การฝึกพิเศษแบบตัวต่อตัว

“ถ้าเจ้ายังร่ายเวทธาตุแสงด้วยจังหวะที่เชื่องช้าแบบนี้ ต่อให้มีระบบเทพเจ้าประทานพรมาให้ ก็อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตจากการทดสอบระดับชั้นปีที่สามเลย ลูคัส” เสียงราบเรียบเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกของอาจารย์เซเลสเตีย ดังสะท้อนอยู่ในห้องฝึกซ้อมลับใต้ดินชั้นลึกที่สุดของสถาบันเวทมนตร์ หญิงสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายด้ายเงินละเอียดอ่อนยืนกอดอก ดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา ในมือของเธอถือไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากกิ่งไม้ต้นยาริลซึ่งแผ่ไอเย็นเยือกออกมาเป็นระยะ ลูคัสหอบหายใจถี่ เหงื่อเม็ดใสผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขาเพิ่งจะร่ายเวท 'โล่แสงพิสุทธิ์' ป้องกันการโจมตีจำลองจากหุ่นยนต์เวทมนตร์ไปได้หมาดๆ แรงกดดันจากไอเวทของอาจารย์สาวที่อบอวลอยู่รอบห้องทำเอาเขารู้สึกเหมือนกำลังหายใจในน้ำหนักบรรยากาศที่มากกว่าปกติหลายเท่า “อาจารย์ครับ... ที่ผมร่ายช้า เพราะผมต้องการความแม่นยำครับ ถ้าเน้นแต่ความเร็วโดยไม่คำนึงถึงโครงสร้างอนุภาคเวทมนตร์ โล่ของผมก็คงแตกสลายในพริบตา” ลูคัสโต้ตอบพลางเช็ดเหงื่อที่ไหลเข้าตา เขาคลี่ยิ้มกวนประสาทตามนิสัยถนัด แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนแทบทรุด “การมีเหตุผลเป็นเรื่องดี แต่การยึดติดกับทฤษฎีจนลืมนึกถึงสัญชาตญาณคือความเขลา” เซเลสเตียก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดน้อยลงจนลูคัสได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ฤดูหนาวที่ติดตัวเธอมา “ลองปล่อยให้แสงไหลผ่านหัวใจแทนที่จะไหลผ่านนิ้วมือดูสิ” เธอยกมือขึ้นแตะที่กลางอกของเด็กหนุ่มเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบจากปลายนิ้วผ่านเนื้อผ้าทำเอาลูคัสชะงักไปชั่วครู่ จังหวะหัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่เป็นเพราะสายตาที่เปลี่ยนไปของอาจารย์สาว—จากที่เคยดุดันและเข้มงวด บัดนี้มีความละมุนละไมซ่อนอยู่ลึกๆ เหมือนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านม่านหมอก “อาจารย์... ถ้าผมทำแบบนั้น พลังงานเวทอาจจะควบคุมไม่ได้นะครับ” ลูคัสพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “ก็ลองดูสิ... ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน ถ้ามันจะระเบิดขึ้นมา ฉันจะรับไว้เอง” ประโยคนั้นเรียบง่าย แต่มันหนักแน่นดั่งคำมั่นสัญญา ลูคัสหลับตาลง เขาเปิดใช้งาน 'ระบบวิเคราะห์เวทมนตร์' (Magic Analysis System) ที่หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นในม่านตา แถบสถานะต่างๆ เริ่มแสดงค่าความหนาแน่นของละอองเวทในห้องที่เข้มข้นขึ้นผิดปกติ *ติ๊ง! แจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะ 'เรโซแนนซ์ทางจิตวิญญาณ' (Spiritual Resonance) ประสิทธิภาพการร่ายเวทเพิ่มขึ้น 200% คำแนะนำ: จงผสานพลังของท่านเข้ากับแหล่งกำเนิดแสงตรงหน้า* ลูคัสสูดหายใจเข้าลึก เขาจินตนาการถึงละอองแสงที่เต้นเร่าอยู่ในอากาศ ไม่ใช่ในฐานะเครื่องมือ แต่ในฐานะส่วนหนึ่งของร่างกาย ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วของเซเลสเตียกลายเป็นจุดศูนย์กลางของวงจรพลังงาน เขาปล่อยให้กระแสเวทพุ่งทะยานออกมาโดยไร้การบังคับที่เคร่งครัด ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างจ้าก็แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มจนทั้งห้องอาบไปด้วยรัศมีเรืองรอง เซเลสเตียเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก แสงที่ลูคัสปลดปล่อยออกมาไม่ได้เป็นเพียงเวทป้องกัน แต่มันมีความนุ่มนวลและอ่อนโยนเหมือนกับตัวตนของอาจารย์สาวในยามที่เธอเผลอเผยความรู้สึกที่แท้จริง “นี่น่ะเหรอ... พลังที่ซ่อนอยู่ของเจ้า” เซเลสเตียพึมพำ สายตาที่เธอมองลูคัสเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งจนคนถูกมองใจสั่นสะท้าน เธอค่อยๆ ลดไม้กายสิทธิ์ลง ก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งกุมมือของลูคัสที่ยังคงเรืองแสงเอาไว้ บรรยากาศในห้องฝึกซ้อมที่เคยดุดันกลับกลายเป็นความเงียบสงบที่ชวนให้ใจสั่น ลูคัสรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แก้ม เขาไม่เคยเห็นเซเลสเตียในมุมนี้มาก่อน มุมที่เธอดูไม่ใช่ 'อาจารย์สุดโหด' แต่เป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังหลงใหลในความงดงามของพลังที่เขาแสดงออกมา “ลูคัส... พลังของเจ้ากำลังเปลี่ยนแปลงไป มันไม่ใช่แค่แสงเพื่อการทำลายล้างอีกต่อไป แต่มันมี 'หัวใจ' อยู่ในนั้น” เธอเอ่ยเสียงเบา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ผมก็แค่... พยายามที่จะเข้าใจในสิ่งที่อาจารย์สอนเท่านั้นครับ” ลูคัสตอบพลางพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ทว่า ในวินาทีที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังถักทอเข้าหากันอย่างนุ่มนวล ระบบในม่านตาของลูคัสก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่รุนแรงจนหัวใจเขาเกือบหยุดเต้น แถบแจ้งเตือนสีแดงฉานไม่ได้แสดงค่าพลังปกติ แต่มันกำลังสั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด *คำเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบมวลพลังงานมหาศาลจากภายนอกห้องฝึกซ้อม! เป้าหมายระดับบอสลับ: 'ผู้คุมกฎแห่งเงา' ได้ทำลายกำแพงผนึกและกำลังมุ่งหน้ามาที่จุดตำแหน่งนี้!* พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดาน แสงไฟเวทมนตร์ในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงสลัวจากมือของทั้งคู่ที่ยังคงกุมกันอยู่ ลูคัสหันไปมองประตูทางเข้าที่ถูกกระแทกจนบุบเบี้ยว เงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียดแทงไปถึงกระดูก “เซเลสเตีย... ข้าพบตัวเจ้าแล้ว” เสียงที่ดังออกมาไม่ใช่เสียงคน แต่เป็นเสียงของความตาย เซเลสเตียรีบผลักตัวลูคัสไปด้านหลังทันที ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอเปลี่ยนเป็นแววตาสังหารที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ลูคัสเคยเห็นมา เธอตวัดไม้กายสิทธิ์สร้างม่านบาเรียแสงหนาทึบขึ้นปกป้องลูคัส ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเงามืดนั้นเพียงลำพัง “ลูคัส... ฟังฉันนะ ห้ามออกมาจากบาเรียนี้เด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!” เสียงตะโกนของเธอยังไม่ทันขาดคำ ประตูเหล็กกล้าที่ประตูทางเข้าก็ปลิววอืดกลายเป็นเศษเหล็ก บอสลับก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในห้อง พร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดยังต้องคุกเข่า และในวินาทีที่แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องผ่านรอยร้าวของกำแพง ทำให้ลูคัสเห็นใบหน้าที่แท้จริงของบอสลับตัวนั้น... เขาก็ต้องตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป! เพราะผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอาจารย์ของเขา... คือคนที่เขารู้จักดีที่สุดในฐานะ 'พี่ชาย' ที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความท้าทายนี้ด้วยกันนะคะ! เซเลสเทียละอองเวท