คำสัญญาใต้แสงจันทร์

"ถ้าอาจารย์ยังกอดดาบเล่มนั้นแน่นจนมือสั่นขนาดนี้ เห็นทีข้าคงต้องพิจารณาใหม่แล้วค่ะว่าใครกันแน่ที่ต้องการคนปกป้อง" น้ำเสียงของลูคัสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของระเบียงหอคอยดารา เขาไม่ได้หันไปมองสตรีที่ยืนอยู่เคียงข้าง แต่สายตากลับจดจ้องไปยังผืนนภาสีหมึกที่ถูกแต้มด้วยละอองดาวนับล้าน เซเลสเตียชะงักไปเล็กน้อย เธอรีบผ่อนแรงที่กำด้ามดาบเวทมนตร์ประจำตัวจนผิวขาวจัดนั่นขึ้นสีแดงจางๆ ก่อนจะหันมามองลูกศิษย์ตัวดีด้วยสายตาที่พยายามจะรักษามาดนิ่งขรึมไว้อย่างสุดความสามารถ "อย่าได้ใจให้มากนัก ลูคัส... ข้าเพียงแค่กำลังทบทวนกลยุทธ์สำหรับบทเรียนวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่การหวั่นไหวกับภัยคุกคามที่ยังมาไม่ถึง" "ทบทวนกลยุทธ์ด้วยการเหม่อมองไปทางทิศตะวันตก ที่ซึ่งกองทัพอสุรกายเงากำลังเคลื่อนพลน่ะหรือคะ?" ลูคัสหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววลุ่มลึกผิดกับท่าทางกวนประสาทที่แสดงออกเป็นประจำ เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว จนเซเลสเตียสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำค้างบนใบไม้ที่ติดตัวเขามา เซเลสเตียหลุบตาลงต่ำ พยายามหลบเลี่ยงแววตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงความเปราะบางในใจเธอ "เจ้าไม่เข้าใจหรอก... สถาบันแห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่เรียนหนังสือ แต่มันคือกรงขังที่คอยกักเก็บพันธสัญญาโบราณ หากกำแพงนี้พังทลายลง ข้าก็ไม่มั่นใจว่า... พลังธาตุแสงเพียงน้อยนิดของข้าจะปกป้องอะไรได้" บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยพลัน เมื่อลูคัสเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของอาจารย์สาวไว้อย่างเบามือ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นดุจคำสาบานทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นของเซเลสเตียเต้นผิดจังหวะ "อาจารย์เซเลสเตียคะ" ลูคัสเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "ตลอดเวลาที่ผ่านมา อาจารย์ปกป้องข้ามามากพอแล้ว ทั้งจากการฝึกฝนที่โหดหิน ทั้งจากภารกิจเสี่ยงตายในดันเจี้ยน... ถึงเวลาที่ระบบสุดโกงนี่จะเป็นเครื่องมือให้ข้าได้ทำหน้าที่บ้าง" เขากระชับมือที่กุมไว้แน่นขึ้น พร้อมกับมองตรงเข้าไปในดวงตาสีเงินคู่งามที่กำลังไหวระริก "ข้าสัญญา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าความมืดจะหนาแน่นเพียงใด ข้าจะปกป้องสถาบันนี้... และจะไม่มีวันปล่อยให้เส้นผมของอาจารย์แม้แต่เส้นเดียวต้องได้รับอันตราย หากจะเสียเลือดเสียเนื้อ ก็ให้มันเริ่มต้นที่ตัวข้าคนนี้ก่อน" คำสัญญาใต้แสงจันทร์นั้นอบอวลไปด้วยความหมายที่เกินกว่าสถานะศิษย์และอาจารย์ เซเลสเตียรู้สึกได้ถึงมวลพลังงานเวทที่อบอุ่นไหลเวียนผ่านฝ่ามือของเด็กหนุ่ม มันไม่ใช่แค่พลังเวทธาตุแสงที่บริสุทธิ์ แต่มันคือความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน เธอยิ้มออกมาอย่างแผ่วเบา เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง ซึ่งเปรียบเสมือนดอกไม้ที่ผลิบานท่ามกลางฤดูหนาว "เจ้ามันคนอวดดี... ลูคัส แต่ในเมื่อเจ้ากล้าลั่นวาจาไว้เช่นนี้ ข้าก็จะเชื่อมั่นในตัวเจ้า... ในฐานะอาจารย์ และในฐานะคนที่รอคอยวันนั้น" ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุมด้วยความอบอุ่น ระบบที่เงียบหายไปนานพลันส่งเสียงแจ้งเตือนกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของลูคัส—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสีฟ้าอ่อนเหมือนยามปกติ แต่เป็นเสียงสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ: 'ผู้หวนคืนจากเงามืด' กำลังแทรกซึมผ่านม่านพลังเวทเขตหอพัก] [เงื่อนไขภารกิจระดับ SSS: ปกป้องหัวใจของสถาบัน (อาจารย์เซเลสเตีย) จากการลอบสังหารภายใน 300 วินาที] [คำเตือน: หากล้มเหลว สถานะ 'คนรัก' จะถูกลบถาวร] ลูคัสชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความโรแมนติกเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที เขากระชากเซเลสเตียเข้ามาแนบกายก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "อาจารย์... ดูเหมือนคำสัญญาของเราจะต้องถูกทดสอบเร็วกว่าที่คิด" ยังไม่ทันที่เซเลสเตียจะได้เอ่ยถาม เงาสีดำมืดสนิทก็พุ่งปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุที่เบื้องหลังของเธอ พร้อมกับใบมีดอาบยาพิษที่พุ่งตรงมายังจุดตาย... ราวกับว่าศัตรูรอคอยเวลานี้มาตลอดทั้งคืน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 32 นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ โดย เซเลสเทียละอองเวท