สัญญาใจ

เสียงทุบประตูดังโครมครามรา과กับพายุคลั่งที่พร้อมจะพัดถล่มทุกสิ่งให้ราบคาบ แรงกระแทกแต่ละครั้งสั่นสะเทือนไปถึงแผ่นหลังที่แนบชิดอยู่กับผิวกายร้อนระอุของคาร์ลอส รินรดาผวาเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความหวาดหวั่นแล่นพล่านไปตามปลายประสาท แต่ในขณะเดียวกัน อ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเอวบางไว้อย่างแน่นหนากลับให้ความรู้สึกมั่นคงราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "ปล่อยฉันนะ... คาร์ลอส ข้างนอกนั่น..." น้ำเสียงของเธอขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเงาร่างหลายสายทาบทับผ่านบานประตูไม้สักทอง คาร์ลอสไม่แม้แต่จะชายตามองไปที่ประตูบานนั้น ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานล้ำที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์สวาทและตัณหา ลมหายใจของเขาอุ่นจัดเป่ารดต้นคอระหง ขณะที่นิ้วมือเรียวยาวของมาเฟียหนุ่มยังคงเกลี่ยไล้อยู่บนริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างอ้อยอิ่ง ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความเร่งรีบ ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้น "ปล่อยให้มันพังเข้ามา..." เสียงทุบพร่าต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ไม่มีใครหน้าไหนพรากเธอไปจากฉันได้ทั้งนั้น รินรดา... แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์" โครม! บานประตูไม้ราคาแพงสะเทือนเลื่อนลั่นจนกลอนประตูหลุดกระเด็น วิคเตอร์ก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับลูกน้องนับสิบในชุดสูทสีดำสนิทและอาวุธครบมือ แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้คู่อริตัวฉกาจถึงกับชะงักกึก ดวงตาของวิคเตอร์เบิกกว้างด้วยความริษยาและเดือดดาล เมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าที่แนบสนิทกันอยู่บนเตียงกว้าง โดยมีร่างหนาของคาร์ลอสทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังปกป้องหญิงสาวไว้ครึ่งหนึ่งอย่างหวงแหน "ใจร้อนเสียจริงนะ วิคเตอร์..." คาร์ลอสค่อยๆ หันกลับไปมองด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "คิดจะเข้ามาเป็นแขกไม่ได้รับเชิญในห้องนอนของฉันงั้นหรือ?" "แกมันสารเลว คาร์ลอส!" วิคเตอร์คำรามลั่น กัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปنด้วยความแค้น ปืนในมือเล็งตรงมาที่ร่างของมาเฟียหนุ่มทันที "วันนี้จะเป็นวันตายของแก! ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ฉัน แล้วฉันจะให้แกตายอย่างสบายที่สุด!" รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอดึงผ้าปูที่นอนขึ้นมาคลุมกายสั่นเทา แต่คาร์ลอสกลับไม่มีท่าทีสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงนิ่งสงบ ดิบเถื่อน และเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว มือหนาเอื้อมไปคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ โดยที่สายตาไม่เคยละไปจากวิคเตอร์เลยแม้แต่วินาทีเดียว "กล้าดีนี่... ที่เอาปืนมาเล็งใส่หน้าฉันในอาณาจักรของฉัน" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและร่องรอยการต่อสู้ รวมถึงร่องรอยเล็บที่นางเอกฝากไว้บนแผ่นหลัง สะท้อนความป่าเถื่อนและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน จนวิคเตอร์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ลูกน้องของวิคเตอร์ต่างเล็งอาวุธมาที่คาร์ลอส แต่นายใหญ่แห่งคาสิโนกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปหารungปืนทีละก้าวอย่างมั่นคง ร่างกายทอดเงาทะมึนราวกับมัจจุราชที่คืบคลานเข้ามา "ถ้าแกเหนี่ยวไกแม้แต่นัดเดียว..." คาร์ลอสหยุดยืนห่างจากปากกระบอกปืนเพียงแค่คืบ แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิคเตอร์จนอีกฝ่ายเริ่มมือสั่น "ลูกน้องของแกข้างนอกร้อยกว่าชีวิตจะไม่ได้เดินออกจากที่นี่แม้แต่คนเดียว แกอยากลองเดิมพันดูไหมล่ะ วิคเตอร์?" วิคเตอร์เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือที่ถือปืนสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ อำนาจมืดและรัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของคาร์ลอสมันรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะต้านทานไหว ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตาของศัตรูตัวฉกาจ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง รินรดากลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอลุกขึ้นยืนโดยมีผ้าปูที่นอนพันกายไว้หลวมๆ มือบางเอื้อมไปแตะที่ข้อศอกของคาร์ลอสเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและสั่นเครือ "พอเถอะค่ะ... คาร์ลอส อย่าแลกกับคนพวกนี้เลย" คาร์ลอสชะงัก หันกลับมามองหญิงสาวที่กล้าหาญจนน่าตี กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงติดตรึงอยู่ในจมูก แรงปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ลดน้อยลงเลย กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเห็นความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่สวยนั้น มุมปากของมาเฟียร้ายกระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ มือหนายื่นไปโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ท่ามกลางสายตาของศัตรูนับสิบ "เห็นแก่ผู้หญิงของฉัน..." คาร์ลอสปรายตามองวิคเตอร์ด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะตวัดปลายปืนในมือขึ้นจ่อแสกหน้าวิคเตอร์อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ "ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกแค่หนาวนี้ ไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ! ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเปลี่ยนพวกแกให้กลายเป็นปุ๋ยฝังใต้ดิน!" วิคเตอร์หน้าซีดเผือด ขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจแต่ไม่กล้าเสี่ยง สัญญาณมือถูกส่งให้ลูกน้องถอยร่นออกไปทีละก้าว จนกระทั่งห้องนอนกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความตึงเครียดและกลิ่นอายสวาทที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวของรินรดา เธอนทรุดตัวลงนั่งบนเตียงด้วยความอ่อนระลอก แต่ทว่า... วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกกระชากเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแกร่งอย่างแรง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ที่ซอกคอขาวผ่อง "กล้าดียังไงมาสั่งฉัน หืม... รินรดา?" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมหูเต็มไปด้วยความดุดันและเสน่หาที่ล้นปรี่ "ฉันแค่..." เธอยังไม่ทันได้เอ่ยจบประโยค ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำ บดขยี้อย่างเร่าร้อน ดิบเถื่อน และโหยหา ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ท่ามกลางพายุความแค้นที่รายล้อมอยู่รอบตัว สัมผัสนี้คือสัญญาใจที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย แต่ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากกำลังเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงของคาร์ลอสก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คาร์ลอสขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ผละริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับด้วยใบหน้าเรียบตึง เสียงปลายสายที่ดังลอดออกมาจากลำโพง ทำเอาเลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเย็นเฉียบลงทันที พร้อมกับข่าวร้ายที่สั่นคลอนอาณาจักรทั้งหมดของเขา "นายครับ... ตอนนี้เรือขนสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดของเราที่ท่าเรือหมายเลข 7 ถูกระเบิดราบคาบแล้วครับ และคนที่สั่งการ... คือคนสนิทที่สุดของตระกูลที่คุณไว้ใจที่สุดครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความรักอันเร่าร้อนและอันตรายนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!