การยอมจำนน

กลิ่นอายของความตายและควันปืนยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่คุกรุ่นยิ่งกว่ากลับเป็นแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส วิคเตอร์ก้าวเข้ามาถึงใจกลางอาณาจักรของเขาได้อย่างไร—นั่นคือคำถามที่ติดอยู่ในหัวของรินรดาตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนิรภัย แต่อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ ความคิดเรื่องศัตรูภายนอกกลับถูกปัดตกไปอย่างไม่ไยดี เมื่อดวงตาสีมรกตคมกริบของเจ้าพ่อมาเฟียหันกลับมาจดจ้องที่ตัวเธอเพียงคนเดียวราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "วิคเตอร์มันคิดจะเล่นเกมสกปรก... แต่เธอกลับสงสัยว่าฉันจะตลบหลังมันอย่างนั้นหรือ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับร่างหนาที่เคลื่อนกายเข้าประชิดด้วยความเร็ว รินรดาผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบติดกับความเย็นเฉียบของผนังห้องกระจกนิรภัย เธอยังคงพยายามรักษาศักดิ์ศรีและความแข็งกร้าวไว้ในแววตา ถึงแม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส!" เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อมือหนาเอื้อมมาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ตรึงเธอไว้กับพันธนาการแห่งอำนาจที่เธอไม่มีวันดิ้นหลุด คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายเป่ารดอยู่ข้างแก้มสาก นิ้วเรียวยาวของเขาไล้โค้งไปตามกรอบหน้าสวยอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นระริกที่พยายามเม้มเข้าหากันเพื่อต่อต้าน "เธอเก่งแต่ปาก... รินรดา" เขากระซิบเสียงพร่า แววตาดิบเถื่อนฉายประกายความปรารถนาอันดิบกระด้างที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากความหวาดระแวงและแรงหึงหวง "แต่ทุกครั้งที่ฉันเข้าใกล้ ร่างกายเธอกลับทรยศคำพูดพวกนั้นหมดสิ้น... เธอกล้าปฏิเสธไหมล่ะ ว่าเธอไม่ได้ต้องการฉันเหมือนที่ฉันต้องการเธอ?" สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากไล้ลงมาตามลำคอระหงทำให้ขนลุกซู่ รินรดากลั้นหายใจเมื่อความร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนนุ่ม ความโกรธขืน ความดื้อรั้น และศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟสวาทที่เขาจงใจจุดขึ้นเพื่อลงทัณฑ์เธอ "ฉันเกลียดคุณ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "คุณมันก็แค่... คนป่าเถื่อน..." "ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน และเธอก็คือคนเดียวที่จะทำให้ความป่าเถื่อนนี้กลายเป็นความคลั่งไคล้" คำประกาศิตนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในคราแรกดุดัน เร่าร้อน และป่าเถื่อนราวกับการลงทัณฑ์ที่เธอพยายามต่อต้านด้วยการเม้มริมฝีปากแน่น แต่มีหรือที่มาเฟียผู้เจนจัดจะยอมแพ้ คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มนั้นเบาๆ จนเธอต้องเผยอริมฝีปากครางออกมาด้วยความเจ็บปวดและวาบหวามในเวลาเดียวกัน ลิ้นร้อนตวัดรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เปลี่ยนจากความรุนแรงกลายเป็นความลึกซึ้งและดูดดื่มจนสติสัมปชัญญะของรินรดากระเจิง ร่างกายที่เคยเกร็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบลงอย่างน่าอาย มือที่ถูกพันธนาการไว้เหนือศีรษะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนที่เรียวแขนเล็กจะเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาตอบสนองที่ซื่อตรงต่อสัญชาตญาณทำให้คาร์ลอสยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ มือหนาสอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่มสลวยเพื่อล็อกองศาให้รับจูบได้ถนัดขึ้น ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้โค้งเว้าไปตามสรีระเย้ายวนภายใต้ชุดเดรสเข้ารูป แรงเสียดสีจากฝ่ามือที่สัมผัสผิวเนื้อทำให้ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเข้ากับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแยกไม่ออกว่าเสียงใดเป็นของใคร "จำไว้... ว่าเธอไม่มีวันหนีฉันพ้น" เขากระซิบชิดริมหูขณะที่ริมฝีปากร้อนพรมจูบไล้ลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างไว้บนผิวเนื้อเนียนอย่างจงใจเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขาลูบไล้ผ่านเรียวขาเนียนขึ้นมาภายใต้กระโปรงที่ถูกเลิกขึ้นสูงอย่างไร้ความปราณี แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน รินรดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้อย่างหมดรูป เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำกล้องเมื่อนิ้วร้ายกาจของเขาสอดประสานเข้าสู่ความฉ่ำชื้นภายในกาย ความรู้สึกเสียวซ่านและวาบหวามแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาไม่ยั้ง ในห้องนิรภัยที่เย็นเยียบ ท่ามกลางเงาของความตายและศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ทั้งสองกลับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในห้วงอารมณ์ที่ร้อนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าจะหาทางออก ทุกสัมผัสคือการช่วงชิง ทุกจังหวะลมหายใจคือการครอบครองที่สมบูรณ์แบบ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งยวด ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในทะเลเพลิงแห่งความปรารถนาที่คาร์ลอสเป็นผู้ชี้นำ ทว่า—ในวินาทีที่ความสุขสมกำลังจะพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูนิรภัย พร้อมกับเสียงระเบิดตูมสนั่นที่ทำให้ผนังกระจกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! คาร์ลอสหยุดชะงัก ดวงตาสีมรกตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียมในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดาลืมตาขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เมื่อหน้าจอมอนิเตอร์ระบบรักษาความปลอดภัยสว่างวาบขึ้น และภาพที่ปรากฏบนจอทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ— วิคเตอร์ไม่ได้มาคนเดียว... และคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาในตอนนี้ คือคนสนิทที่ทรยศหักหลังคาร์ลอสจากภายใน! ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนผลงานของกุหลาบอาบแสงจันทร์เสมอนะคะ