เส้นกั้นที่เลือนหาย

ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของวิคเตอร์เปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ถูกจุดชนวนกลางห้องสูทเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาผุกผะอมถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ขณะที่นัยน์ตาคมกริบของคาร์ลอสไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายไฟแห่งความเดือดดาลที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "นายกำลังเล่นกับไฟ วิคเตอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอสดังลอดไรฟัน มันไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับทรงพลังและกดดันเสียจนอากาศรอบกายหนาทึบขึ้นมาถนัดตา วิคเตอร์หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปากหนา ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแทะโลมอย่างเปิดเผย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเจ้าถิ่นผู้ทรงอิทธิพล "ไฟเหรอ? ฉันว่ามันคือความจริงต่างหาก... ความจริงที่นายพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ 'นกน้อย' ในกรงทองตัวนี้รู้ ว่าแท้จริงแล้วหนี้สินมหาศาลที่ผูกคอเธอไว้ มันไม่ได้มาจากครอบครัวของเธอหรอก... แต่มันมาจากเกมเดิมพันที่นายเป็นคนจัดฉากขึ้นมาตั้งแต่แรกต่างหากล่ะ" ก้อนเนื้อในอกของรินรดากระตุกวาบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน เธอหันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องทันที ลมหายใจสะดุดติดปลายนิ้ว ความไว้วางใจที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา "คุณ... หมายความว่ายังไงคะคาร์ลอส?" คาร์ลอสไม่ตอบ ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัววิคเตอร์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนาคว้าคอเสื้อของศัตรูตัวฉกาจไว้แน่นจนอีกฝ่ายหน้าเขียว แต่ทว่าวิคเตอร์กลับยิ้มเยาะอย่างไร้ความเกรงกลัว "อยากรู้ความจริงไหมล่ะ รินรดา..." วิคเตอร์เค้นเสียงพูดผ่านลำคอที่ถูกบีบ "เอกสารในนี้จะบอกเองว่าผู้ชายคนที่เธอatใจให้ เขาคือคนที่ซื้อตัวเธอมาขยี้เล่นตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าคาสิโน!" "หุบปาก!" คาร์ลอสตะคอกเสียงกร้าว นัยน์ตาดำสนิทแดงก่ำด้วยความโกรธจัด หมัดหนาซัดเข้าที่ใบหน้าของวิคเตอร์เต็มแรงจนร่างของศัตรเซถอยหลังไปกระแทกกับโต๊ะกระจกแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังเพล้งสะท้อนไปทั่วห้อง พร้อมกับซองเอกสารที่ร่วงหล่นลงบนพื้น พรหมราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดเลือด รินรดากรีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ เธอมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่สับสนอลหม่าน หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้าน มือบางสั่นเทาขณะที่ก้าวเข้าไปใกล้ซองเอกสารสีน้ำตาลที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น ความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความหวาดกลัวผลักดันให้เธอต้องเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา "ริน... อย่าเปิดมัน" เสียงของคาร์ลอสเปลี่ยนไป น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างสูงละมือจากวิคเตอร์แล้วสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบทอดมองเธอด้วยแววตาที่เว้าวอนและร้อนรน ซึ่งเป็นสิ่งที่ขัดกับภาพลักษณ์มาเฟียผู้ไร้หัวใจโดยสิ้นเชิง "ทำไมล่ะคะ?" น้ำตารื้นขึ้นมาคลอหน่วยที่ขอบตา รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด "ถ้ามันคือความจริง... ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณต้องปิดบังฉัน ทำไมคุณถึงทำกับฉันเหมือนคนโง่!" "เพราะฉันรักเธอ..." คำพูดสามคำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของคาร์ลอสด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า มันไม่ใช่เสียงคำรามของราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นเสียงคร่ำครวญของชายผู้พ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง รินรดาชะงักงัน เอกสารในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นอีกครั้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู วิคเตอร์ที่ลุกขึ้นมาเช็ดเลือดมุมปากหัวเราะเยาะเสียงดังลั่นห้อง "ฮ่าๆๆ ความรักจากมาเฟียเลือดเย็นเนี่ยนะ ช่างน่าสมเพชเสียจริง... เชิญเสพสุขกันให้พอใจเถอะนะคาร์ลอส เพราะพรุ่งนี้ข่าวฉาวนี้จะแพร่สะพัดไปทั่วมาเก๊า!" พูดจบ วิคเตอร์ก็อาศัยจังหวะชุลมุนถอยร่นออกไปจากห้องพร้อมกับลูกน้อง ทิ้งให้ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ เพนต์เฮาส์กว้างใหญ่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ คาร์ลอสค่อยๆ ก้าวเข้าไปหารินรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง แววตาของเขาดุดันแต่ทว่าเปราะบางอย่างยิ่งยวด "รินรดา..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะต้องไหล่บาง แต่เธอกลับถอยหนีราวกับกลัวสัมผัสของเขา "อย่าเข้ามานะคะ!" เธอเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้ม "ที่คุณทำดีกับฉัน ทั้งหมดมันคือการแสดงเหรอคะ? คุณสนุกมากไหมที่ได้เห็นฉันดิ้นรนอยู่ในกำมือของคุณ ได้เห็นคนโง่คนนี้ตกหลุมรักซาตานอย่างคุณ!" คาร์ลอสขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความอดทนที่สั่งสมมานานขาดผึ่ง ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วแสง มือใหญ่รวบเอวบางไว้แน่นจนแทบจมหายไปในอุ้งมือ ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ตรึงร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง "ใช่... จุดเริ่มต้นมันอาจจะสกปรก และฉันเคยคิดจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ" คาร์ลอสก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนรินรดาสั่นสะท้าน "แต่ตอนนี้... ทุกความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอมันของจริง รินรดา ร่างกาย หัวใจ และทุกๆ อย่างที่เป็นของเธอ... ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนแย่งไปจากฉันได้ทั้งนั้น!" "คุณมันเห็นแก่ตัว..." เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่คาร์ลอสไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหยักร้อนประทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเร่าร้อน ความหึงหวง และความโหยหาที่อัดอั้นมานาน คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากบางจนเธอต้องเผยอรับรสสัมผัสอันวาบหวาม ลิ้นร้อนชุกชนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ แรงต้านทานที่มีค่อยๆ มลายหายไปกับสัมผัสที่ร้อนระอุราวกับไฟแผดเผา สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ยอมจำนนต่อพันธนาการแห่งเสน่หาที่เขาเป็นผู้ร้อยรัดขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อบาง ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกฮือด้วยเพลิงสวาท คาร์ลอสดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน สัมผัสวาบหวามที่ไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าทำให้รินรดาสั่นสะท้านสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ความโกรธแค้นและความหวาดระแวงก่อนหน้านี้ถูกหลอมละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความปรารถนาอันตรายที่โหมกระหน่ำอยู่ในอก ริมฝีปากหนาผละออกจากเรียวปากบวมเจ่ออย่างอ้อยอิ่ง เลื่อนลงมาซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงช้ำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากระซิบชิดผิวเนื้อที่กำลังลุกเป็นไฟ "คืนนี้... เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก รินรดา" ทว่า ในขณะที่สติสัมปชัญญะของทั้งคู่กำลังจะหลุดลอยไปกับห้วงอารมณ์เสน่หาอันเร่าร้อน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคาร์ลอสก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบงัน คาร์ลอสขมวดคิ้วอย่างขัดเคืองใจและทำท่าจะเมินเฉย แต่แล้วหน้าจอที่สว่างวาบพร้อมข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของคาสิโนก็ทำให้ดวงตาคมกริบต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ *“ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบห้องนิรภัยชั้นใต้ดินถูกเจาะ... และตอนนี้ ไฟฟ้าสำรองทั่วทั้งตึกกำลังถูกตัดขาด!”* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กุหลาบอาบแสงจันทร์" มาโดยตลอดนะคะ