รอยน้ำตาของคนเถื่อน

เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องทำงานส่วนตัวเรืองแสงสีแดงฉาน บ่งบอกเวลาเที่ยงคืนตรง—วินาทีที่คำประกาศิตจากปลายสายของวิคเตอร์กลายเป็นหอกแหลมพุ่งเข้าเสียบทะลวงหัวใจของเจ้าพ่อคาสิโนผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด *[ส่งตัว "รินรดา" มาแลกกับน้องสาวของแก... ภายในเที่ยงคืนนี้ ไม่งั้นเตรียมเก็บศพได้เลย!]* เสียงคำรามต่ำในลำคอของคาร์ลอสราวกับราชสีห์บาดเจ็บ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเต็มยศสั่นสะท้านด้วยโทสะอันรุนแรง นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าแดงก่ำด้วยพิษสงครามประสาทที่ศัตรูจงใจหยิบยื่นให้ ความเงียบงันภายในห้องกว้างถูกฉีกกระชากจนยับเยินด้วยแรงเหวี่ยงของหมัดหนาที่กระแทกลงบนโต๊ะกระจกนิกรจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "นายใหญ่..." ลูกน้องคนสนิทก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเผชิญหน้ากับออร่าสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของนายเหนือหัว "ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!" คำสั่งนั้นทรงพลังดั่งอสุนีบาต ลูกน้องทุกคนต่างก้มหน้าถอยกรูดออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงคาร์ลอสที่ยืนหายใจหอบกระเสือกกระสนอยู่ลำพัง ความเย็นเยียบจากแอร์คอนดิชันเนอร์ไม่อาจดับไฟโทสะที่แผดเผาอกแกร่งได้เลย แต่วินาทีที่ความโกรธาพุ่งถึงขีดสุด สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับไม่ใช่ความเหี้ยมเกรียมอย่างที่เคยเป็น... แต่มันคือความ "หวาดกลัว" ความกลัวที่กัดกินขั้วหัวใจของไอ้เสือร้ายผู้ไม่เคยสยบให้ใคร—กลัวการสูญเสียผู้หญิงคนนั้นไปชั่วนิรันดร์ รินรดา... หญิงสาวผู้เข้ามาปأسป่วนโลกอันมืดมนของเขาด้วยความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีอันเปราะบาง เธอคือรอยยྨเดียวที่ส่องประกายในความดิบเถื่อน และเขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากอ้อมแขนนี้เด็ดขาด คาร์ลอสสาวเท้าก้าวพรวดพรากออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังห้องนอนชุดใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไป ปิดล็อกประตูด้วยความเร่งร้อนก่อนจะผลักบานประตูไม้สักหนักอึ้งให้เปิดออก ร่างบางของรินรดากำลังนั่งอยู่ริมขอบเตียงนอนกว้าง เธอดูดวงหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกยามเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนขมับของชายหนุ่ม "คาร์ลอส... เกิดอะไรขึ้น?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความไม่ไว้วางใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มไม่ตอบ เขารุดเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางทั้งสองข้าง ออกแรงบีบกระชับจนคนตัวเล็กนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่แววตาของเขาที่มองมากลับสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บกดไว้ "ลุกขึ้น... เธอต้องไปกับฉัน" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนจากปากของมาเฟียผู้ไร้หัวใจคนนี้ "คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย เจ็บนะ! ปล่อยฉัน!" รินรดาพยายามบิดข้อมือออกจากการพันธนาการ พร้อมกับถอยร่นหนีด้วยความหวาดระแวง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้กำลังคลุ้มคลั่งได้ คาร์ลอสไม่ยอมปล่อย เขากลับยิ่งรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับทรวดทรงอวบอิ่ม "ฉันไม่ปล่อย! ไม่มีวันปล่อยให้เธอไปไหนทั้งนั้น!" เขาคำรามลั่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอระหง ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงจนรินรดารับรู้ได้ ความเย็นชาไร้หัวใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย—ความกลัวที่ทำให้ผู้ชายดิบเถื่อนคนนี้ดูเปราะบางอย่างน่าใจหาย "คุณกลัวอะไร..." รินรดาลดทิฐิลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วแกร่งที่ประคองใบหน้าของเธอสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาหยดหนึ่งที่เล็ดลอดออกมาจากดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มร่วงเผาะลงบนพวงแก้มเนียน รอยน้ำตาของคนเถื่อน... สิ่งที่ทรงพลังและทำลายล้างความรู้สึกของเธอได้ราบคาบยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในโลก คาร์ลอสซบหน้าลงกับลาดไหล่บอบบาง ลมหายใจร้อนผ่าวสะท้อนขึ้นลงถี่รัว เขาโอบกอดเธอแน่นราวกับจะหลอมรวมร่างของเราให้เป็นหนึ่งเดียวกันเพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาพรากเธอไป ความหึงหวง อำนาจ หรือความแค้นใดๆ ล้วนไร้ความหมายในวินาทีนี้ มีเพียงกลิ่นกายหอมหวานของเธอเท่านั้นที่ยืนยันว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา "ฉันกลัว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เจือไปด้วยความเว้าวอนอย่างน่าเวทนา "กลัวว่าพรุ่งนี้ฉันจะไม่ได้กอดเธออีกแล้ว... กลัวว่ารอยยิ้มของเธอจะหายไปจากชีวิตฉัน" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธเคืองและความหวาดกลัวก่อนหน้านี้พลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยกระแสความอบอุ่นซ่านลึกที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก มือบางที่เคยผลักไส ค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ลูบไล้เส้นผมสีเข้มของเขาอย่างปลอบโยน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่โหมกระหน่ำขึ้นมาในห้องนอนสลัว "ฉันอยู่นี่..." เธอกระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากเข้ากับข้างแก้มสากที่มีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น... คาร์ลอส" คำสัญญานั้นเปรียบเสมือนชนวนจุดระเบิดความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ คาร์ลอสเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยไฟพิศวาสที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา รสจูบดุดัน รุนแรง และโหยหาถูกทาบทับลงมาบนริมฝีปากนุ่มทันทีอย่างไร้การปรานี เรียวลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการสูบกินลมหายใจและทำเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของให้ลึกซึ้งที่สุด "อือ..." รินรดาร้องประท้วงในลำคอเมื่อรสจูบนั้นทั้งลึกซึ้งและป่าเถื่อนจนเธอแทบละลาย มือหนาของเขาเลิกชายเสื้อผ้าของเธอขึ้น ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เต็มไปด้วยความหวาดระแวงว่าจะสูญเสีย จึงทำให้มันทั้งหนักหน่วง หน่วงเหนี่ยว และเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ร่างบางถูกดันจนแผ่นหลังแนบสนิทไปกับฟูกนอนนุ่ม คาร์ลอสทาบทับร่างหนาลงมา กักขังเธอไว้ภายใต้อ้อมแขนแกร่ง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไปทีละชิ้นอย่างไร้ความปราณี แสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างอาบไล้เรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกัน เสียงหอบหายใจกระσεือกกระสนและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงลมราตรีภายนอก บทรักอันเร่าร้อน ดุเดือด และเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวต่อการสูญเสียดำเนินไปอย่างไร้ขีดจำกัด ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเป็นการประกาศก้องถึงอำนาจแห่งการครอบครองและการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์แบบ ร่างกายของทั้งสองผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่ดิ่งลึกจนแทบขาดใจ กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนาน ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นอายความเสน่หาที่ยังคงตลบอบอวล คาร์ลอสซบหน้าลงแนบอกอวบอิ่ม ฟังเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันกับเขา มือหนายังคงโอบกอดเอวบางไว้แน่น ราวกับหวาดกลัวว่าหากคลายมือ... ภาพตรงหน้าจะสลายกลายเป็นเพียงความฝัน ทว่า... ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโรยตัวปกคลุมทั่วห้องนอน เสียงฝีเท้าฝีหนาจำนวนมากก็ดังขึ้นแว่วๆ จากทางเดินด้านนอก กริ๊ก! เสียงปลดล็อกประตูห้องนอนชั้นนอกดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่คมชัดพอที่จะทำให้สัญชาตญาณดิบของมาเฟียหนุ่มตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที คาร์ลอสผุดลุกขึ้นคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้หมอนมาปลดเซฟอย่างไร้เสียง นัยน์ตาดุดันจ้องเขม็งไปที่บานประตูกระจกฝ้าที่เงาสลัวของใครบางคนกำลังทาบทับเข้ามา รินรดาสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ คว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ปรากฏขึ้นบนมุมปากของคาร์ลอส "นายใหญ่..." เสียงกระซิบแหบพร่าจากลูกน้องคนสนิทดังลอดรอยต่อประตูเข้ามาพร้อมกับข่าวร้ายที่สุดในค่ำคืนนี้ "พวกมัน... บุกเข้ามาทางชั้นใต้ดินแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ