คืนฝนพรำ

“ดูท่า... เรื่องราวมันจะสนุกกว่าที่ฉันคิดเสียอีกนะเนี่ย” คำพูดของรินรดายังไม่ทันจางหายไปในอากาศ เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องอยู่เบื้องนอก ตามด้วยห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับจะล้างโลก ความมืดมิดในคฤหาสน์หรูถูกฉาบด้วยแสงสีเงินยวงจากฟ้าแลบที่วาบผ่านม่านหน้าต่าง เห็นใบหน้าคมเข้มของคาร์ลอสที่บัดนี้ไม่ได้เรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด “สนุกงั้นหรือ?” คาร์ลอสแค่นยิ้ม เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นประสาท เขาขยับกายเข้าประชิดจนรินรดาไม่มีทางหนี แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียร้ายกักขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่งดั่งโซ่ตรวน “ถ้าความเจ็บปวดที่ฉันมอบให้มันคือความสนุก... ฉันก็จะสนองให้เธอจนลืมหายใจเลยทีเดียว” ไม่รอคำตอบ ร่างสูงบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน เป็นการจูบที่ไม่มีความอ่อนหวานเจือปน มีเพียงการประกาศศักดาแห่งความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนรุกรานหยั่งลึกเข้าสู่โพรงปากหวานเพื่อช่วงชิงความหอมหวานที่เขาโหยหามาตลอดทั้งคืน รินรดาสะอื้นในลำคอ แรงปะทะระหว่างความโกรธแค้นและความต้องการที่ตีรวนอยู่ในอกทำให้เธอเผลอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท “คาร์ลอส... ปล่อย...” เสียงประท้วงของเธอขาดห้วงเมื่อมือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างแรงก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปยังเตียงกว้างกลางห้อง เขาทิ้งตัวลงทับร่างของเธอทันที กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอฝนจางๆ ทำให้นารีสาวแทบขาดสติ คาร์ลอสจัดการกระชากชุดเดรสเนื้อบางให้หลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องที่สั่นไหวตามจังหวะการหายใจ เขาจ้องมองด้วยสายตากระหายดั่งนักล่าที่จ้องมองเหยื่ออันโอชะ “เธอเป็นของฉัน รินรดา... ต่อให้วิคเตอร์จะคิดแผนชั่วร้ายแค่ไหน แต่มันจะไม่มีวันได้แตะต้องสิ่งที่ฉันตีตราไว้แล้ว” สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านที่ลากผ่านผิวเนียนละเอียดดั่งแพรไหมสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสสยิวด้วยความลืมตัว ความขัดแย้งในใจที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความโหยหาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเล่ห์เหลี่ยมของบุรุษตรงหน้า เขาไม่ได้เพียงแค่ครอบครองร่างกาย แต่เขากำลังบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แตกสลายกลายเป็นเพียงของเล่นชิ้นโปรดในคืนฝนพรำ คาร์ลอสไล้เลียไปตามซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงจางๆ เขาจงใจทิ้งร่องรอยให้ศัตรูที่เฝ้ามองได้เห็นหากมันบังอาจก้าวเข้ามาในอาณาเขตนี้ ร่างกายของทั้งสองสอดประสานเข้าหากันอย่างดุเดือดและเร่าร้อน เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปพร้อมกับเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอันตราย รินรดาจิกเล็บลงบนไหล่หนาเมื่อความสุขสมแล่นเข้าสู่จุดสูงสุด สั่นสะท้านไปทั้งร่างภายใต้เงื้อมมือของมาเฟียที่ไม่ได้รู้จักคำว่าปรานี เมื่อพายุอารมณ์สงบลง คาร์ลอสประคองร่างระหงที่หอบหายใจรวยรินไว้ในอ้อมกอด เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความรู้สึกที่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจนิยามได้ แต่นาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นบริเวณหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่บ่งบอกถึงการมาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ “บอสครับ... เราเจอตัวคนทรยศแล้ว แต่มันบอกว่าวิคเตอร์ไม่ได้สั่ง... คนที่สั่งให้มันเปิดทางเข้าคาสิโน คือคนที่คุณคาดไม่ถึง” คาร์ลอสชะงัก สายตาที่เคยอ่อนแสงลงเมื่อครู่กลับมาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขากระชับกอดรินรดาแน่นขึ้น ก่อนจะกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวที่เพิ่งผ่านศึกรักมาหมาดๆ ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจเธอหล่นวูบ “ดูเหมือนในบ้านของฉัน... จะมีงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ลึกกว่าที่คิดนะรินรดา” เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แสงฟ้าแลบเผยให้เห็นเงาคนยืนอยู่หน้าประตู ซึ่งรินรดาจำได้แม่นว่าคือใคร... คนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามบทที่ร้อนแรงนี้ไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ