กลิ่นอายความอันตราย

"ทรยศ... แกกล้าดีนี่ มาร์คัส" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคาร์ลอสไม่ดังนัก แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลราวกับอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงจนติดลบ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อตรงเข้าที่หว่างคิ้วของชายผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นมือขวาคนสนิท ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล มาร์คัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังห้องกระจกนิรภัยจนไร้ทางหนี แต่เขากลับฝืนยิ้มเยาะออกมาได้ "อำนาจไม่ได้อยู่กับคนที่ภักดีอย่างไร้สมองหรอกครับนาย... แต่มันอยู่กับคนที่พร้อมจะยื่นข้อเสนอที่ดีกว่าต่างหาก วิคเตอร์ให้ในสิ่งที่นายไม่มีวันให้ผม — อิสรภาพและอาณาจักรครึ่งหนึ่งของที่นี่" วิคเตอร์ที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องมุมหนึ่ง หัวسเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองภาพความร้าวฉานตรงหน้าด้วยความกระหายชัยชนะ "เกมมันพลิกเร็วกว่าที่แกคิดนะคาร์ลอส... คนสนิทที่แกไว้ใจที่สุด กลับเป็นหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำคอแกจากข้างหลัง น่าสมเพชจริงๆ" วิคเตอร์เอ่ยเย้ยหยัน พลางกวาดสายตามองไปทางประตูห้องนอนด้านในที่ปิดสนิท "และที่สำคัญ... ของล้ำค่าที่แกหวงแหนนักหนา รินรดา... คืนนี้เธอจะต้องไปอยู่กับฉัน" ทันทีที่สิ้นเสียงของวิคเตอร์ บรรยากาศรอบตัวคาร์ลอสก็ระเบิดความดุดันออกมาทันที ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวมาร์คัสอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ เสียงปืนลั่นไกดังสนั่นหนึ่งนัดเฉียดใบหูของคนทรยศจนเลือดสีสดซึมไหล ก่อนที่คาร์ลอสจะเหวี่ยงร่างนั้นกระแทกพื้นอย่างไร้ความปรานี "คิดจะแตะต้องผู้หญิงของฉัน... แกต้องข้ามศพฉันไปก่อน วิคเตอร์!" คาร์ลอสหันขวับมาเผชิญหน้ากับคู่อริ แววตาดิบเถื่อนไร้ความปรานีปรากฏชัดเจน แต่ก่อนที่การนองเลือดจะปะทุขึ้นไปมากกว่านี้ เสียงล็อกประตูก็ดังคลิกเบาๆ จากด้านหลัง ร่างบางในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มของรินรดาก็เปิดประตูออกมาด้วยความงัวเงีย สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า "คาร์ลอส..." รินรดาอุทานเสียงสั่น เธอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นอาวุธในมือของชายหนุ่ม ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มาร์คัสที่แกล้งล้มลงกับพื้น อาศัยจังหวะชุลมุนชักปืนสำรองขึ้นมาเล็งตรงไปที่รินรดาอย่างรวดเร็ว! "ถอยไปซะ! ไม่งั้นผู้หญิงของแกตายตรงนี้!" มาร์คัสคำรามลั่นด้วยความบ้าคลั่ง หัวใจของคาร์ลอสกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง สัญชาตญาณดิบเถื่อนถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด เขาไม่อาจปล่อยให้รอยขีดข่วนใดๆ เกิดขึ้นกับร่างบางตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย "รินรดา! หลบ!" คาร์ลอสไม่ลังเลที่จะพุ่งตัวเข้าประชิดร่างของหญิงสาว พร้อมๆ กับที่เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดตัดผ่านความเงียบ แรงกระแทกจากการโถมตัวทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นอ้อมแขนแกร่งโอบกอดปกป้องเธอไว้แนบแน่น กลิ่นกายหอมกรุ่นของเ5อาผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ และควันปืน วิคเตอร์แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องที่ซ่อนตัวอยู่ด้านนอกเตรียมพร้อม ก่อนจะหันมามองภาพความอลหม่านด้วยความสะใจ "จัดการเก็บกวาดซะ... คืนนี้ รินรดาต้องเป็นของฉัน" วิคเตอร์เอ่ยสั่งทิ้งท้ายก่อนจะถอยร่นออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่แทบจะขาดใจ คาร์ลอสค่อยๆ ประคองร่างของรินรดาขึ้นมาตรวจสอบความปลอดภัย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง ความหวาดกลัวที่ได้เห็นเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทและแรงปรารถนาอันรุนแรงที่แผดเผาจนสติสัมปชัญญะแทบหลุดลอย มือหนาจับคางเธอให้เงยขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมดุจสัตว์ป่ากระหายเหยื่อจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกนั้นด้วยความหิวกระหาย "แก... ปลอดภัยนะ" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนรุ่มรดรินรดาก่อนที่เขาจะประกบจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รสจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เป็นความดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไป ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม เรียวปากของเธอถูกบดขยี้จนบวมเจ่อ แต่ความซาบซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือเรียวพยายามจะผลักไสแผงอกกว้าง แต่กลับถูกมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อและแรงอารมณ์ที่อัดอั้นทำให้คาร์ลอสดูอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "คาร์ลอส... ปล่อยนะ ที่นี่... อื้อ..." เสียงทท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสดฝังตรึงความเป็ฯเจ้าของอย่างไม่ยอมให้ใครหน้าไหนแย่งชิงไปได้ สรีระแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของเขาแผดเผาผิวเนื้อเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสหยาบโลนแต่เต็มไปด้วยเสน่หาอันลึกล้ำทำให้รินรดารู้สึกวูบวาบในช่องท้อง ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่ไหว ความโกรธเกรี้ยวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งกามารมณ์ที่สั่นประสาท รสสัมผัสที่เขามอบให้ช่างรุนแรงและเย้ายวนจนเธอแทบจะหลอมละลายไปกับอ้อมแขนของซาตานร้ายตนนี้ "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... รินรดา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!" คาร์ลอสคำรามชิดริมหู เสียงกระซิบพร่าสั่นเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ขณะที่มือใหญเริ่มลูบไล้ต่ำลงสำรวจเรือนร่างเย้ายวนภายใต้ชุดนอนอย่างถือสิทธิ์ ในห้วงเวลาที่ความตายและตัณหาเคล้าคลอกันอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอนหลัก พร้อมกับเสียงทุบประตูดังโครมใหญ่ราวกับว่าประตูบานนั้นกำลังจะพังทลายลงมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กุหลาบอาบแสงจันทร์" มาโดยตลอดนะคะ