วิกฤตที่ไม่อาจเลี่ยง

"ความภักดี... มันเป็นแค่คำหรูหราที่พวกโง่เขลาใช้ปลอบใจตัวเองเวลาถูกหักหลังต่างหากล่ะ, น้องชาย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยันดังบาดลึกเข้ามาในโสตประสาทของรินรดา หัวใจของเธอกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เมื่อเงาร่างมหึมาของวิคเตอร์ก้าวข้ามผ่านกลุ่มหน่วยรบพิเศษที่นอนระเนระนาดไร้ลมหายใจเข้ามาใกล้ รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาคือหลักฐานชั้นดีว่าความตายเพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ และเป้าหมายต่อไป... คือการเข้ามาเก็บกวาดซากปรักหักพังทั้งหมดที่คาร์ลอสสร้างไว้ รินรดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ร่างบางในชุดเดรสเข้ารูปสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวระคนกัน เธอยืนขวางหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ไว้ราวกับจะปกป้องสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ของคนรัก แม้จะรู้ดีว่าศักดิ์ศรีอันเปราะบางของเبيงในตอนนี้ ช่างดูไร้ค่าเหลือเกินเมื่อเทียบกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมายังหน้าผากของเธอ "ถอยไปซะ, แม่ตัวน้อย" วิคเตอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าขนลุก นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตเอื้อมมาเชยคางสั่นระริกของเธอขึ้นบังคับให้สบตา "คาร์ลอสไม่อยู่... เขาคงคิดไม่ถึงสินะ ว่าหมาที่เขาเลี้ยงไว้เชื่องที่สุด จะกัดเข้าที่หลอดลมของเขาเองในวันที่เจ็บปวดที่สุด" "แกมัน... เลวทรามต่ำช้าที่สุด..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความเกลียดชัง ไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้ความตายจะอยู่ตรงหน้า "ความเลวทรามมันเป็นเรื่องของมุมมองค่ะ, คนสวย" วิคเตอร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนจากการเชยคางเป็นการกระชากต้นแขนเรียวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างของรินรดาเซถลาปะทะกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา "แต่สำหรับฉัน... การได้สิ่งที่คาร์ลอสรักที่สุดมาไว้ในกำมือ มันคือศิลปะแห่งการเอาชนะที่งดงามที่สุด" "ปล่อยฉันนะ!" รินรดากรีดร้องพร้อมกับระดมกำปั้นทุบตีลงบนอกของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง เธอพยายามบิดข้อมือหนาที่พันธนาการราวกับคีมเหล็ก แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้สร้างความสะเทือนให้วิคเตอร์แม้แต่น้อย เขากลับยิ่งรวว์เอวคอดกิ่วเข้าหาจนแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอสะท้านเยือกด้วยความขยะแขยง "ดิ้นไปเถอะ... ยิ่งเธอพยศมากเท่าไหร่ คาร์ลอสก็จะยิ่งคลั่งมากเท่านั้น" วิคเตอร์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกปัดป้ายอยู่ข้างใบหูขาวสะอาดที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ "พาตัวเธอไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์! เราจะไปรอต้อนรับ 'ท่านประธาน' คนใหม่ของตระกูล... บนเกาะส่วนตัวของฉัน" สิ้นคำสั่งเด็ดขาด ลูกน้องร่างยักษ์สองคนก็ก้าวเข้ามาตะครุบร่างของรินรดาไว้ทันที ผ้าสีดำสนิทถูกกระชากมาคลุมศีรษะของเธออย่างรวดเร็วก่อนที่เสียงกรีดร้องจะทันได้หลุดรอด ทัศนียภาพทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดและกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่โอบล้อมรอบกาย ... ท่ามกลางความเงียบงันและอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจนเยือกเย็นในเซฟเฮาส์ลับอีกแห่ง คาร์ลอสที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการกวาดล้างกลุ่มกบฎในเขตท่าเรือ กำลังก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาด้วยความร้อนรุ่ม สัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายเตือนภัยอย่างรุนแรงว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดวงตาคมกริบสีนิลดั่งรัตติกาลกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่ว่างเปล่า รอยเลือดหยดเป็นทางยาวบนพรมเปอร์เซียราคาแพง และโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของรินรดากระจัดกระจายอยู่บนพื้น หน้าจอยังคงสว่างวาบด้วยสายเรียกเข้าที่ค้างคา "นายครับ! แย่แล้วครับ!" ลูกน้องคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "กล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ถูกตัดสัญญาณทั้งหมด... และ... และคุณวิคเตอร์พาตัวคุณรินรดาหนีไปทางน่านฟ้าตะวันตกแล้วครับ!" เพล้ง! แก้ววิสกี้ในมือแกร่งแตกละเอียดคามือ เลือดสีสดไหลรósลงตามง่ามนิ้วปะปนกับเศษแก้วระยิบระยับ แต่คาร์ลอสกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ความโกรธเกรี้ยวระดับมหันตภัยพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้เป็นจุล ความเงียบงันที่แผ่ซ่านอยู่ชั่วขณะนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝนตั้งเค้า คาร์ลอสนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ริมฝีปากหยักหนาจะเหยียดยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ รอยยิ้มของมัจจุราชที่ตัดสินโทษประหารชีวิตให้กับทุกคนที่กล้าแตะต้อง 'ของเล่นชิ้นโปรด' ที่เขารักยิ่งกว่าชีวิต "เตรียมเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว... แล้วขนกำลังพลทั้งหมดไปให้หมด" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก "ถ้าวิคเตอร์มันกล้าแตะต้องรอยเล็บเดียวบนตัวผู้หญิงของฉัน... ฉันจะควักหัวใจมันออกมาให้หมามันกิน!" ก้าวพริบตาที่คาร์ลอสหมุนตัวเตรียมพุ่งทะยานออกไปเพื่อตามล่าเหยื่อให้หลุดพ้นจากกรงเล็บมัจจุราช เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์สำรองบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ เสียงสั่นเบาๆ นั้นทำให้ฝ่าเท้าแกร่งชะงักกึก เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยแววตาที่เยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง ภาพวิดีโอสตรีมมิ่งสดความยาวเพียงสามวินาทีปรากฏขึ้นต่อหน้า... รินรดานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ร่างกายถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นหนา เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนละเอียดที่เปรอะเปื้อนรอยสัมผัส และเสียงกระซิบแหบพร่าของวิคเตอร์ที่ดังแทรกเข้ามาในวิดีโอ *"อยากได้เธอกืนสภาพไหน... รีบมาดูก่อนที่ฉันจะแกะกล่องเธอนะ, น้องชาย..."* กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งสู่ห้วงปรารถนาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!