คลั่งพลิกแผ่นดิน

เพลាหรูราคาแพيد้านบนเพนต์เฮาส์ใจกลางมหานครถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เศษกระจกจากหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกละเอียดระเกะระกะบนพื้นพรมราคาแพง เปรียบเสมือนสภาพจิตใจของเจ้าของสถานที่ในยามนี้ที่แหลกสลายและเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งจนถึงขีดสุด คาร์ลอสยืนนิ่งอยู่ริมขอบหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักมังกรดำที่ไต่ระโยงระยางสะท้อนกับแสงไฟนีออนจากด้านล่าง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ราวกับซาตานที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รอยเลือดจางๆ ที่มุมปากไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นความดิบเถื่อนและอันตรายออกมาจนคนสนิทอย่างลูกน้องมือขวายังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "มันหายไปไหน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและอำมหิต "พวกแกปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวหายไปจากเซฟเฮาส์ที่มีการป้องกันแน่นหนาที่สุดได้ยังไง!" "นายครับ... ทางเราเช็คกล้องวงจรปิดทุกมุมแล้ว ไม่มีร่องรอยของการบังคับ..." ลูกน้องหนุ่มก้มหน้ารายงานด้วยความหวาดหวั่น "แต่มีร่องรอยการใช้คีย์การ์ดระดับวีไอพี ซึ่งมีเพียงคุณวิคเตอร์เท่านั้นที่..." เพลียะ! หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของลูกน้องจนเซถลาล้มลงกับพื้นทันที แรงปะทะรุนแรงจนเลือดสดๆ ไหลซึ้งออกจากมุมปากของลูกน้องผู้โชคร้าย แต่ไม่มีใครกล้าปริปากบ่นหรือขัดขืนแม้แต่น้อย คาร์ลอสพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูกราวกับกระทิงป่าที่กำลังคลั่ง รินรดา... ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นกล้าดียังไงถึงกล้าท้าทายอำนาจของเขา กล้าหนีไปจากอ้อมแขนที่ทั้งกักขังและมอบความเร่าร้อนให้เธอจนแทบขาดใจ เธอคิดจริงๆ หรือว่าซอกหลืบไหนในโลกใบนี้จะซ่อนเธอจากเงื้อมมือของมาเฟียอย่างเขาได้ ภาพความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงกรีดแทะหัวใจดิบเถื่อนของเขา รสสัมผัสอันหวานล้ำบนเตียงกว้าง ร่างกายที่บดเบียดเข้าหากันด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง เสียงครางหวานหูที่เรียกชื่อเขาด้วยความสุขสม ทุกๆ หยาดหยดของความเร่าร้อนที่เขามอบให้เธอมันควรจะเป็นตรึงตราตรึงใจเธอไว้ใต้ร่างของเขาตลอดไป แต่เธอกลับเลือกที่จะหักหลังความไว้ใจและหนีหายไปพร้อมกับศัตรูตัวฉกาจอย่างวิคเตอร์! "ระดมคนทั้งหมดที่มี..." คาร์ลอสสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาวาวโรจน์จดจ้องไปยังผืนฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟ "พลิกแผ่นดินหาตัวมันสองคนมาให้ได้ ไม่ว่าหล่อนจะซ่อนอยู่ที่ไหน หรือมุดหัวอยู่ใต้ดินลึกแค่ไหน ถ้าฉันยังไม่ได้ตัวรินรดาคืนมาภายในคืนนี้... เตรียมตัวเผาเมืองนี้ทิ้งได้เลย!" คำสั่งเด็ดขาดดังสนั่นห้องโถง ขบวนรถหรูนับสิบคันเคลื่อนพลออกจากคาสิโนพากันพุ่งทะยานออกสู่ท้องถนนยามวิกาลราวกับฝูงมัจจุราชที่ออกล่าเหยื่อ คาร์ลอสเองก็ก้าวขึ้นสู่เบาะหลังของรถยนต์ส่วนตัว มือหนาคว้าขวดวิสกี้ขึ้นมาเทกรอกใส่ปากอย่างไร้ความปรานี ความโกรธเกรี้ยวตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขากำลังจะคลั่งตายอยู่แล้วเมื่อคิดว่าเรือนร่างหอมกรุ่นและริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่เคยตกเป็นของเขาจะต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู ในขณะเดียวกัน ที่โกดังร้างริมท่าเรือเก่าแก่ซึ่งอยู่นอกเขตอิทธิพลของคาร์ลอส รินรดากำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นเทาอยู่บนลังไม้เก่าๆ เสื้อผ้าที่สวมใส่ยับยู่ยี่และมีคราบเปื้อนเล็กน้อย ใบหน้าเนียนนใสซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยแต่ไม่ยอมปล่อยให้ไหลออกมา ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่เธอยึดถือมาตลอดกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความจริงอันโหดร้ายรอบตัว เธอไม่ได้ตั้งใจจะหนีมากับวิคเตอร์ แต่เธอถูกลักพาตัวมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองระหว่างมาเฟียสองคน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาใกล้ทำให้รินรดาสสะดุ้งสุดตัว เงาร่างสูงโปรดของวิคเตอร์ทาบทับลงมา ชายหนุ่มส่งยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาที่มองมาที่เธอมันเต็มไปด้วยความโลภและกระหายอำนาจ ไม่ต่างอะไรจากสายตาของคาร์ลอสเลยแม้แต่น้อย "ไม่ต้องกลัวไปหรอกคนสวย..." วิคเตอร์ย่อตัวลงตรงหน้า ใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอสบตา "อีกไม่นาน... คาร์ลอสผู้ยิ่งใหญ่ก็จะมาหาเธอถึงที่นี่ และฉันจะทำให้มันได้เห็นว่า ของรักของหวงที่มันพยายามปกป้องนักหนา กำลังจะตกเป็นของฉันต่อหน้าต่อตา" รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง เธอพยายามถอยร่นจนหลังชนผนังเย็นเฉียบ "คุณไม่มีวันชนะเขาหรอก วิคเตอร์... คาร์ลอสเขาไม่ยอมปล่อยคุณไว้แน่" วิคเตอร์หัวנסร่อในลำคอด้วยความสะใจ "หึ... งั้นเรามาดูกกันว่า ระหว่างความคลั่งแค้นของมัน กับกระสุนนัดนี้ อะไรจะเร็วกว่ากัน" ทว่า... ก่อนที่วิคเตอร์จะได้พูดอะไรต่อ เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่บริเวณประตูทางเข้าโกดัง แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะ ประตูเหล็กบานใหญ่พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทาและเปลวเพลิงที่ลุกโชน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่คุ้นเคยดีก้าวเดินเข้ามาอย่างเยือกเย็น มือหนาถือปืนพกกระบอกโตที่มีควันจางๆ ลอยกรุ่น ดวงตาสีณิลกาฬคู่นั้นกวาดมองไปทั่วบริเวณก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของเธอ คาร์ลอสมาแล้ว... และเขากำลังโกรธจนแทบจะกลืนกินทุกอย่างบนโลกใบนี้ทั้งเป็น! ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสสบเข้ากับรินรดาก่อนจะเคลื่อนไปมองวิคเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างกายเธอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่ประกาศิตความตายให้แก่ทุกคนที่กล้าแตะต้องของๆ เขา "ปล่อยมือจากเมียฉัน... แล้วแกจะได้ตายแบบไม่ทรมานมากนัก" คาร์ลอสเอ่ยด้วยเสียงกระซิบต่ำลึก แต่ก้องกังวานไปทั่วโกดังร้าง พร้อมกับลั่นไกปืนเล็งตรงมาที่กลางหน้าผากของวิคเตอร์ทันทีโดยไม่รอให้ศัตรูได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น! กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งสู่ห้วงปรารถนาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!