รอยประทับ

กระสุนปืนในมือของสมุนจากวิคเตอร์ไม่ได้ลั่นออกไปอย่างที่ใจมันปรารถนาค่ะ... เพราะในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ปลายกระบอกสูบสีดำสนิทกลับถูกบิดหักด้วยอุ้งมือหนาของคาร์ลอสอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะที่ชวนให้ขนลุกซู่ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างของมือปืนถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือหรูหราจนเศษไม้กระจายเกลื่อนกลาด บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางกลับมาตกอยู่ภายใต้ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่ามันอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของเลือด ความตาย และแรงพะว้าพะวังที่แทบจะทำให้คนมองหายใจไม่ทั่วท้อง รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงาน แผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังเย็นเฉียบ หัวใจของเธอดังกระหน่ำรากับจะทะลุออกมานอกอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามมองภาพตรงหน้า คาร์ลอสในยามนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากซาตานหลุดมาจากขุมนรก ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววดิบเถื่อนและเลือดเย็นอย่างถึงที่สุด มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันให้กับร่างที่นอนคุดคู้กุมข้อมือหักผิดรูปอยู่บนพื้นพรมราคาแพง "คิดจะเล่นตลกอะไรตื้นๆ แบบนี้... วิคเตอร์คงประเมินฉันต่ำไปสินะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ก่อนที่คาร์ลอสจะก้าวเท้าเข้าหาผู้บุกรุกที่นอนหายใจรวยริน รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนมือข้างที่ถือปืนอย่างไร้ความปรานี เสียงร้องโหยหวนดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ ก่อนที่สติของชายคนนั้นจะดับวูบลงไปเพราะความเจ็บปวดและแรงกดทับอันมหาศาล แต่ทว่า... ดวงตาคมกริบของเจ้าพ่อมาเฟียไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นค่ะ มันค่อยๆ เบนกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่เบื้องหลัง สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุดันใส่เธอ แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าความตายเมื่อครู่เสียอีก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นกอดอกตัวเองไว้แน่นเพื่อปกป้องสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ทาบทับร่างของเธอจนมิดชิด กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายและควันบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกالสัมผัสจนเธอแทบจะหยุดหายใจ "กลัวเหรอ... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู เรียวปากหยักระายรดรินอยู่แถวลาดไหล่เปลือยเปล่าผ่านชุดเดรสเนื้อบางที่ยับยู่ยี่จากเหตุการณ์ชุลมุน "คุณ... ถอยไปนะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้ากดเสียงให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าขาเรียวทั้งสองข้างจะแทบพยุงน้ำหนักตัวไว้ไม่ไหวแล้วก็ตาม "คนที่ส่งคนมาฆ่าคุณ... นอนอยู่ตรงนู่น ทำไมคุณไม่ไปจัดการเขาให้จบๆ เล่า!" "จัดการสิ... ฉันจัดการแน่" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นเข้ามาตรึงเอวบางเอาไว้ด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "แต่ก่อนหน้านั้น... ฉันต้องเคลียร์ 'บัญชี' ของเธอกับฉันให้เรียบร้อยเสียก่อน" "บัญชีอะไร... ฉันไม่ได้ติดอะไรคุณอีกแล้วนะ!" "ใครบอกว่าเธอหมดหนี้..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสอุ่นร้อนจากลมหายใจของเขาทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน "ชีวิตของเธอ... ลมหายใจของเธอ... และทุกๆ ตารางนิ้วบนเรือนร่างนี้ มันเป็นของฉันตั้งแต่วินาทีที่เธอ้าวเข้ามาในโลกของฉันแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น ฝ่ามือใหญ่ก็ลากไล้จากเอวคอดกิ่วขึ้นมาตามแผ่นหลังเนียน สัมผัสนั้นทั้งดุดันและเร่าร้อนราวกับจะหลอมละลายเสื้อผ้าให้สลายหายไปในพริบตา รินรดาผวากอดอกพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้ช่ำชองการล่าได้ คาร์ลอสใช้ท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวเธอเข้ามาชิดแนบกาย จนแผ่นอกนุ่มหยุ่นแนบสนิทไปกับแผงอกกว้างที่เต้นระรัวไม่แพ้กัน "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือนุ่มนวลเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและเร่าร้อนจนแทบแผดเผา ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งยึดท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ขยับหนี ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างจงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใน รสสัมผัสที่เว้าวอนและดุดันในเวลาเดียวกันทำให้สมองของรินรดากลายเป็นสีขาวโพลน ความหวาดกลัวเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยคลื่นความปรารถนาอันแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วกระแสเลือด ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความสั่นสะท้าน มือเรียวที่เคยทุบตีแผงอกเขาเพื่อประท้วง กลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เสียงครางอืออึงในลำคอของหญิงสาวราวกับเป็นเสียงดนตรีชั้นดีที่ปลุกเร้าให้คาร์ลอสยิ่งลำพองใจ เขาถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าดวงตาคมกريบกลับฉายแววปรารถนาลุกโชนยิ่งกว่าไฟป่า "มองฉัน... รินรดา" เขาสั่งเสียงพร่าต่ำ ขณะที่นิ้วเรียวแกร่งเริ่มปลดกระดุมเม็ดบนของชุดเดรสเธออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้อง "จำใส่ใจเอาไว้ว่า... ใครคือเจ้าของที่แท้จริงของเธอ" ผิวเนื้อเนียนนุ่มเปลือยเปล่าต่อหน้าต่อตา ลมหายใจอุ่นร้อนกระชั้นชิดเข้าหากัน คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงประทับรอยจูบหนักหน่วงลงบนซอกคอขาวผ่อง ไล้ต่ำลงมาที่ไหปลาร้า และเน้นย้ำริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มเหนือเนินอกอิ่ม ความเจ็บแปลบปนความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่างเมื่อเขากัดเม้มเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะทิ้งร่องรอยสีแดงกุרาบเข้มไว้บนผิวเนื้อเนียนนุ่มเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน รินรดาสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันตราย ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด จนแทบไม่มีช่องว่างให้สติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่นั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งร้อน พร้อมกับเสียงตะโกนจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง ซึ่งทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... วิคเตอร์ส่งคนบุกเข้ามาทางโกดังสินค้าด้านหลัง ตอนนี้กำลังปะทะกันหนักครับ!" คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมกريบที่เคยฉายแววดิบเถื่อนและลุ่มหลงในตัวหญิงสาว เปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและดุดันราวนักล่าในสงครามทันที เขาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะผละร่างออกจากหญิงสาวที่ยังคงหอบหายใจสะท้านด้วยใบหน้าแดงก่ำ รินรดารีบดึงสาบเสื้อขึ้นปิดบังเรือนร่างที่สั่นเทา หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจระคนโล่งอก ทว่าก่อนที่คาร์ลอสจะหันหลังเดินไปหยิบปืนกระบอกใหม่ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเพื่อรับมือกับศึกนอกห้อง เขากลับหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "รอฉันอยู่ที่นี่..." เขาเอ่ยเสียงต่ำด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "เพราะถ้าฉันกลับมา... รอยบนตัวเธอจะต้องมีมากกว่านี้แน่" ขอบพระคุณที่ติดตามและดำดิ่งสู่ห้วงปรารถนาร่วมกันนะคะ ❤️