วินาทีเฉียดตาย

เสียงปืนดังกึกก้องแผดเผาความเงียบสงัดของโกดังร้างริมอ่าว ควันดินปืนอบอวลปนไปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน คาร์ลอสไม่ได้เดินเข้ามาด้วยท่าทีเกรงกลัว เขาก้าวผ่านซากร่างของเหล่าการ์ดที่นอนระเนระนาดด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ราวกับมัจจุราชที่กำลังไล่ล่าดวงวิญญาณของผู้ที่บังอาจแตะต้อง ‘ของรัก’ ของเขา “วิคเตอร์... ออกมา” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเขาดังกังวาน ผสานกับเสียงเหยียบเศษแก้วแตกกระจายภายใต้รองเท้าหนังราคาแพง “อย่าให้ฉันต้องเผาทุกอย่างทิ้งไปพร้อมกับลมหายใจเน่าๆ ของแก” ในมุมมืดของโกดัง รินรดานั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ รอยแดงจางๆ บนข้อมือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนคือหลักฐานแห่งความโหดร้ายที่เธอยังคงเผชิญอยู่ ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แต่ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวด้วยความถือดี เธอไม่อาจยอมก้มหัวให้คนอย่างวิคเตอร์ได้ แม้ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้เพียงปลายจมูก “ดูสิ... ใครมาหาแกถึงที่นี่” วิคเตอร์เดินออกมาจากเงามืด ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ขมับของรินรดาอย่างถือดี มันแสยะยิ้มส่งให้คาร์ลอสที่หยุดยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร “มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ยอมทิ้งบัลลังก์เพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ? น่าสมเพชสิ้นดี” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้ฉายความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขาสังเกตเห็นลมหายใจที่สั่นไหวของรินรดา ความโกรธแค้นในใจพุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขารู้ดีว่าหากขยับตัวผิดเพียงนิดเดียว กระสุนนัดนั้นจะพรากสิ่งที่เขารักไปตลอดกาล “ความรักมันทำให้คนเรากลายเป็นสัตว์ร้ายที่เชื่องช้า คาร์ลอส” วิคเตอร์ขยับปืน กดปลายกระบอกเข้ากับผิวเนื้ออ่อนนุ่มของรินรดาจนเธอต้องนิ่วหน้า “ถ้าอยากให้แม่นี่รอด แกก็ต้องวางปืนลง... แล้วคุกเข่าต่อหน้าฉัน” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาคาร์ลอสผ่านความมืดมิด “อย่า... คาร์ลอส อย่าทำแบบนั้น” “หุบปาก!” วิคเตอร์ตะคอก ก่อนจะเหวี่ยงฝ่ามือตบใบหน้าสวยจนหันไปตามแรงปะทะ มุมปากของรินรดามีเลือดไหลซึม คาร์ลอสเห็นภาพนั้นแล้วประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาก็แทบจะระเบิดออก วินาทีที่วิคเตอร์เผลอไผลไปกับการข่มขู่ คาร์ลอสขยับตัวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เขาคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในปลอกขาขว้างออกไปอย่างแม่นยำ ปลายมีดเฉี่ยวผ่านมือข้างที่ถือปืนของวิคเตอร์จนเลือดสาดกระเซ็น กระบอกปืนร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง! ท่ามกลางความโกลาหล คาร์ลอสพุ่งเข้าชาร์จตัวศัตรูทันที ทั้งสองแลกหมัดกันอย่างบ้าคลั่ง ความดิบเถื่อนของมาเฟียสองคนปะทะกันจนข้าวของรอบข้างพังพินาศ คาร์ลอสคว้าคอเสื้อของวิคเตอร์แล้วกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนอีกฝ่ายจุกจนพูดไม่ออก ก่อนจะตามด้วยหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าอีกหลายครั้งจนวิคเตอร์ทรุดลงไปกองกับพื้น “แกไม่มีสิทธิ์...” เสียงคาร์ลอสสั่นเครือด้วยโทสะ “ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องผิวหนังของเธอ!” คาร์ลอสทิ้งวิคเตอร์ไว้เบื้องหลังแล้วปรี่เข้าไปหารินรดา เขารีบจัดการโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอออกด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะโอบกอดร่างบางเข้าสู่อ้อมอกที่กว้างใหญ่และอบอุ่น รินรดาสะอื้นฮัก ซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งของเขา ความกลัวที่สะสมมาตลอดทั้งคืนถูกระบายออกมาด้วยหยาดน้ำตา “ฉันอยู่นี่แล้ว... ฉันอยู่นี่แล้วนะคนดี” เขาพึมพำข้างหูเธอ ปลอบประโลมด้วยการลูบแผ่นหลังอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้รินรดารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ ความร้อนแรงจากร่างกายของเขาที่ส่งผ่านมายังเธอนั้นเป็นดั่งเครื่องยืนยันว่าทุกอย่างจบลงแล้ว แต่ทว่า... ความเงียบที่ผิดปกติกลับโรยตัวลงมาอีกครั้ง คาร์ลอสชะงักกึก เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่จ่ออยู่ด้านหลังลำคอของเขา วิคเตอร์ที่ควรจะสลบไปแล้วกลับพยุงร่างโชกเลือดขึ้นมา พร้อมกับกระบอกปืนที่สั่นเทาแต่มั่นคงพอที่จะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ “เกมยังไม่จบหรอก คาร์ลอส...” เสียงแหบพร่าของวิคเตอร์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ถ้านักฆ่าอย่างแกต้องตายพร้อมกับนางบำเรอของแก... ฉันก็ถือว่าคุ้มค่าที่จะแลก!” รินรดาเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง เธอเห็นนิ้วของวิคเตอร์ค่อยๆ กดลงบนไกปืน... คาร์ลอสหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อตัดสินใจ เขารู้ดีว่าหากเขาขยับตัว รินรดาอาจจะโดนลูกหลง แต่หากเขานิ่งเฉย ชีวิตของพวกเขาทั้งสองก็คงจบลงตรงนี้ “ริน... ก้มลง!” คาร์ลอสตะโกนลั่นพร้อมกับกระชากตัวเธอให้ลงไปหมอบกับพื้น ขณะที่เสียงปืนนัดสุดท้ายดังขึ้น! ทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ... ไม่มีเสียงร้องของความเจ็บปวด ไม่มีเลือดที่สาดกระเซ็น มีเพียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วโกดัง รินรดาเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น คาร์ลอสยังคงยืนอยู่ แต่เบื้องหน้าของเขา... กลับมีร่างของใครบางคนที่ยืนขวางกระสุนนัดนั้นเอาไว้ ร่างนั้นค่อยๆ ทรุดลงต่อหน้าสายตาของพวกเขา... คนคนนั้นไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นคนที่คาร์ลอสไว้ใจที่สุดในองค์กร... เลขาคนสนิทที่เพิ่งวิ่งเข้ามาขวางทางกระสุนไว้ได้ทันท่วงที! “นั่นมันอะไรกัน...” คาร์ลอสพึมพำด้วยความตระหนก สายตาของเขาจ้องมองร่างที่นอนจมกองเลือด ขณะที่วิคเตอร์ฉวยโอกาสนั้นวิ่งหนีหายไปในความมืด พร้อมกับคำถามที่ค้างคาใจ... ทำไมคนของเขาถึงเลือกที่จะสละชีพเพื่อปกป้องเขาทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาระแคะระคายมาตลอดว่ามีคนทรยศอยู่ในองค์กร ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีถัดไป! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งสู่ห้วงปรารถนาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! รักจาก... กุหลาบอาบแสงจันทร์