เงาความใกล้ชิด

กลิ่นควันปืนจางๆ ยังคงลอยอวลปะปนกับกลิ่นอายความตายในห้องนอนกว้าง ทว่าสิ่งเดียวที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือกำแพงความหวาดกลัวที่พังทลายลง รินรดายังคงยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของคาร์ลอส ร่างกายของเธอแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงโทสะ ปลายกระบอกปืนสเตนเลสเงาวับในมือหนาสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเดือดดาลที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุดเมื่อเห็นวิคเตอร์—ศัตรูตัวฉกาจ—ก้าวเข้ามาเหยียบถึงเตียงนอนของเขา "กล้ามากนะวิคเตอร์ ที่รนหาที่ตายถึงถิ่นฉัน..." เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของราชสีห์ผู้บาดเจ็บดังลอดไรฟัน คาร์ลอสก้าวบังร่างบางของรินรดาก드มิดชิด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยววาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร ขณะที่วิคเตอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเย้ยหยันแม้ปลายกระบอกปืนนับสิบคู่วิถีจะพุ่งตรงมายังมัน "หึ... คาร์ลอส นายคิดจริงๆ หรือว่าของเล่นชิ้นนี้จะคือนางเอกผู้บริสุทธิ์จริงๆ?" วิคเตอร์ปรายตามองทะลุผ่านไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่ม มายังหญิงสาวที่ใบหน้าซีดเผือด "ผู้หญิงคนนี้ซ่อนความลับไว้มากกว่าที่นายรู้... และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อฆ่านาย แต่มาเพื่อทวงของที่ควรเป็นของฉันตั้งแต่แรก!" สิ้นเสียงคำราม การปะทะกันด้วยกระสุนและคมมีดก็ระเบิดขึ้นในความมืด คาร์ลอสเหวี่ยงร่างของรินรดาหลบวิถีกระสุนที่สาดเข้ามาอย่างไร้ความปรานี เสียงกระจกแตกกระจายดั่งเสียงกรีดร้องของความตาย ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัววิคเตอร์ หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าของคู่อริจนเลือดสาดกระเซ็น ความดิบเถื่อนและเลือดเย็นที่ซ่อนอยู่ใต้สูทราคาแพงถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การยับยั้ง ทุกย่างก้าวของการต่อคือการพิสูจน์ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ และไม่มีทางที่มันผู้ใดจะแตะต้องสิ่งที่อยู่ในอาณาจักรของเขาได้ การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็วด้วยความเหนือชั้นของเจ้าบ้าน วิคเตอร์ถูกกดลงกับพื้นโดยมีรองเท้าหนังราคาแพงเหยียบอยู่บนอก พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงระหว่างคิ้ว แต่วิคเตอร์กลับหัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ เลือดสีสดไหลยิ่วอาบมุมปาก "ฆ่าฉันสิ... แต่อย่าลืมถามแม่งูพิษตัวนี้ล่ะ ว่าเธอเข้ามาในชีวิตนายด้วยแผนการของใคร..." คาร์ลอสชะงัก สายตาดุดันหันขวับกลับมามองรินรดาที่ยืนพิงผนังห้องด้วยความเหนื่อยหอบ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความอัดอั้น ทว่าไม่มีคำแก้ตัวใดหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น ความเงียบงันที่ปกคลุมทำให้บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อลูกน้องจัดการลากตัววิคเตอร์ออกไปจนลับตา ประตูห้องที่พังเสียหายก็ถูกปิดลง ความเงียบงันกลับมาครอบงำอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความสงบ มันคือความพายุที่กำลังก่อตัว คาร์ลอสก้าวช้าๆ เข้าหารินรดา ร่างสูงใหญ่คุกคามจนเธอต้องถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนายื่นออกไปตรึงขอบผนังทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าเนียนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา แววตาของเขาในยามนี้ทั้งดุดัน เย้ายวน และเต็มไปด้วยคำถามที่ต้องการคำตอบ "มองหน้าฉัน... รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มลึกล้ำราวกับหลุมพรางที่พร้อมจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว "สิ่งที่มันพูด... มันหมายความว่ายังไง เธอกำลังเล่นตลกอะไรอยู่กับความอดทนของฉัน?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ทำให้ความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นสะท้านแปลกประหลาด ความโกรธขึงในแววตาของคาร์ลอสไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับความปรารถนาอันร้อนแรงที่ฉายชัดอยู่ภายในนั้น มือบางสั่นเทายกขึ้นวางบนแผงอกแกร่งเพื่อดันตัวเขาออก แต่กลับกลายเป็นการเชื้อเชิญให้เขายิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ชิดยิ่งขึ้น "ฉัน... ไม่ได้ตั้งใจจะ..." เสียงหวานสั่นเครือ ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหอบ เสน่ห์อันเย้ายวนโดยธรรมชาติของหญิงสาวที่ตื่นตระหนกทำให้คาร์ลอสแทบคลั่ง มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะต่ำในลำคอ มือหนาเคลื่อนจากผนังมาคว้าจับคางมนไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกอย่างหลงใหลและคุกคามในเวลาเดียวกัน "เธอรู้ไหมรินรดา... ทุกครั้งที่เธอทำท่าทางหวาดกลัวแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันอยากขยี้เธอให้แหลกคามือ... อยากลงโทษเธอให้สาสมกับความลับที่เธอซ่อนไว้" ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในความมืดสลัว ความตึงเครียดจากการเผชิญหน้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรงที่ไม่อาจต้านทาน คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อน เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยการลงทัณฑ์ การครอบครอง และการเรียกร้องความจริงที่ร้อนแรงจนรินรดารู้สึกราวกับสติสตางค์กำลังจะหลุดลอย ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียก ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืนเมื่อลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื้อยลงมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกับร่างแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง สัมผัสที่ร้อนระอุทำให้รินรดาส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ มือบางที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความปรารถนาอันตรายที่ไม่อาจหยุดยั้งกำลังแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ทว่าในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะถลำลึกไปมากกว่านั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ คาร์ลอสผละริมฝีปากออกอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดขีดสุด เขากดจูบหนักหน่วงลงบนพวงแก้มเนียนอีกครั้งก่อนจะผละตัวออกไปหยิบโทรศัพท์ด้วยความรำคาญใจ รินรดายืนหอบหายใจโยนตัวอยู่พิงผนัง ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากรสจูบอันดุดัน เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองด้วยความสั่นสะท้าน ขณะที่คาร์ลอสรับสายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของมาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองเธอนิ่งสนิทด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ว่ายังไงนะ... ภาพกล้องวงจรปิดชั้นใต้ดินส่งมาแล้วอย่างนั้นรึ?" คาร์ลอสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กวาดสายตามองรินรดาด้วยรังสีอำมหิตที่กลับมาเยือนอีกครั้ง "ส่งเข้ามา... แล้วฉันจะได้รู้สักที ว่าผู้หญิงคนที่นอนอยู่บนเตียงฉันคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่!" รินรดารู้สึกราวกับเลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อหน้าจอแท็บเล็ตในมือของคาร์ลอสสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพเคลื่อนไหวจากกล้องวงจรปิดที่เผยให้เห็น... ตัวตนที่แท้จริงของเธอในอดีตที่กำลังจะถูกเปิดโปง ณ วินาทีนี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงปรารถนานี้ด้วยกันนะคะ