คำสารภาพในความมืด

ความมืดมิดสนิทที่โรยตัวลงมาอย่างกะทันหัน ไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้ชายที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยแม้แต่น้อย ทว่าความเงียบงันที่ถูกกัดเซาะด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากภายนอก กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวคาร์ลอสอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งอันตรายที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า *“ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบห้องนิรภัยชั้นใต้ดินถูกเจาะ... และตอนนี้ ไฟฟ้าสำรองทั่วทั้งตึกกำลังถูกตัดขาด!”* เสียงรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทผ่านอุปกรณ์สื่อสารไร้สายดับลงพร้อมกับแสงไฟสีส้มจากระบบฉุกเฉินที่สาดส่องเข้ามาทางช่องลม รินรดาที่ถูกดึงเข้ามาหลบอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวตามคำสั่งเด็ดขาดก่อนหน้านี้ สะดุ้งเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความมืดและเสียงอื้ออึงจากภายนอกทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้อง แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความมืดรอบกาย คือเงาสูงใหญ่ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว คาร์ลอสไม่ได้วิ่งพล่าน เขาเพียงแต่ถอดสูทเนื้อดีโยนทิ้งไว้บนโซฟาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจอันหนักหน่วง แววตาดุดันภายใต้แสงไฟสีแดงสลัวคู่นั้นกวาดมองมารuรดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "กลัวหรือเปล่า... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยือกเย็น บัดนี้กลับเจือไปด้วยความแหบพร่าและร่องรอยความเหนื่อยล้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาย่างสามขุมเข้ามาหาเธอในพื้นที่แคบๆ ระหว่างโต๊ะทำงานกับชั้นหนังสือ ปิดกั้นทุกทางหนีด้วยร่างกายกำยำที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมา "สถานการณ์ข้างนอก... เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะคุณคาร์ลอส" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แม้พยายามจะรักษาความแข็งกร้าวไว้แต่เรียวปากที่เม้มเข้าหากันก็ทรยศความหวาดกลัวทั้งหมด "วิคเตอร์กำลังเล่นเกมสกปรก... มันคิดว่าการตัดไฟและการเจาะห้องนิรภัยจะทำให้ฉันจนมุม" คาร์ลอสแค่นหัวedยิ้มเยาะหยัน แต่แววตากลับไหววูบอย่างน่าประหลาด มือหนาเอื้อมไปทาบลงบนผนังกระจกข้างศีรษะของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนโดยไม่ต้องแตะต้องตัว "แต่มันลืมไปว่า... เสือต่อให้ตาบอดในความมืด ก็ยังคงเป็นเสือที่จะขย้ำเหยื่อให้ตายคาอุ้งมืออยู่ดี" แรงกดดันจากตัวตนของเขาทำให้ห้องทั้งห้องแคบลงถนัดตา กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และหยาดเหงื่อจากการเผชิญหน้ากับวิกฤต ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาพร่าเลือน เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนา แต่นอกจากความดุดันแล้ว เธอยังสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เปราะบางอย่างไม่น่าเชื่อ... ความโดดเดี่ยวของราชาผู้ไม่เคยพึ่งพาใคร "แล้วทำไมคุณถึงต้องมาอยู่ที่นี่กับฉัน ทำไมไม่ไปจัดการพวกมันข้างนอกล่ะคะ" เธอกลั้นใจถามออกไป ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่สะท้อนแสงไฟสีแดงฉาน คาร์ลอสเงียบไปชั่วขณะ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดหน้าผากมน ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้าค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักและความแข็งกระด้างลง ราวกับเกราะป้องกันนับสิบปีถูกกระชากออกในพริบตาเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "เพราะที่นี่... คือที่เดียวที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับฉัน" เขาตอบเสียงแผ่วเบaจนแทบกระซิบ หน้าผากกว้างซบลงกับลาดไหล่บางของเธออย่างอ่อนล้า สัมผัสที่เปลี่ยนจากนักล่ากลายเป็นชายหนุ่มผู้โดดเดี่ยวทำให้รินรดากลั้นหายใจ "ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ริน... ฉันไม่เคยไว้ใจใคร ไม่เคยมีใครอยู่ข้างหลังเวลาที่ไฟดับ... ทุกคนเข้าหาฉันเพราะผลประโยชน์ เพราะความกลัว ไม่มีใครมองเห็นตัวตนจริงๆ ของฉันเลยสักคน" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ราวกับมีน้ำหนักนับตันกดทับลงบนหัวใจของรินรดา ความโกรธเคือง ความหวาดระแวง และความเกลียดชังที่เธอเคยมีให้เขา มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเวทนาและแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้เธอยื่นมือออกไปอย่างไม่รู้ตัว เรียวแขนเนียนนุ่มยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง สัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจทำ1ให้คาร์ลอสสะท้านเฮือก เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง เนตรคมกริบฉายแววโหยหาอย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรกในชีวิต "คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะคะ... คาร์ลอส" เสียงหวานเอื้อnเอ่ยด้วยความจริงใจ ทว่านั่นกลับเป็นประกายไฟที่จุดชนวนความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเครียดให้ระเบิดออกมา คาร์ลอสไม่รอช้าอีกต่อไป มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วดึงรั้งร่างบางเข้ามาชิดแนบเนื้อจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รสจูบที่ระดมมอบให้ในความมืดนั้นไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีแต่ความหิวกระหาย ความเว้าวอน และการโหยหาการเติมเต็มที่รุนแรงราวกับพายุหมุน "ริน..." เขาครางชื่อเธอด้วยเสียงพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความเร่าร้อนและลึกซึ้ง ริมฝีปากร้อนผ่าวดูดซึมความหอมหวานจากเรียวปากอิ่ม รสจูบที่ทั้งดุดันและเว้าวอนทำให้รินรดารู้สึกราวกับร่างกายกำลังหลอมละลาย ปลายลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพันกวาดต้อนความหวานล้ำ สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วไขสันหลังจนเธอต้องจิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อยึดเหนี่ยว สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อบาง ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาให้พุ่งทะยานจนเกินต้านทาน ความหวาดกลัวจากภายนอกห้องถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่แผดเผาร่างกายทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียว คาร์ลอสกดจูบซับลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนร่างบางสะดุ้งเฮือกและส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวาม สติสัมปชัญญะของรินรดาขาดผึ่งลงเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความมืดและแสงไฟสีแดงสลัว ร่างกายที่เปลือยเปล่าแนบชิดกันอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายที่สูงจัดของเขาทำให้เธอแทบคลั่ง ทุกสัมผัส ทุกการลูบไล้ และทุกแรงปรารถนาที่เขาโถมใส่ คือการประกาศการครอบครองอย่างสมบูรณ์แบบ แรงสั่นสะท้อนจากการเคลื่อนไหวที่ดุดันแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดึงทั้งคู่ดิ่งลึกสู่ห้วงมิติแห่งกามารมณ์ที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสอันร้อนแรงนั้นด้วยความเต็มใจ เสียงหอบหายใจกระเส่าประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอก ความสุขสมที่ระเบิดขึ้นในความมืดทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงครางต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มที่กระซิบคำว่าครอบครองซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้างใบหู ทว่า ในขณะที่ห้วงอารมณ์รักกำลังถึงจุดพีคสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินที่ควรจะดับไปแล้ว กลับดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน! พรึบ! แสงไฟสว่างจ้าทั่วทั้งตึกสว่างวาบขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า และก่อนที่คาร์ลอสจะทันได้ผละตัวออกจากร่างของรินรดา ประตูห้องทำงานนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสลับ กลับถูกกระชากเปิดออกผางอย่างแรง! ร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเขาทั้งสองคน "ขอโทษทีนะท่านประธาน... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสำคัญเข้าซะแล้วสิ" วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงในมือที่เล็งตรงมายังศีรษะของคาร์ลอสอย่างแม่นยำ! --- รี้ดเดอร์คะ... งานนี้ท่านประธานของเราจะพลิกเกมนี้อย่างไรดี? กดอ่านตอนที่ 15 ต่อได้เลยนะคะ รับรองว่าเดือดระอุจนหยุดไม่อยู่แน่ค่ะ!