รสสัมผัสแห่งความเจ็บปวด

“อย่าได้คิดแม้แต่จะก้าวเท้าออกไปจากห้องนี้... รินรดา!” เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกกรีดด้วยเสียงกระจกหน้าต่างชั้นบนสุดของคาสิโนที่แตกกระจายจากการปะทะภายนอก คาร์ลอสไม่ได้หันมามองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวที่ยืนสั่นอยู่กลางห้อง เขากำลังปลดล็อกเซฟเก็บปืนพกกระบอกสีเงินวาววับ บรรจุแม็กกาซีนลงไปด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร “คุณคาร์ลอส... ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ในเมื่อวิคเตอร์มาที่นี่เพื่อตัวฉัน ไม่ใช่หรือคะ?” รินรดาพยายามเค้นเสียงออกมา แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก ความหวาดกลัวต่อเหตุการณ์ที่กำลังปะทุภายนอกนั้นรุนแรง แต่ความกดดันจากผู้ชายตรงหน้ากลับทำให้เธอหายใจไม่ออกมากกว่า คาร์ลอสหยุดชะงัก เขาสาวเท้าหนักๆ เข้ามาหาเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มกดดันให้เธอต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังเย็นเฉียบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเย็นเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้สติของรินรดาพร่าเลือน “คนของมันล้อมตึกไว้... ถ้าฉันส่งตัวเธอออกไป นั่นเท่ากับฉันยอมก้มหัวให้หมาข้างถนนอย่างมัน” มือหนาบีบเข้าที่คางมนของเธอ บังคับให้เงยหน้าสบตากับดวงตาสีเทาหม่นที่ลุกโชนด้วยไฟโทสะ “เธอเป็นของฉัน รินรดา... เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่ฉันไม่มีวันแบ่งให้ใคร แม้แต่ยมทูต” เขาก้มลงมา ปลายจมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ กลิ่นกายสาวที่หอมหวานในยามที่เขารู้สึกเดือดดาลช่วยชโลมสติให้เขาสงบลงเล็กน้อย แต่มันกลับเป็นการปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น “เจ็บ...” เธอครางประท้วงเมื่อนิ้วหัวแม่มือของเขาบดคลึงริมฝีปากล่างจนช้ำ “ความเจ็บปวดจะทำให้เธอจดจำ... ว่าในคืนที่โลกพังทลายลงตรงหน้า คนที่ปกป้องเธอคือใคร” คาร์ลอสไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ร้อนแรงและดิบเถื่อนราวกับต้องการจะทำลายล้าง ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศอาณาเขต ลิ้นร้อนซุกซนเกี่ยวกระหวัดไปทั่วโพรงปากหวานล้ำ รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ ความกลัวต่อคนภายนอกที่กำลังบุกรุกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่เขามอบให้จนแทบยืนไม่อยู่ มือหนาเลื่อนลงไปตามส่วนโค้งเว้าของแผ่นหลัง สัมผัสถึงความสั่นเทาของร่างกายหญิงสาวที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา เขาจัดการถอดรั้งชุดเดรสราคาแพงทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงเรือนร่างที่ขาวผ่องดุจหิมะซึ่งตัดกับความมืดมิดของบรรยากาศ “มองฉัน... รินรดา” เขาสั่งเสียงแหบพร่า สอดประสานสายตาขณะที่เขารุกเร้าเข้าไปยังส่วนที่อ่อนไหวที่สุด ความรู้สึกเสียดแทรกและเติมเต็มจนแน่นขนัดทำให้รินรดาเผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขา ความเจ็บปวดจากการถูกครอบครองอย่างเร่งเร้าผสมปนเปไปกับความสุขสมที่พุ่งพล่านจนไม่อาจควบคุม ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากทางเข้าคาสิโนเบื้องล่าง คาร์ลอสกลับยิ่งตอกย้ำแรงอารมณ์ เขากดกายเข้าหาเธออย่างหนักหน่วง เร่าร้อนและลึกซึ้งราวกับต้องการจะหลอมละลายตัวตนของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาไปตลอดกาล รินรดาสะอื้นฮักในลำคอ ร่างกายบิดเร้าไปตามจังหวะกระแทกกระทั้นที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน สัมผัสของเขาเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอไว้กับความเจ็บปวดที่น่าหลงใหล “ได้ยินไหม... เสียงพวกมันกำลังพังประตูเข้ามา” คาร์ลอสกระซิบชิดใบหูของเธอในขณะที่พายุแห่งอารมณ์กำลังหมุนวนถึงขีดสุด “แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... เธอจะต้องจำไว้ว่าร่างกายนี้... วิญญาณนี้ เป็นของฉันเพียงคนเดียว” เมื่อลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่เริ่มประสานกันเป็นหนึ่ง ร่างกายที่สั่นสะท้านของรินรดาค่อยๆ อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งหินผา คาร์ลอสหยุดนิ่งแช่กายไว้เช่นนั้น ราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของจนวินาทีสุดท้าย ทว่า... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงกระชากประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้บรรยากาศที่แสนเร่าร้อนพลันมลายหายไปในพริบตา คาร์ลอสไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเพียงแค่คว้าปืนที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อม โดยที่มืออีกข้างยังคงโอบรัดเอวบางของรินรดาไว้แน่น “นายครับ... พวกมันขึ้นมาถึงชั้นบนแล้ว!” เสียงลูกน้องที่ตะโกนเข้ามาขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก คาร์ลอสยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก ก่อนจะก้มลงมากระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางเอกถึงกับตัวแข็งทื่อ “ถึงเวลาแสดงให้วิคเตอร์เห็นแล้ว... ว่าสิ่งที่มันอยากได้นักหนา ตอนนี้มันกลายเป็นของขวัญที่อาบไปด้วยคราบเลือดและรอยจูบของฉันไปเรียบร้อยแล้ว” ประตูห้องถูกพังทลายลงพร้อมกับแสงไฟจากกระบอกปืนที่จ่อเข้ามายังเตียงกว้าง... รินรดาสบตากับชายแปลกหน้าในชุดดำที่ก้าวเข้ามา และวินาทีนั้นเอง เธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าวิคเตอร์ไม่ได้มาเพื่อชิงตัวเธอ... แต่มันมาเพื่อปิดบัญชีแค้นที่ฝังรากลึกยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของความรักในกรงขังแห่งความปรารถนานี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าความดิบเถื่อนในบทนี้จะทำให้ทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับรินรดานะคะ