แผนซ้อนแผน

"นายใหญ่..." เสียงกระซิบแหบพร่าจากลูกน้องคนสนิทดังลอดรอยต่อประตูเข้ามาพร้อมกับข่าวร้ายที่สุดในค่ำคืนนี้ "พวกมัน... บุกเข้ามาทางชั้นใต้ดินแล้วครับ!" ความโกลาหลที่แฝงตัวอยู่หลังบานประตูห้องทำงานลับของวิคเตอร์ไม่ได้ทำให้รินรดาสะดุ้งตกใจเท่ากับแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ที่กำลังสว่างวาบแสดงผลเอกสารลับและเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงระหว่างคู่อริตัวฉกาจกับหนี้สินก้อนโตที่ผูกรัดครอบครัวเธอไว้ หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาไม่เท่ากับความตระหนักรู้ว่า... คาร์ลอสกำลังตกเป็นเหยื่อของแผนการสกปรกที่ถูกชักใยจากเงาอันมืดมิดของวิคเตอร์ ผู้ชายที่ใช้ความนุ่มนวลจอมปลอมมาบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา มือเรียวรีบดึงแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทออกจากช่องยูเอสบี หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่โถงทางเดินด้านนอกและเสียงปะทะกันเป็นระยะบ่งบอกเวลาที่เหลือน้อยเต็มที *เธอต้องออกไปให้ถึงมือคาร์ลอส...* แต่อุปสรรคไม่ได้มีแค่เวลา ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดผางอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงโปรดของวิคเตอร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาดิบเถื่อน รอยยิ้มสุภาพที่เขามักสวมใส่ยามเข้าหาเธอได้มลายหายสิ้น เหลือเพียงความเหี้ยมเกรียมของนักล่าที่ถูกต้อนจนมุม "หนูริน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกขณะที่ดวงตาสีเทาเข้มกวาดมองร่างบางที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน "คิดจะทำอะไรลับหลังฉันอย่างนั้นหรือ... เด็กน้อยดื้อรั้นคนนี้ช่างไม่น่ารักเอาเสียเลย" รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่ขายาวกลับสะดุดขอบพรมจนร่างเซถลา วิคเตอร์เคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก บีบแน่นราวกับคีมเหล็กจนกระดูกแทบแหลกสลาย "ปล่อยฉันนะ!" เธอตวาดเสียงกร้าว พยายามบิดข้อมือหนีแต่ไร้ผล แรงของเธอน้อยนิดเกินกว่าจะเทียบทานกับมาเฟียผู้กระหายอำนาจ วิคเตอร์หัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมฉุนกึกผสมปนเปจนน่าคลื่นไส้ "เธอคิดจะเอาข้อมูลพวกนั้นไปให้คาร์ลอสสินะ หึ... น่าสมเพชจริงๆ ผู้หญิงที่มันเขี่ยทิ้งแต่กลับวิ่งโร่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมัน เขารักเธอนักหรือไงรินรดา? สำหรับมัน... เธอก็เป็นแค่เครื่องมือระบายความใคร่บนเตียงเท่านั้นแหละ!" คำพูดเย้ยหยันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก แต่รินรดาไม่มีเวลามานั่งสะเทือนใจ แววตาคู่สวยฉายประกายเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอย่างท้าทาย เธอยกยิ้มมุมปากทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า "ต่อให้เขาเห็นฉันเป็นแค่ของเล่น... มันก็ยังดีกว่าการตกเป็นทาสของคนน่ารังเกียจอย่างแก!" เพี๊ยะ! แรงตบสะท้านใบหน้าทำให้ใบหน้าหวานหันไปตามแรงเหวี่ยง รสชาติเค็มปร่าของเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก วิคเตอร์หอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนน่ากลัว "ปากดีนักนะ! ในเมื่อไม่อยากเลือกวิธีนุ่มนวล งั้นก็มาดูกันว่าระหว่างข้อมูลในแฟลชไดร์ฟกับร่างกายอุ่นๆ ของเธอ อะไรมันจะทำให้คาร์ลอสคลั่งได้มากกว่ากัน!" วิคเตอร์กระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรง เสื้อผ้าเนื้อดีถูกมือหนากระชากจนกระดุมหลุดลุ่ย รินรดากรيدร้องด้วยความตกใจ พยายามใช้มืออีกข้างทุบตีและดิ้นรนสุดชีวิต ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจเมื่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายตรงหน้าปรากฏชัดเจนอย่างไร้ความปรานี ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมนเข้าครอบ ปัง! เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังห้องแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่พุ่งทะยานเข้ามาเหมือนมัจจุราชยามวิกาล! วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมอง แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หมัดหนักหน่วงราวกับค้อนเหล็กก็ซัดเข้าที่กกหูอย่างจังจนร่างของวิคเตอร์เซถลากระแทกกับชั้นหนังสือเสียงดังสนั่น คาร์ลอสยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสีครามเข้มดุจมหาสมุทรยามพายุโหมกระหน่ำแวววโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟโลกันตร์ บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความตายที่น่าสะพรึงกลัวจนอากาศในห้องแทบจะหยุดนิ่ง "มึงบังคับแตะต้องของๆ กู..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เยียบเย็น ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "มึงรนหาที่ตายเองนะ วิคเตอร์" รินรดาทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นด้วยความหมดแรง เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนนุ่มและความสั่นเทาของร่างกาย เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ หวาดกลัว และโหยหา คาร์ลอสไม่รอช้า พุ่งเข้าประชิดตัววิคเตอร์ที่กำลังพยายามหยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว มาเฟียหนุ่มใช้เท้าเตะปืนกระบอกนั้นกระเด็นหายไปในความมืด ก่อนจะกระชากคอเสื้อคู่อริขึ้นมาประจันหน้า หมัดแล้วหมัดเล่ากระหน่ำซัดลงไปอย่างไร้ความปรานี เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้องทำงานหรูที่ตอนนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม เลือดสีสดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและพรมราคาแพง แต่คาร์ลอสไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมือ จนกระทั่งวิคเตอร์หมดสติคาเท้า ร่างกายฟลุบลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนของคาร์ลอสที่ยืนค้ำร่างคู่อริด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้น ขายาวก้าวย่างเข้ามาหาด้วยฝีเท้าหนักหน่วง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นไม่แพ้กัน แววตาของคาร์ลอสในตอนนี้เต็มไปด้วยความดุดันและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม คาร์ลอสย่อกายลงคุกเข่าตรงหน้า มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมมาสัมผัสแก้มเนียนที่มีรอยแดงช้ำจากการถูกตบ สัมผัสของเขารุนแรงแต่แฝงไว้ด้วยความหวงแหนอย่างล้นพ้น "ดื้อด้านนักนะรินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววท้าทายแม้ในยามหวาดกลัว "เธอคิดเหรอว่าหนีมาทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้แล้วฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ หึ... กล้าหาญชาญชัยจนเกินไปแล้วนะเด็กน้อย" นิ้วเรียวแกร่งไล่ต่ำลงมาตามลำคอระหงส์ สัมผัสที่ลากผ่านผิวเนื้อทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเร่าร้อนจากตัวตนของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึกจนลมหายใจติดขัด "ปล่อยฉัน..." เธอเปล่งเสียงกระซิบประท้วงอย่างอ่อนแรง คาร์ลอสยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ มือหนากระชากร่างบางให้ลุกขึ้นยืนชิดติดแผงอกแกร่ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากที่บวมเจ่อ "ปล่อยเหรอ? ฝันไปเถอะ..." เขาประกบเรียวปากลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโกรธปะปนกับความหวงแหน ทำให้รินรดารู้สึกราวกับสติสัมปชัญญะกำลังหลุดลอย ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากหนากำลังซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างถึงพริกถึงขิงนั้นเอง... เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ พร้อมกับเสียงกระแทกประตูห้องลับชั้นนอกที่ดังขึ้นอย่างรุนแรง รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างนับสิบของหน่วยรบพิเศษที่บุกเข้ามาล้อมรอบห้องทำงานแห่งนี้ไว้หมดแล้ว และผู้นำกลุ่มที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบในมือถือเอกสารลับฉบับจริง... กลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของคาร์ลอสเองที่หักหลังเขาอย่างเลือดเย็น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "กุหลาบอาบแสงจันทร์" มาโดยตลอดนะคะ