การเริ่มต้นใหม่

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนอากาศในห้องโถงใหญ่ของคาสิโนระดับหกดาวดูจะเบาบางลง คาร์ลอสไม่ได้ปรายตามองแขกเหรื่อระดับวีไอพีที่กำลังซุบซิบกันอยู่รอบข้าง สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ ‘ของล้ำค่า’ เพียงชิ้นเดียวในห้องนี้ ร่างบางในชุดราตรีผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ขับเน้นผิวขาวเนียนละเอียดให้ดูเปล่งประกายภายใต้แสงไฟระยับตา รินรดาดูงดงามราวกับนางพญา แต่ในแววตาคู่นั้นยังมีความหวั่นไหวที่เขาโปรดปรานจะกำราบให้สิ้นซาก “วิคเตอร์... นายคิดว่าผู้หญิงของฉันวันนี้เป็นอย่างไร?” คาร์ลอสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจ มือหนาเอื้อมไปโอบกระชับเอวคอดกิ่วของหญิงสาวเข้าหาตัวจนแผ่นหลังนุ่มหยุ่นสัมผัสกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม วิคเตอร์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มเหยียดที่ไปไม่ถึงดวงตา “สวยสะดุดตาดีนี่ คาร์ลอส แต่ของสวยๆ งามๆ มักจะเปราะบาง... กลัวว่าวันหนึ่งนายจะเผลอทำมันแตกคามือเสียก่อน” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ แรงบีบที่เอวรินรดาเพิ่มขึ้นจนเธอต้องซบหน้าลงกับไหล่กว้างเพื่อซ่อนอาการสั่นเทา กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นยาสูบจางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “ถ้าใครคิดจะแย่ง... หรือแม้แต่คิดจะแตะต้อง” คาร์ลอสลดเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบที่ทรงพลังจนคนรอบข้างต้องเงียบกริบ “ฉันไม่ได้แค่ทำมันแตก แต่ฉันจะควักหัวใจไอ้คนนั้นออกมาขยี้ต่อหน้าเธอให้ดู” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอรับรู้ได้ถึงความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของชายหนุ่มข้างกาย คาร์ลอสไม่ได้เพียงแค่ประกาศความเป็นเจ้าของ เขาเพิ่งประกาศสงครามกับทุกคนที่จ้องจะทำร้ายเธอผ่านสายตาของเขา “รินรดา...” เขาเชยคางมนขึ้น สบตากับดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งรัก ทั้งกลัว และความปรารถนาที่ยากจะปฏิเสธ “บอกพวกมันสิ... ว่าเธอเป็นของใคร” บรรยากาศในห้องเงียบเชียบยิ่งกว่าป่าช้า รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา เธอรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากคาร์ลอส หากเธอปฏิเสธหรือลังเลแม้แต่นิดเดียว คนที่ซวยที่สุดคงไม่ใช่ใคร แต่เป็นเธอเองที่อาจต้องถูกลากไปกักขังในกรงทองที่มืดมิดกว่านี้ “ฉัน...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดข้างใบหู กลิ่นอายร้อนผ่าวของเขาทำเอาขนอ่อนลุกชัน “ตอบให้ดังๆ ที่รัก... ให้ทุกคนในห้องนี้ได้ยินชัดๆ ว่าหัวใจของเธอ ใครเป็นคนถือครอง” มือหนาเลื่อนลงมาคลึงเคล้นที่สะโพกมนอย่างจงใจ ความร้อนจากอุ้งมือแกร่งทะลุผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อบางเบาเข้ามาถึงผิวเนื้อชั้นใน มันคือการคุกคามที่เร้าอารมณ์ รินรดาหลับตาลงแน่น กัดริมฝีปากล่างก่อนจะตัดสินใจพรั่งพรูความจริงออกมา “ฉันเป็นของคาร์ลอส... เป็นของเขาคนเดียว” คำประกาศนั้นดังก้องไปทั่วห้อง คาร์ลอสกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาดึงร่างบางเข้ามาจูบหนักๆ ลงบนขมับต่อหน้าธารกำนัล ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้วิคเตอร์หน้าเปลี่ยนสี “คืนนี้จบงานแล้ว... ไปที่ห้องของฉัน ฉันมีเรื่องที่ต้อง ‘สอน’ เธอให้เข้าใจลึกซึ้งกว่าเดิม ว่าการเป็นผู้หญิงของฉันมันต้องทำหน้าที่อย่างไรบ้าง” รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายและแรงปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาในคราวเดียวกัน คาร์ลอสไม่รอช้า เขาโอบเอวพาเธอเดินผ่านฝูงชนมุ่งหน้าสู่โซนส่วนตัว โดยไม่สนใจสายตาอาฆาตของวิคเตอร์ที่จ้องมองตามหลังราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทันทีที่ประตูห้องสวีทหรูถูกปิดลง คาร์ลอสก็เหวี่ยงเธอเข้าหาผนังห้อง แรงปะทะไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาโน้มตัวลงมาประกบจูบอย่างเร่าร้อน รสสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้องทำเอาสติของรินรดาแทบแตกกระเจิง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาช่วงชิงลมหายใจอย่างเอาแต่ใจ สองมือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างราวกับจะประกาศอาณาเขตซ้ำแล้วซ้ำเล่า “วันนี้เธอทำได้ดีมาก...” เขาผละออกเพียงเล็กน้อย ให้ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ประสานกัน “แต่คืนนี้... มันแค่เริ่มต้น” ทว่าในขณะที่เขากำลังจะถอดรหัสกระดุมชุดราตรีของเธอ เสียงสัญญาณเตือนจากเครื่องสื่อสารส่วนตัวของคาร์ลอสก็ดังขึ้น เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะคว้ามันขึ้นมาดู สีหน้าเข้มขรึมเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งข้อความ รินรดาที่กำลังเคลิบเคลิ้มต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน คาร์ลอสไม่มองเธออีกต่อไป แต่หันไปหยิบปืนพกที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม แล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “มีคนทรยศในกลุ่มฉัน... และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้มาแค่คนเดียว” เขาขยับเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “รินรดา... คืนนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามออกจากห้องนี้เด็ดขาด ถ้าได้ยินเสียงปืน ให้มุดลงไปใต้เตียงและอย่าออกมาจนกว่าฉันจะกลับมาหาเธอเท่านั้น... เข้าใจไหม!” ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป คาร์ลอสหยุดอยู่ที่หน้าประตูแล้วหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย สายตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความดุดัน แต่มีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนรินรดาใจหายวูบ “และถ้าฉันไม่กลับมา... หยิบปืนในลิ้นชักข้างเตียงซะ ยิงทุกคนที่คิดจะแตะต้องเธอ... อย่าให้ฉันต้องผิดหวัง” ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมเสียงล็อกที่ดังสนั่น ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในความเงียบงันที่แฝงไปด้วยอันตรายถึงชีวิต และในวินาทีที่แสงจันทร์ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา สัญญาณเตือนภัยของคาสิโนก็เริ่มกรีดร้องดังกึกก้องไปทั่วทั้งตึก! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลของคาร์ลอสและรินรดานะคะ บทสุดท้ายจะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนหน้าค่ะ