การสารภาพรักในโรงพยาบาล

กลิ่นอายยาฆ่าเชื้อและสารน้ำเกลือในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสยังคงยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง ราวกับพญาอินทรีผู้บาดเจ็บแต่ยังคงไว้ซึ่งความดุร้ายและอำนาจครอบงำ แผลจากการปะทะกับลูกน้องของวิคเตอร์เมื่อคืนก่อนยังไม่ได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ แต่เขากลับปฏิเสธทุกการรักษาที่เกินความจำเป็น ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นจดจ้องร่างระหงของรินรดาที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่ามาเฟียผู้ไร้หัวใจคนหนึ่งจะทานทน "คุณดื้อเกินไปแล้วนะคะ คาร์ลอส" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง แววตาของหญิงสาวเจือไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความโหยหาที่พยายามซ่อนไว้ "คุณควรไปให้หมอตรวจแผลที่สีข้าง... เลนซึมออกมาจนเสื้อเชิ้ตของคุณเปื้อนเลือดหมดแล้ว" คาร์ลอสไม่ตอบคำชายหนุ่มโน้มตัวลงช้าๆ กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ และบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าจมูกรินรดาจนหัวใจดวงน้อยสั่นไหว เขาใช้มือหนาจับพนักเตียงไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด สายตาคู่นั้นร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ฉันไม่เป็นไร ริน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าบาดลึกเข้าโสตประสาท "บาดแผลแค่นี้... เทียบไม่ได้เลยกับความกลัวที่เกือบจะสูญเสียเธอไปเมื่อคืน" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ภาพเหตุการณ์ที่กระสุนเฉียดผ่านร่างของเขาเพื่อปกป้องเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ความเย็นยะเยือกของความตายที่เกือบจะพรากพวกเขาออกจากกันทำให้เกราะป้องกันทั้งหมดของเธอมลายหายไป หญิงสาวเอื้อมมืออันสั่นเทาไปแตะขอบเสื้อเชิ้ตสีดำที่เปื้อนคราบเลือดของเขา ปลายนิ้วสัมผัสกับกล้ามเนื้อแกร่งที่เกร็งแน่น "ตอนนั้น... ฉันคิดว่าฉันจะไม่ได้เห็นหน้าคุณอีกแล้ว" เสียงของเธอสั่นเครือ หยดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตาอย่างน่าสงสาร คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มักประดับริมฝีปากถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาประคองแก้มเนียนนุ่ม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวในโลกที่มืดมนของเขา "ความตายไม่มีสิทธิ์พรากเธอไปจากฉัน รินรดา" เขาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปาก "ต่อให้ฉันต้องลงไปลากเธอกลับมาจากนรก ฉันก็จะทำ... จำใส่สมองเอาไว้" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล เป็นรสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโหยหา ก่อนจะทวีความดุเดือดและร้อนแรงขึ้นตามสัญชาตญาณดิบเถื่อนของเจ้าพ่อมาเฟีย รินรดาเผยริมฝีปากต้อนรับสัมผัสที่คุ้นเคยอย่างจำนน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากจนลมหายใจของเธอกระชั้นชิด มือแกร่งข้างที่เหลือเลื่อนลงมาสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวย กดท้ายทอยเธอให้รับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความเจ็บปวดจากบาดแผลของเขาถูกกลบด้วยไฟปรารถนาที่โหมกระหน่ำ ทั้งสองหลอมรวมลมหายใจเข้าหากันในพื้นที่แคบๆ ของห้องพักผู้ป่วย ราวกับต้องการยืนยันการมีตัวตนของกันและกันท่ามกลางความเป็นความตาย เมื่อถอนริมฝีปากออก ทั้งคู่ต่างหอบหายใจ ดวงตาของคาร์ลอสวาวโรจน์ด้วยไฟแห่งเสน่หาที่ยากจะควบคุม เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อเนียนเบาๆ จนหญิงสาวสะท้านเฮือก มือบางกำไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว "คาร์ลอส... ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ" เธอท้วingเสียงสั่นพร่า เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดผู้ป่วย "แล้วไงล่ะ?" เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายตาดิบเถื่อนฉายชัด "ฉันไม่สนสถานที่อีกต่อไปแล้ว ริน... ในเมื่อเธอทำให้ฉันคลั่งจนแทบเป็นบ้าขนาดนี้" เขากดน้ำหนักลงบนร่างบางอย่างระมัดระวังไม่ให้โดนแผลที่ท้องของเธอ ก่อนจะครอบครองเรียวปากเธอลึกซึ้งอีกครั้ง มือหนาปลดกระดุมเสื้อคลุมผู้ป่วยของเธอออกอย่างไร้ความปรานี เปิดเผยผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสีส้มสลวลในยามค่ำคืน สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาไล้ไปทั่วเรือนร่าง ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามจนรินรดาแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความลืมตัว เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดจากลำคอระหงเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาครอบครองยอดอกผ่านเนื้อผ้าบางเบา แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ทุกสัมผัสคือการแสดงออกถึงความรัก ความหึงหวง และความกลัวที่จะสูญเสีย ซึ่งถูกถ่ายทอดผ่านบทเพลงรักอันเร่าร้อนบนเตียงสีขาวสะอาด เนิ่นนานกว่าไฟปรารถนาจะมอดดับลง รินรดานอนซบอยู่บนลาดไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่ม เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้า แต่แขนแกร่งยังคงกอดกระหวัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ในความเงียบงันนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะสามครั้งอย่างเป็นทางการ ก๊อก ก๊อก ก๊อก... คาร์ลอสขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันที เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายให้รินรดาเรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเขዳตวัด "ใครวะ!" ประตูกล่อยเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าคมคายหยักลึกเปื้อนรอยยิ้มเย็นชาที่รินรดาจำได้ไม่เคยลืม... "วิคเตอร์" "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับ, คาร์ลอส" วิคเตอร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตาคมกริบกลับกวาดมองสภาพยับเยินของทั้งคู่ด้วยความเย้ยหยัน "แต่ดูเหมือนว่านายจะสนุกเกินไปจนลืมไปแล้วกระมัง... ว่าเกมนี้ยังไม่จบ" คาร์ลอสผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้บาดแผลที่สีข้างจะเริ่มปริและมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่รังสีอำมหิตรอบตัวเขากลับแผ่ขยายออกจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาปลดล็อกไกอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนหันตรงไปที่กลางหน้าผากของศัตรูทันทีโดยไม่ลังเล "แกกล้าดียังไงถึงโผล่มาเหยียบที่นี่ วิคเตอร์?" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมดังขึ้นพร้อมกับแววตาฆาตกรที่พร้อมจะส่งอีกฝ่ายลงหลุมได้ทุกเมื่อ วิคเตอร์หัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเชิงยอมจำนน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "ก็ไม่ได้อยากจะมารบกวนหรอกนะ... แต่พอดีว่าฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษจาก 'คนใกล้ตัว' ของนายมาฝาก" วิคเตอร์ปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มสมเพช "อยากรู้ไหมล่ะ... ว่าทำไมลูกน้องของฉันถึงรู้พิกัดที่ซ่อนตัวของพวกนายเมื่อคืนนี้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ