คู่ต่อสู้รอบแรก: ศัตรูเก่า

"ถ้าแกคิดว่าแค่ก้มหัวแล้วเรื่องมันจะจบ... แกคงฝันหวานไปหน่อยนะ ลูคัส" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์อื้ออึงของอัฒจันทร์หินแกรนิต ลูคัสยืนนิ่งอยู่กลางลานประลองเวทมนตร์รูปวงกลม แสงแดดสะท้อนเกราะเวทสีเงินยวงของคู่ต่อสู้จนแสบตา กลิ่นอายของสนามประลองคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นโอโซนจางๆ จากการใช้เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าและไอร้อนจากเวทธาตุไฟที่เพิ่งสลายตัวไป คู่ต่อสู้ของเขาในรอบแรกนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน... ไบรอน บุตรชายจากตระกูลขุนนางชั้นสูงผู้เคยใช้ทั้งอำนาจและกำลังกลั่นแกล้งรังแกเขามาตลอดช่วงปีแรกในacademyแห่งนี้ รอยยิ้มบิดเบี้ยวที่มุมปากของอีกฝ่ายบ่งบอกชัดเจนว่า ในการประลองรอบนี้ ไบรอนไม่ได้ตั้งใจแค่มารabประลองฝีมือตามกฎของโรงเรียน แต่ตั้งใจจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาต่อหน้านักเรียนนับพันคน ลูคัสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายความทรงจำอันขมขื่นลอยวนอยู่ในอก แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของเขากลับเต้นเป็นจังหวะที่นิ่งสนิทและทรงพลังอย่างน่าประหลาด สายตาของลูคัสเหลือบมองขึ้นไปบนอัฒจันทร์โซนวีไอพี ที่นั่น... ร่างระหงของอาจารย์เซเลสเทียในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นเงินกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยเยือกเย็นราตุประติมากรรมน้ำแข็ง แต่หากสังเกตให้ดี นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นกำลังทอดมองมาที่เขาอย่างมีความหมาย เป็นสายตาที่ไม่ได้สื่อถึงความกังวล แต่เป็นการส่งสัญญาณเงียบๆ ว่า *'จัดการให้เรียบร้อย และอย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ'* [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: เผชิญหน้ากับอดีตผู้เคยคุกคาม (ศัตรูเก่า - ไบรอน)] [ระบบกระตุ้นภารกิจเฉพาะกิจ: "การชำระบัญชีแห่งศักดิ์ศรี"] [เงื่อนไข: เอาชนะคู่ต่อสู้ภายใน 3 นาที โดยไม่ใช้เวทมนตร์โจมตีธาตุแสงขั้นสูง และบังคับให้อีกฝ่ายยอมจำนนด้วยการคุกเข่า] [รางวัล: แต้มระบบ +5,000 / ปลดล็อกทักษะติดตัวขั้นสูง "เนตรทะลวงมายา" / ค่าความประทับใจของอาจารย์เซเลสเทีย +15%] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สถานะสิทธิ์การเป็นนักเรียนเวทมนตร์ถูกลดระดับลง และอาจารย์เซเลสเทียจะถูกหักคะแนนประเมินประจำเดือน (ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธภารกิจ)] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า ลูคัสยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแบบฉบับของเขาที่ผสมผสานความกวนนิดๆ และความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างลงตัวปรากฏขึ้น "สามนาทีเหรอ... สำหรับคนแบบนี้ แค่สองนาทีก็น่าจะเกินพอแล้วมั้งครับ... เอ๊ย คิดในใจสิเรา" ลูคัสพึมพำเบาๆ กับตัวเอง "แกพึมพำอะไรวะ ไอ้เศษสวะ!" ไบรอนคำรามลั่น ประจุไฟฟ้าสีม่วงเข้มทะลักออกจากฝ่ามือจนเกิดเสียงเปรี๊ยะๆ "วันนี้ฉันจะสอนให้แกจำใส่กะโหลกไว้ว่า แกมันก็เป็นได้แค่ตัวตลกที่เกาะกระโปรงอาจารย์เซเลสเทียไปวันๆ เท่านั้นแหละ!" สิ้นเสียง ไบรอนก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง เวทเคลื่อนย้ายพริบตาผสานกับเพลงดาบสายฟ้า ฟันกวาดเป็นรูปกากบาทสีม่วงมุ่งตรงมายังลำตัวของลูคัส แรงกดดันจากเวทระดับสามดาวพุ่งเข้าประชิดในเสี้ยววินาที คนบนอัฒจันทร์หลายคนส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ เพราะการโจมตีนี้รุนแรงเกินกว่าจะใช้ในการประลองกระชับมิตรทั่วไป หลายคนคิดว่าลูคัสคงจะถูกซัดกระเด็นไปกองกับพื้นในดาบเดียว ทว่า... ลูคัสกลับไม่ขยับเขยื้อnหนีแม้แต่น้อย ดวงตาของลูคัสเป็นประกายแสงจางๆ เขามองเห็นเส้นทางการไหลเวียนมานาของไบรอนได้อย่างทะลุปรุโปร่งผ่านระบบสนับสนุน ดวงตานั้นไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับคำนวณทุกองศาความเร็วและจุดบอดของกระบวนท่าได้อย่างแม่นยำรา3กับจับวาง *ช้าไป... ช่องว่างตรงข้อศอกขวาเปิดกว้าง และการถ่ายน้ำหนักไปที่เท้าซ้ายทำให้เสียการทรงตัวเมื่อต้องหักมุมกระทันหัน* "คุณชายไบรอน... การบ้านเรื่องพื้นฐานเวทมนตร์ที่คุณอาจารย์เซเลสเทียเคยสอนเมื่อสัปดาห์ก่อน สงสัยคุณคงหลับในสินะครับ" ลูคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ดังพอจะสะท้อนก้องไปทั่วสนาม เขาก้าวเท้าหลบไปทางด้านข้างอย่างเฉียดฉิว ลมจากคมดาบสายฟ้าเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียว แต่ในจังหวะที่ไบรอนเลยผ่านไป ลูคัสไม่ได้หลบเฉยๆ มือขวาของเขากำแน่น ปลดปล่อยพลังมานาธาตุแสงความเข้มข้นต่ำที่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นค้อนพลังงานขนาดกะทัดรัด ฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของไบรอนอย่างจัง! *ปึง!* เสียงเนื้อกระทบกับแรงอัดเวทดังสนั่น ไบรอนที่กำลังพุ่งตัวไปข้างหน้าเสียหลักทันที เข่าซ้ายทรุดฮวบลงกระแทกพื้นสนามหินแกรนิตอย่างแรงจนเกิดรอยร้าว "อ้ากกก! บ้านน่า..." ไบรอนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและตกใจสุดขีด แต่ลูคัสไม่มีทางปล่อยให้ตั้งตัว เขาหมุนตัวกลับหลังอย่างรวดเร็ว ใช้ทักษะเคลื่อนไหวที่เรียนรู้จากการฝึกซ้อมนับร้อยชั่วโมงร่วมกับอาจารย์เซเลสเทีย เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนด้ามดาบสายฟ้าที่กำลังจะถูกตวัดสวนกลับ ปรบมือเข้าที่ข้อมือของไบรอนอย่างแม่นยำจนกระแสไฟฟ้ากระเจิงหายไปในอากาศ ในเสี้ยววินาทีนั้น ลูคัสโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของคู่ปรับเก่าด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่น่าขนลุก "จำไว้นะครับไบรอน... คนที่ควรจะต้องก้มหัว ไม่ใช่ผม... แต่เป็นคุณต่างหาก" เขากดมือลงที่ไหล่ของไบรอนด้วยแรงทั้งหมดที่มี ผสานกับแรงกดดันจากระบบที่บังคับให้พื้นที่รอบตัวยุบตัวลงเล็กน้อย แรงมหาศาลกดทับจนไบรอนต้องทรุดเข่าลงทั้งสองข้างราบกับพื้นสนาม ท่ามกลางความเงียบกริบของผู้ชมทั้งสนามที่อ้าปากค้างด้วยความตะลึง [ติ๊ง! ภารกิจ "การชำระบัญชีแห่งศักดิ์ศรี" สำเร็จลุล่วง!] [ท่านได้รับ แต้มระบบ +5,000 และปลดล็อกทักษะ "เนตรทะลวงมายา" เรียบร้อยแล้ว] [ค่าความประทับใจของอาจารย์เซเลสเทียเพิ่มขึ้น 15% (ปัจจุบัน: 82% - ระดับความเชื่อใจลึกซึ้ง)] บนอัฒจันทร์วีไอพี อาจารย์เซเลสเทียค่อยๆ ลดพัดในมือลง มุมปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าในสายตานั้นกลับประกายแสงลึกลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ ทว่า... ในจังหวะที่กรรมการกำลังจะชูมือประกาศชัยชนะให้แก่ลูคัส ท้องฟ้าเหนือสนามประลองที่เคยแจ่มใสอยู่เมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มจัดในพริบตา อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงระฆังเตือนภัยโบราณของโรงเรียนดังสนั่นหวั่นไหว *ก๊องงงงง! ก๊องงงงง!* ม่านพลังป้องกันรอบสนามประลองสั่นกระพืออย่างรุนแรง ราวกับถูกบางสิ่งที่มีมวลพลังมหาศาลพยายามพังทลายจากภายนอก และในวินาทีต่อมา ท้องฟ้าก็แยกออกเป็นรอยแยกสีดำมืดสนิท เผยให้เห็นดวงตาสีทองอร่ามขนาดมหึมาคู่หนึ่งที่จ้องมองลงมายังกึ่งกลางสนามประลอง... ดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเก่าแก่และกาลเวลาที่หยุดนิ่ง [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS สูงสุด: รอยแยกมิติถูกเปิดออก! บอสลับ "ราชาเงือกาลเวลา" ปรากฏตัวก่อนกำหนด!] [เป้าหมายการทำลายล้างเป้าหมายแรก: "ลูคัส" และ "เซเลสเทีย"] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางเติบโตไปกับลูคัสและอาจารย์เซเลสเทียเสมอนะคะ