รอยร้าวของความแค้น

"เอกสารสิทธิ์ที่เธอเอามาค้ำประกัน... มันเป็นของปลอม, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกังวานในห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรูที่รายล้อมด้วยกระจกใสเผยให้เห็นวิวกรุงโซลยามค่ำคืนราวกับทะเลดาว แต่วินาทีนี้ บรรยากาศภายในกลับเย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสทรุดตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้สีเข้ม นัยน์ตาสีเทาเข้มดุจพายุหิมะจ้องมองร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า เอกสารกองโตถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มที่ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด... บัดนี้มันถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้า 'ปีศาจ' อย่างเขาเสียแล้ว "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง" เสียงหวานสั่นเครือปฏิเสธออกไป ทั้งที่รู้ว่าความน่าเชื่อถือของเธอมันติดลบในสายตาเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาเหยียบอาณาจักรนี้แล้ว "ไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาหาเทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ราวกับราชสีห์กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุมมืด "เธอคิดว่าฉันเป็นใคร, รินรดา? คิดว่าหลอกฉันได้ง่ายๆ งั้นสิ หึ... ตระกูลของเธอติดหนี้ฉันสิบล้าน แต่สิ่งที่พวกมันเอามาแลกกลับเป็นกระดาษชำระที่ตีราคาไม่ได้แม้แต่เซนต์เดียว!" มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น ออกแรงบังคับให้เงยหน้าขึ้นสรับตากับเขา ความโกรธเกรี้ยวในแววตานั้นร้อนแรงเสียจนรินรดารู้สึกแสบผิว กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิง "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามเบือนหน้าหนี มือเรียวเล็กพยายามแกะมือเหล็กที่พันธนาการกรอบหน้าของตนไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ "ปล่อยเหรอ? หึ... ในเมื่อเงินสิบล้านมันไม่มีจ่าย และเอกสารบ้าๆ นี่ก็เป็นแค่เรื่องโกหก เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าคนอย่างฉันจัดการกับ 'พวกต้มตุ๋น' ยังไง" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "วิคเตอร์ส่งเธอมาใช่ไหม? มันใช้เรือนร่างออดอَعนี้มาเป็นสายให้มัน เพื่อสืบเรื่องคาสิโนของฉัน... ตอบมา!" "ฉันไม่ได้เป็นสายให้ใครทั้งนั้น!" รินรดาตวาดกลับด้วยความเหลืออด น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอพยายามกักเก็บมันไว้ไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "ฉันไม่รู้เรื่องวิคเตอร์อะไรนั่นทั้งสิ้น! พ่อฉันเป็นคนก่อเรื่อง แต่ฉันไม่เคยรู้เห็นเรื่องเอกสารปลอมนี่เลย... ปล่อยฉันนะ คาร์ลอส!" ชั่วขณะนั้น แววตาของคาร์ลอสไหววูบไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น ความดุดิบเถื่อนพลันแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ยากจะต้านทาน เขากวาดสายตามองริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก ลำคอระหง และเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ไม่ใช่แค่ความโกรธ... แต่มันคือไฟปรารถนาที่กำลังแผดเผาตัวเขาเองจากภายใน "ปากเก่งนักนะ..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่เรียวปากหยักลึกจะทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอนึกจะทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่คาร์ลอสกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย มืออีกข้างเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวบางคอดกิ่ว รั้งร่างเธอลอยหวือเข้าประชิดแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน จูบของเขาในยามนี้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์... คือการประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าเหนือหัว รสชาติของความโกรธ ความหึงหวง และความใคร่ผสมปนเปกันจนกลายเป็นรสชาติอันตรายที่บดขยี้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวให้พังทลายลงในพริบตา เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ จนรินรดารู้สึกราวกับถูกสูบวิญญาณ เขากัดเม้มริมฝีปากเธอย้ำๆ เพื่อเรียกร้องการตอบสนอง ก่อนจะยอมผ่อนปรนเมื่อได้ยินเสียงครางประท้วงในลำคอของเธอ ร่างบางอ่อนยวบยาบลงในอ้อมแขน เข่าแทบทรุดหากไม่ได้ท่อนแขนแข็งแกร่งของเขาโอบอุ้มรับน้ำหนักไว้ คาร์ลอสถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อและเจือไปด้วยรอยเลือดซิบ "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน รินรดา" เขากระซิบชิดใบหูที่ร้อนผ่าว น้ำเสียงแหบพร่าสั่นสะท้านอารมณ์ "ต่อให้หนี้สิบล้านนั่นจะเป็นเรื่องโกหก แต่เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากกรงขังของฉันไปได้หรอก... แม้แต่ก้าวเดียวก็อย่าหวัง" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งวาจาโต้แย้ง ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พร้อมกับร่างสูงโปรดของลูกน้องคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ลูกน้องคนนั้นละล่ำละลักรายงานโดยไม่สนใจบรรยากาศชวนวาบหวามภายในห้อง "สายรายงานว่า... วิคเตอร์ส่งคนบุกเข้าไปที่คลังสินค้าโซน B ของเราเมื่อห้านาทีที่แล้ว และ... และตอนนี้ ไฟกำลังลุกไหม้เอกสารลับทั้งหมดที่เชื่อมโยงกับหนี้ของตระกูลคุณรินรดาครับ!" คาร์ลอสชะงักกึก นัยน์ตาสีเทาเข้มหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนน่ากลัว เขาก้มลงมองหน้าหญิงสาวในอ้อมแขนอีกครั้ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ดูท่า... เรื่องราวมันจะสนุกกว่าที่ฉันคิดเสียอีกนะเนี่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ