิ ระบบนี่มันเลือกเวลาประเมินผลงานได้แย่เสียจริง... คิดจะให้ฉันอดนอนไปตลอดชีวิตนักเรียนเวทมนตร์หรือไงกันนะ" ลูคัสพึมพำกับตัวเองเบาๆ พรางปัดหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมแดงที่เด้งขึ้นมาขวางทัศนียภาพออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก แม้ภายนอกเขาจะดูผ่อนคลายและมีอารมณ์ขันติดตลก แต่ดวงตาคู่คมกลับกวาดมองคราบพลังงานสีดำที่ซึมตามรอยต่อของอิฐบล็อกด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด พลังมืดรูปแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนปีสองธรรมดาจะสามารถสร้างขึ้นมาได้ มันมีความหนาแน่นสูง และที่สำคัญที่สุด... มันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ฝ่ามือเรียวยาวของใครบางคนเอื้อมมาแตะลงบนไหล่ซ้ายของลูคัสอย่างเงียบเชียบ ปราศจากเสียงฝีเท้าหรือการเคลื่อนไหวใดๆ บ่งบอกถึงระดับการควบคุมมานาที่เหนือชั้นกว่าอย่างเทียบไม่ติด "อย่าใจลอยในพื้นที่ที่ยังไม่ได้กวาดล้างสิคะ ลูคัส" น้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นและแฝงความเข้มงวดที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นข้างหู ลูคัสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง อาจารย์เซเลสเทียยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังเธอในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับความมืดมิดของห้องใต้ดิน แสงสว่างอ่อนๆ จากคถาของเธอขับให้ใบหน้างามดูโดดเด่นราวกับรูปสลักชั้นยอด แม้แววตาคู่สวยจะฉายแววกังวลอยู่ลึกๆ แต่เธอก็ยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน "ผมไม่ได้ใจลอยเสียหน่อยครับ... เอ๊ย หมายถึงค่ะ อาจารย์ต่างหากที่มาเงียบเกินไป แบบนี้ผมตกใจหมดกันพอดี" ลูคัสแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอใช้สรรพนามชายหนุ่มออกไปต่อหน้าอาจารย์สาวผู้เคร่งครัดเรื่องระเบียบ เซเลสเทียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน เธอยื่นมืออีกข้างมาเคาะเบาๆ ที่หน้าผากของเด็กหนุ่มผ่านปลายนิ้วที่สวมถุงมือผ้าไหมสีขาว "ปากไวเหมือนเดิมนะคะ... แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะกับการเล่นลิ้นหรอกค่ะ รู้สึกถึงมันไหมคะ?" ลูคัสพยักหน้ารับ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง เขายกคถาขึ้นตั้งฉากกับลำตัว ละอองแสงสีทองคำขาวบริสุทธิ์เริ่มพวยพุ่งออกมาจากปลายนิ้วประสานเข้ากับโครงสร้างเวทของระบบภายในร่างกาย ทักษะ [เนตรทิพย์แห่งแสง] ถูกเปิดใช้งาน ดวงตาของเขากลายเป็นสีทองสว่างวาบสะท้อนภาพโครงข่ายมานาที่บิดเบี้ยวทั่วบริเวณ "พลังงานมืดไม่ได้กระจายตัวสุ่มสี่สุ่มห้าครับอาจารย์..." ลูคัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำลง สมาธิทั้งหมดถูกดึงมารวมกันที่จุดศูนย์กลางของภาพที่มองเห็น "มันไหลมารวมกัน... เหมือนกับว่ามีท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่กักเก็บขยะเวทมนตร์เอาไว้ใต้พื้นห้องสมุดหลวง และตอนนี้... วาล์วนั้นกำลังจะแตกออก" เซเลสเทียก้าวเข้ามาประชิดตัวลูคัสมากขึ้นเพื่อใช้เกราะป้องกันเวทธาตุแสงของเธอบังคับให้ละอองพลังมืดที่ลอยฟุ้งในอากาศถอยร่นออกไป ไหล่ของพวกเขาสัมผัสกันเบาๆ ผ่านเนื้อผ้า ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอาจารย์สาวทำให้ลูคัสรู้สึกมีสติและมั่นคงท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันนี้ "ห้องสมุดหลวงงั้นเหรอคะ..." เซเลสเทียทวนคำ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้า "ที่นั่นมีเขตอาคมบรรพกาลคุ้มครองอยู่ถึงเจ็ดชั้น ต่อให้เป็นจอมเวทระดับสูงก็ยังยากที่จะเจาะเข้าไปได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย เว้นเสียแต่ว่า..." "เว้นเสียแต่ว่า... คนที่เปิดทางให้มัน จะเป็นคนวงในของสถาบันเอง" ลูคัสต่อประโยคให้ทันที ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของอาจารย์สาว ทั้งคู่ต่างเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งโบราณดังแว่วมาจากส่วนลึกที่สุดของโถงทางเดิน ทั้งที่ตามแผนผังของหอคอยนี้ควรจะเป็นทางตัน ลูคัสหรี่ตามองภาพโฮโลแกรมของระบบที่忽然เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ S กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดของคุณในระยะ 50 เมตร] [คำแนะนำ: ถอยร่นหรือเตรียมรับมือทันที] "อาจารย์ครับ... ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านเขาจะไม่ค่อยต้อนรับแขกยามวิกาลสักเท่าไหร่" ลูคัสเอ่ยพร้อมกับกระชับคถาในมือแน่น ละอองแสงสว่างเจิดจ้าแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนขับไล่ความมืดรอบตัวให้ถอยร่นไปได้หลายเมตร เซเลสเทียไม่ได้ตอบรับคำเย้าแหย่นั้น เธอยกมือขึ้นร่ายคาถาบทใหญ่อย่างรวดเร็ว วงเวทสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า ทั้งความเยือกเย็นและความเด็ดขาดฉายชัดบนใบหน้าของอาจารย์สาวผู้ปกป้องลูกศิษย์ "ถอยหลังไปสามก้าวค่ะ ลูคัส... ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงสนทนาด้วยแล้วล่ะค่ะ" สิ้นเสียงของเซเลสเทีย พื้นหินเบื้องหน้าห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าวก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำทมิฬ และดวงตาสสีแดงก่ำที่จ้องมองมายังพวกเขาด้วยความกระหายเลือด ลูคัสสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาก้าวขึ้นมายืนขนาบข้างเซเลสเทียครึ่งก้าวโดยไม่ลังเล แม้ระบบจะส่งเสียงเตือนดังลั่นสมองแต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างท้าทาย ในเสี้ยววินาทีที่เงาร่างมหึมานั้นพุ่งเข้าใส่ เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังอสูรกายตัวนั้น พร้อมกับเสียงหัวเราะแหבריดที่ทำให้เลือดในกายของลูคัสเย็นเฉียบ "คิดว่าตามหาความจริงเจอแล้วจริงๆ งั้นเหรอ เจ้าเด็กน้อยผู้ถือครองระบบ... และเธอก็ด้วย ยัยผู้หญิงธาตุแสงโง่เง่า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ