การเปิดเผยตัวตนบางส่วน

"เธอไม่ได้เป็นแค่เด็กนักเรียนปีสองธรรมดา... ลูคัส" เสียงของอาจารย์เซเลสเตียแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลูคัสราวกับเสียงระฆังยามวิกาล เขาชะงักมือที่กำลังถือคัมภีร์เวทมนตร์โบราณค้างไว้กลางอากาศ ในห้องสมุดลับใต้ดินที่มีเพียงแสงสลัวจากเปลวไฟเวทมนตร์สีฟ้าคราม ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากัน ท่ามกลางชั้นวางหนังสือที่สูงตระหง่านราวกับป้อมปราการแห่งความรู้ ลูคัสไม่ได้หลบสายตาคมกริบของอาจารย์สาว เขาวางคัมภีร์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเชื่องช้า ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาคู่สวยที่วันนี้ดูจะเย็นเยียบและซับซ้อนกว่าทุกครั้ง "อาจารย์หมายความว่าอย่างไรหรือครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ลืมตัวไปหน่อย" ลูคัสยิ้มบางๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยกวนๆ ที่มักจะใช้ปกปิดความตื่นตระหนก แต่ครั้งนี้เขาสังเกตเห็นว่าแววตาของเซเลสเตียไม่มีร่องรอยของความขบขันเลยแม้แต่น้อย "เลิกเล่นละครเสียที" เซเลสเตียก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่มักติดตัวเธอโชยมาปะทะจมูกลูคัส "เวทมนตร์ที่เธอใช้จัดการกับไอ้เจ้าสัตว์อสูรเงาในห้องทดลองเมื่อวาน... มันไม่ใช่เวทมนตร์ธาตุแสงระดับพื้นฐานของโรงเรียน และที่สำคัญที่สุด... บรรยากาศรอบตัวเธอในเสี้ยววินาทีนั้น มันไม่ได้มาจากแหล่งพลังงานในอาณาจักรนี้" ลูคัสลอบกลืนน้ำลาย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เขาไม่ได้กลัวว่าความลับจะแตก แต่เขากังวลว่าคนตรงหน้าจะรับความจริงที่ 'เหนือธรรมชาติ' เกินกว่าตรรกะของโลกเวทมนตร์นี้ได้หรือไม่ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นในหัวของเขา หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเบื้องหน้าลูคัส แต่เป็นเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น [คำเตือน: ความลับของ 'ระบบรหัสลับแห่งกาลเวลา' ถูกตรวจจับโดยตัวละครเป้าหมายระดับสูง (เซเลสเตีย)] [สถานะ: อันตรายสูง] [ภารกิจทางเลือก: เปิดเผยความจริงบางส่วนเพื่อรักษาความสัมพันธ์ หรือ ใช้ทักษะ 'บิดเบือนความเป็นจริง' เพื่อลบความจำ] ลูคัสเลือกที่จะเมินเฉยต่อภารกิจลบความจำ เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เซเลสเตียจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวผู้เป็นอาจารย์ เห็นความสับสน ความห่วงใย และความปรารถนาที่จะปกป้องที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มงวดนั้น "ถ้าผมบอกว่า... โลกที่เราอยู่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของทุกอย่างล่ะครับ" ลูคัสเริ่มเอ่ย น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังที่คาดไม่ถึง "สิ่งที่อาจารย์เห็น ไม่ใช่เวทมนตร์ที่ผมฝึกฝนจากตำรา แต่เป็นสิ่งที่ 'ติดตัว' ผมมาตั้งแต่วันที่ผมเกือบตายในป่าต้องห้ามเมื่อปีก่อน" เซเลสเตียขมวดคิ้ว "เธอจะบอกว่าพลังนั้นมันเลือกเธอเองงั้นหรือ?" "อาจจะมากกว่านั้นครับ" ลูคัสยกมือขวาขึ้น ฝ่ามือของเขามีรอยสักรูปตราประทับเรืองแสงจางๆ ปรากฏขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะเลือนหายไป "อาจารย์ครับ... บนท้องฟ้านั่นนะ ไม่ได้มีแค่ดวงจันทร์และดวงดาว แต่มันมี 'ตา' ที่คอยจ้องมองพวกเราอยู่ตลอดเวลา และผม... ก็แค่คนที่พยายามจะปิดตาคู่นั้นไม่ให้มองเห็นในสิ่งที่มันไม่ควรเห็น" เซเลสเตียชะงักงัน เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ปะทุออกมาจากตัวเด็กหนุ่มเพียงชั่วครู่ มันไม่ใช่พลังธาตุแสงที่บริสุทธิ์ แต่เป็นพลังที่ผสานความมืดและความสว่างเข้าด้วยกันอย่างสมดุลจนน่ากลัว "เธอเป็นใครกันแน่ ลูคัส?" "ผมก็แค่เด็กนักเรียนคนหนึ่ง... ที่ดันไปทำข้อตกลงกับบางสิ่งที่อาจารย์ก็คงคาดไม่ถึง" ลูคัสยิ้มจางๆ ก่อนจะหยิบจี้ห้อยคอสีเงินที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อออกมา มันเริ่มสั่นไหวและเปล่งแสงสีม่วงประหลาด ทันใดนั้น แสงไฟในห้องสมุดก็ดับวูบลงทั้งหมด เหลือเพียงแสงสีม่วงจากจี้ที่ลูคัสถืออยู่ ซึ่งเริ่มขยายตัวเป็นวงกว้าง กลายเป็นประตูมิติขนาดจิ๋วที่บิดเบี้ยว ท้องฟ้าจำลองในห้องสมุดที่เคยเป็นเพดานไม้กลับกลายเป็นห้วงอวกาศสีดำสนิทที่มีดวงตาสีแดงฉานนับล้านคู่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกัน เซเลสเตียเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนลูคัสไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณของการเป็นอาจารย์ที่ต้องการปกป้องศิษย์ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก สิ่งที่ดูเหมือนเงาดำมืดมิดก็ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติที่เปิดออก ร่างนั้นมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่ไร้ซึ่งใบหน้า และในมือของมันถือคัมภีร์เล่มเดียวกับที่ลูคัสกำลังอ่านอยู่เมื่อครู่ แต่มันมีโซ่ตรวนเหล็กกล้าล่ามติดไว้กับข้อมือของร่างเงาตนนั้น "ในที่สุด... เราก็หาเจอ" ร่างเงานั้นกล่าวด้วยเสียงที่เหมือนคนหลายคนพูดพร้อมกัน "กุญแจดอกที่ 31 แห่งผู้คุมกฎกาลเวลา" ลูคัสหน้าซีดเผือด เขาหันมาหาเซเลสเตียแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "อาจารย์ครับ... วิ่งไปซะ อย่าหันหลังกลับมาเด็ดขาด เพราะนั่นไม่ใช่ศัตรูที่ระดับพลังของอาจารย์จะรับมือได้" ทว่า ก่อนที่เซเลสเตียจะทันได้ตั้งตัว ร่างเงาสีดำมืดก็พุ่งเข้าใส่ลูคัสด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเวทมนตร์เคลื่อนที่ฉับพลันใดๆ ในโลกนี้ พร้อมกับที่หน้าต่างระบบของลูคัสเด้งแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง: [อันตรายถึงชีวิต! ระบบตรวจพบ 'ผู้พิพากษาแห่งความว่างเปล่า' ปลดล็อกขีดจำกัดพลังงานระดับ SSS: การตื่นขึ้นของร่างที่แท้จริง] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 31 นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ