ร่วมมือกันปกป้องโรงเรียน

"ถ้าเจ้าคิดจะใช้พลังระดับนั้นเพื่อปิดรอยแยกเพียงลำพังล่ะก็ บอกไว้เลยว่าข้าจะถือว่านั่นคือการฆ่าตัวตายที่ไม่ฉลาดที่สุดเท่าที่เคยสอนมาค่ะ ลูคัส!" เสียงตวาดก้องของอาจารย์เซเลสเตียที่มักจะสุขุมเยือกเย็น บัดนี้กลับเจือไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่มวลพลังงานสีม่วงคล้ำที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า หอสมุดต้องห้ามของโรงเรียนเวทมนตร์กำลังสั่นสะเทือน ทุกสรรพสิ่งรอบกายดูเหมือนจะถูกดูดกลืนเข้าสู่ใจกลางความว่างเปล่า ลูคัสเช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางแค่นยิ้ม เขาไม่ได้หันไปมองคนข้างกาย แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่ฝ่ามือจากการสัมผัสกับเกราะป้องกันเวทมนตร์ของเธอที่กางอยู่รอบตัว ทำให้เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ "อาจารย์ครับ... ไม่สิ คุณเซเลสเตีย" ลูคัสเปลี่ยนสรรพนามในจังหวะวิกฤต น้ำเสียงของเขามีความมุ่งมั่นจนน่าประหลาดใจ "พลังธาตุแสงของคุณถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าไม่ให้ผมทำแบบนี้ โล่ป้องกันนี้จะแตกสลายในอีกสามสิบวินาที เราสองคนจะกลายเป็นปุ๋ยให้กับมิติที่ล่มสลายนี้แทนนะ" "แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้ลูกศิษย์ตัวเองสังเวยชีวิตเพื่อรักษาโรงเรียนที่เต็มไปด้วยคนอ่อนแอพวกนี้หรือคะ?" เธอหันมาจ้องเขม็ง นัยน์ตาสีฟ้าครามเปล่งประกายเจิดจ้าด้วยมวลเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ทั้งหมด "ในเมื่อทางเลือกมีไม่มาก เราก็ต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่" ลูคัสชะงัก สายตาที่เฉลียวฉลาดของเขากวาดมองไปรอบห้อง ความวุ่นวายภายนอกเริ่มแทรกซึมเข้ามา รอยร้าวบนอากาศขยายตัวขึ้นเหมือนกระจกที่ถูกกระแทก เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว—เขาต้องใช้ 'ระบบ' ให้คุ้มค่าที่สุดในวินาทีนี้ "งั้นเชื่อใจผมนะครับ" ลูคัสจับข้อมือของอาจารย์สาวแน่นขึ้น "ผมมีแผนที่จะใช้ 'การประสานธาตุแบบย้อนกลับ' แต่มันต้องอาศัยการถ่ายโอนพลังงานผ่านร่างกายโดยตรง... ซึ่งนั่นหมายความว่าคุณจะต้องเปิดหัวใจ—เปิดแกนกลางเวทมนตร์ของคุณให้ผมเข้าไปสัมผัสโดยไม่มีการป้องกัน" เซเลสเตียเม้มริมฝีปากแน่น นี่ไม่ใช่เรื่องปกติสำหรับผู้ใช้เวทมนตร์ การเปิดแกนกลางให้ผู้อื่นเข้าถึงนั้นเท่ากับการเผยจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดและตัวตนที่แท้จริง ทว่า เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มผู้แสนกะล่อนคนนี้ เธอกลับไม่พบความลังเลเลยแม้แต่น้อย "ทำสิคะ... อย่าให้ข้าต้องเปลี่ยนใจ" ทันทีที่สิ้นเสียง ลูคัสรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ไหลผ่านฝ่ามือ พลังงานธาตุแสงอันบริสุทธิ์และทรงพลังของอาจารย์สาวไหลทะลักเข้ามาในร่างของเขาเหมือนกระแสน้ำเชี่ยว ระบบในหัวของเขาเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงสุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการถ่ายโอนพลังงานระดับสูง (ธาตุแสงบริสุทธิ์)] [เป้าหมาย: ประสานพลังเวทมนตร์กับผู้ใช้งาน 'เซเลสเตีย' เพื่อทำการปิดผนึกมิติ] [คำเตือน: ความเสี่ยงในการสูญเสียพลังงานชีวิต 85% หากปฏิเสธการทำภารกิจร่วม!] "ย้าก!" ลูคัสคำรามในลำคอ เขาบีบอัดมวลพลังที่ได้รับมาเข้ากับพลังเวทมนตร์ธาตุไฟฟ้าของเขาเอง การผสานพลังที่ขัดแย้งกันทำให้ร่างกายของเขาเริ่มมีรอยแตกของอักขระเวทมนตร์ปรากฏขึ้นตามแขน "อดทนหน่อยลูคัส!" เซเลสเตียประคองร่างของเขาไว้ มืออีกข้างของเธอวาดวงเวทกลางอากาศเพื่อสร้างแนวป้องกันเสริมแรงกระแทก เธอมองดูชายหนุ่มที่กำลังแบกรับภาระหนักอึ้งแทนเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ในวินาทีที่ทั้งสองประสานพลังจนถึงจุดพีค ลูคัสรู้สึกเหมือนเขากำลังมองเห็นทุกอย่างในโรงเรียนนี้ผ่านสายตาของเซเลสเตีย ความเหงา ความโดดเดี่ยวของตำแหน่งอาจารย์ผู้พิทักษ์ และความห่วงใยที่เธอซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากที่เยือกเย็น ทั้งหมดนั้นพุ่งเข้าหาเขาราวกับคลื่นกระทบฝั่ง เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ปล่อยมวลแสงสีทองอาบไล้ทั่วหอสมุดจนทุกอย่างรอบตัวสว่างวาบไปหมด 'ปิดผนึก!' แรงปะทะจากการปิดรอยแยกทำให้ร่างของทั้งสองกระเด็นไปคนละทิศทาง เสียงระเบิดเวทมนตร์เงียบหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย ลูคัสนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกหินทับ เขาพยายามขยับตัวแต่ความเจ็บปวดก็แล่นริ้วไปทั่วร่าง เซเลสเตียรีบยันกายขึ้น ก่อนจะคลานเข้าไปหาเด็กหนุ่มด้วยท่าทางที่ไม่หลงเหลือมาดอาจารย์ผู้สูงส่ง เธอตรวจสอบชีพจรของเขาด้วยความตื่นตระหนก "ลูคัส! เจ้ายังอยู่ไหม... ลูคัส!" เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เซเลสเตียจึงก้มหน้าลงชิดใบหน้าของเขาเพื่อฟังเสียงหายใจ ทว่าในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่เคยดังแบบนี้มาก่อนก็ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของลูคัส และดูเหมือนเซเลสเตียเองก็จะได้ยินมันด้วยเช่นกัน [ภารกิจลับระดับ SSS: 'สัญญาแห่งผู้พิทักษ์คู่ขนาน' ถูกกระตุ้น!] [สถานะ: การผูกพันธะวิญญาณเริ่มต้นขึ้น ความลับที่แท้จริงของโรงเรียนกำลังจะถูกเปิดเผย...] เซเลสเตียชะงัก นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังงานมืดมิดที่ไม่ได้มาจากรอยแยก แต่มาจากพื้นหินด้านล่างที่พวกเขาเหยียบอยู่ ประตูทางเชื่อมลับใต้หอสมุดกำลังเลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากความมืดมิด—คนคนนั้นสวมเครื่องแบบของคณะผู้บริหารระดับสูง พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจจำแลง "ขอบใจมากนะ... ทั้งสองคน ที่ช่วยเปิดทางให้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับเซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ