ความหวงก้างแบบมาเฟีย

แก้วคริสตัลราคาแพงในมือของวิคเตอร์แหลกละเอียดคามือ เศษแก้วคมกริบบาดลึกจนเลือดสีสดไหลซึมผ่านร่องนิ้ว แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมกริบจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเดือดดาลระคนทึ่ง เมื่อร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสกำลังก้าวเข้าไปกระชากข้อมือเล็กของรินรดาอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางงานเลี้ยงการกุศลสุดหรูที่เต็มไปด้วยผู้มีเกียรติ "ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธกรณีย์ รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นราวกับคีมเหล็ก ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งออกแรงบีบมากขึ้นจนผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นรอยแดงช้ำ สายตาคมกราดดุจพญาอินทรีของเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่มกวาดมองชุดราตรีเปิดไหล่สีไวน์แดงของเธอด้วยความไม่พอใจระคนหึงหวง ดวงตาคู่นั้นลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเป็นเจ้าของที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าเข้าใกล้ผู้หญิงของเขาให้เป็นจุล "กล้าดียังไงถึงมายืนยิ้มระรื่นให้ไอ้สารเลวนั่นรินรดา" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวคาร์ลอสจนผู้คนรอบข้างต้องถอยร่น "ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าหาญกล้าท้าทายความอดทนของผม" เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตรึงในความรู้สึก รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อนักธุรกิจหนุ่มตระกูลดังอีกคนเพิ่งจะเดินเข้ามาทักทายเธอพร้อมกับเอื้อมมือมาหมายจะแตะที่ไหล่เปลือยเปล่าเพื่อแสดงความชื่นชม แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัส ร่างของชายผู้โชคร้ายคนนั้นก็ถูกหมัดหนักๆ ซัดเข้าที่กกหูจนล้มคว่ำไม่เป็นท่าท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทั้งหมด คาร์ลอสไม่เพียงแต่จัดการคู่แข่งทางธุรกิจรายนั้นอย่างเลือดเย็น แต่เขายังประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่ารินรดาคือ 'ของหวง' ที่ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง "ฉันไม่ใช่สิ่งของนะคะคาร์ลอส! ฉันจะคุยกับใคร จะยิ้มให้ใคร มันก็สิทธิ์ของฉัน!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ศักดิ์ศรีก็ค้ำคอไม่ยอมให้เธอก้มหัวให้อย่างเด็ดขาด "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากหยักลึก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มเนียน "จำใส่สมองอันน้อยๆ ของคุณเอาไว้รินรดา ว่าบนโลกใบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนมีสิทธิ์แม้แต่จะมองคุณ นอกจากผม!" มือหนาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาโอบกระชับเอวคืบกอดรัดเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของหน้าอกอิ่ม รินรดาสะดุ้งเฮือกยามเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าผ่านเข้ามา ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้ตื่นขึ้นอย่างเต็ม "คนบ้า ปล่อยฉันนะ..." เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเมื่อเรียวปากหยักของเขาลดต่ำลงมาคลอเคลียอยู่ใกล้ริมฝีปากอิ่มของเธอ ปลายนิ้วแกร่งเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามแนวสันหลังเปลือยเปล่า ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของเธอลุกชันด้วยความวาบหวามที่ไม่อาจปฏิเสธได้ วิคเตอร์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่ไกล กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา คาร์ลอสคิดว่าเขาคุมเกมไว้ได้ทั้งหมดสินะ แต่เกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น คาร์ลอสไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่กำลังจับจ้องมา เขาช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มแนบอกด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของรินรดาที่ต้องรีบควบแขนโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ มาเฟียหนุ่มก้าวย่างยาวๆ ออกจากห้องจัดเลี้ยงหรูหราตรงไปยังรถลิมูซีนกันกระสุนที่จอดรออยู่ด้านล่างทันที โดยไม่สนคำทักท้วงหรือสายตาตำหนิจากใครหน้าไหนทั้งสิ้น ประตูรถถูกกระชากปิดลงอย่างแรง ขังคนทั้งสองไว้ในพื้นที่ส่วนตัวที่มืดสลัวและอบอวลไปด้วยกลิ่นกายเฉพาะตัวของคาร์ลอส ร่างบางถูกกดลงกับเบาะหนังแท้ราคาแพงโดยมีร่างหนาโถมทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนี น้ำหนักตัวที่ทาบทับทำให้รินรดาแทบหายใจไม่ออก "คุณมันเผด็จการที่สุด!" รินรดาตuอกเข้าที่อกกว้างอย่างเหลืออด แต่แรงแค่นั้นสำหรับคาร์ลอสแล้วมันเทียบเท่ากับการลูบไล้เท่านั้น "ใช่... ผมมันเผด็จการ และผมก็จะเผด็จการกับคุณแค่คนเดียวเท่านั้น" คำพูดนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รินรดากรกรีดร้องประท้วงอยู่ในลำคอ ทว่ารสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจของเขากลับหลอมละลายเรี่ยวแรงทั้งหมดของเธอให้มลายหายไปในพริบตา ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอให้รับสัมผัสอันลึกซึ้งนี้อย่างจำยอม ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่แผดเผาร่างกายจนร้อนรุ่ม รินรดาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอเมื่อมือใหญ่เริ่มลูบไล้สำรวจไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดราตรี รสจูบที่ดุดันเริ่มอ่อนละมุนลงกลายเป็นความวาบหวามที่สั่นประสาท สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือนไปกับสัมผัสอันช่ำชองของซาตานร้ายในคราบมนุษย์ ในจังหวะที่ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มขาดหช่วง คาร์ลอสผงศีรษะขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกราดแพรวพราวไปด้วยประกายไฟแห่งตัณหา หน้าอกแกร่งกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจหอบกระเส่า เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงก่ำด้วยความเขินอาย น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว "คืนนี้... เตรียมตัวรับโทษทัณฑ์ความหวงของผมให้ดี รินรดา... เพราะคุณจะไม่ได้นอนจนกว่าฟ้าจะสว่าง" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งวาจาโต้แย้ง เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ บอดี้การ์ดคนสนิทโน้มตัวลงมากระซิบผ่านกระจกที่ลดลงครึ่งหนึ่ง "นายครับ... สายรายงานว่าวิคเตอร์กำลังเคลื่อนไหวบางอย่างที่โกดังหมายเลข 7 แล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ "กุหลาบอาบแสงจันทร์"