บทเรียนจากความสูญเสีย

“ถ้าวันนี้ฉันตายไปจริงๆ นายจะรู้สึกอะไรบ้างไหม… คาร์ลอส” รินรดากระซิบถามท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านในห้องทำงานส่วนตัวของคาสิโน ดวงตาของเธอแดงก่ำจากคราบน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไป ขณะที่มองร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิตที่กำลังยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างนั้นดูแข็งแกร่งดั่งภูผา ทว่าในวินาทีนี้เธอกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวที่เขาพยายามซ่อนเร้นอย่างสุดกำลัง คาร์ลอสหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายที่เคยเย็นชาและไร้ความปรานีบัดนี้กลับฉายแววรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ตอบคำถามนั้นด้วยวาจา แต่ก้าวยาวๆ เข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอแล้วดึงร่างบางเข้าปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างแรง แรงกอดนั้นแน่นหนาราวกับต้องการจะหลอมรวมร่างกายของเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขา เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังกอดอยู่นั้นยังมีลมหายใจ ไม่ใช่เพียงภาพหลอนจากความตายที่เกือบจะพรากเธอไปจากเขาจริงๆ “อย่าพูดคำนั้นอีก” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “อย่าบังอาจพูดเรื่องความตายของเธอต่อหน้าฉันอีก รินรดา… เพราะถ้าเธอหายไป โลกใบนี้ของฉันก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป” เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับความปรารถนาอันรุนแรงที่ปะทุอยู่ในนัยน์ตาสีเข้ม คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา ประทับจูบที่ร้อนผ่าวและหนักหน่วงลงบนริมฝีปากอิ่ม รสจูบในครั้งนี้ไม่มีความดิบเถื่อนเหมือนเช่นทุกครา แต่มันแฝงไปด้วยความเว้าวอนและการยอมจำนนต่อความรู้สึกที่เขารักษาไว้ใต้มาดมาเฟียผู้โหดเหี้ยมมาตลอดชีวิต ลิ้นร้อนของเขาแทรกซอนเข้าไปเกี่ยวตวัดความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างหิวกระหาย รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความกลัวที่เคยเกาะกินหัวใจจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแรงพิศวาสที่เขาส่งผ่านทางสัมผัส มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้ชุดเดรสบางเบา ก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันหลัง ปลุกเร้าให้ความปรารถนาที่ซ่อนลึกในใจของหญิงสาวระเบิดออกมา “คาร์ลอส… คุณทำให้ฉันกลัว” เธอครางเบาๆ เมื่อเขากดริมฝีปากลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยจารึกแห่งความเป็นเจ้าของ “ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนปกป้องเธอ… ไม่ใช่ความกลัวพวกนั้น” เขาคำรามชิดใบหู ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนแล้วก้าวตรงไปยังเตียงกว้างกลางห้องท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่าง เขาค่อยๆ วางเธอลงบนเตียงหนานุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับเธอเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต คาร์ลอสปลดเปลื้องอาภรณ์ของทั้งคู่ออกอย่างใจเย็น ทุกสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านที่ลากผ่านผิวเนียนละเอียดยิ่งทำให้รินรดาสั่นสะท้าน อารมณ์ดิบเถื่อนที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นความต้องการที่จะครอบครองเขาให้หมดสิ้น เมื่อร่างกายไร้สิ่งปิดกั้น ความร้อนแรงของบทรักก็เริ่มปะทุขึ้น คาร์ลอสปรนเปรอเธอด้วยจุมพิตและสัมผัสที่ซอกซอนไปทุกอณูขุมขน เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังสอดประสานกันในห้องที่ไร้ซึ่งแสงไฟอื่นใดนอกจากแสงจันทร์ที่เฝ้ามองดูความรักของทั้งคู่ที่ก้าวข้ามผ่านความสูญเสียและคำสาปแช่งมาได้ “มองหน้าฉัน… รินรดา” เขากระซิบพลางประสานนิ้วมือของเขากับมือเรียวของเธอที่จิกแน่นลงบนเตียง “จำไว้ว่าไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าใครจะพรากเราออกจากกันด้วยวิธีไหน ฉันจะเป็นคนลากเธอคืนมาเอง แม้จะต้องเผากาสิโนทั้งหลังให้วอดวายก็ตาม” บทรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง มันคือการประกาศชัยชนะเหนือโชคชะตาที่เล่นตลกกับพวกเขา ความเจ็บปวดที่ผ่านมาถูกแทนที่ด้วยความสุขสมที่ล้นปรี่ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ไม่ใช่แค่การเติมเต็มทางกายภาพ แต่เป็นการหลอมรวมดวงวิญญาณของมาเฟียผู้ไร้หัวใจให้กลายเป็นทาสรักที่ยอมถวายชีวิตให้แก่หญิงสาวที่เขาเคยตั้งใจจะทำลาย ทว่า… ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความสุขสม เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักแน่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะความหวานล้ำนั้นอย่างไม่เกรงใจ “นายครับ! วิคเตอร์มันส่งข้อความมาทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ห้องควบคุม มันบอกว่า… มันจับตัวน้องสาวคุณไว้ได้ และมันต้องการให้คุณเลือกระหว่างผู้หญิงคนนี้… กับสายเลือดแท้ๆ ของคุณเอง” คาร์ลอสชะงักกึก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากจำศีล เขาผละออกจากร่างบางที่ยังคงหอบหายใจถี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง แสงจันทร์สลัวดูราวกับกำลังจะดับวูบลงในพริบตา เมื่อวิกฤตครั้งใหม่ที่โหดร้ายกว่าเดิมกำลังจะเริ่มต้นขึ้น กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ