ข้อเสนอจากคนแปลกหน้า

ควันสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งขึ้นจากปลายนิ้วของศิลา กลิ่นยาเส้นผสมสมุนไพรป่าฉุนกึกตัดกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า ในห้องทำงานแคบๆ ที่อัดแน่นไปด้วยตำราไสยเวทโบราณและกะโหลกสัตว์ป่า เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ สายตาคมกริบดั่งพรานไพรจับจ้องร่างระหงที่นั่งอยู่เบื้องข้าม หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเข้ม แม้ฝุ่นผงจากการเดินทางไกลจะเกาะตามชายเสื้อ แต่แววตาของเธอกลับคมปลาบและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันซ่อนมิด "คุณกำลังเล่นกับของที่มองไม่เห็น ดร.รินรดา" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่กดดันจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา "วิชาสายมืดที่ถูกปิดตายในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยพญานาค ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาทำวิทยานิพนธ์เพื่อแลกกับตำแหน่งศาสตราจารย์" รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้สื่อถึงความขบขัน หากแต่เป็นความเย่อหยิ่งของนักวิชาการผู้เชื่อมั่นในอำนาจของตนเอง เธอวางแฟ้มเอกสารหนังสีดำลงบนโต๊ะ เลื่อนมันผ่านกองสมุนไพรแห้งมาหยุดตรงหน้าพรานหนุ่ม "ฉันไม่ได้มาขอร้องให้คุณช่วยด้วยศรัทธา... คุณศิลา" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึก "ฉันมาด้วยข้อเสนอที่คนอย่างคุณไม่มีวันปฏิเสธต่างหาก" ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองแฟ้มนั้น สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่นัยน์ตาของเธอ พินิจพิเคราะห์ทุกอณูความรู้สึก "เงิน หรือ ชื่อเสียง? ของพวกนั้นใช้ซื้อความตายในป่าลึกไม่ได้หรอกครับ" "ไม่ใช่ทั้งสองอย่างค่ะ... อ่า ขออภัย ผมหมายถึง... ของพวกนั้นไม่มีความหมายกับฉันเลยต่างหาก" รินรดาแก้ไขคำพูดทันทีเมื่อเห็นคิ้วเข้มของศิลาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยกับสรรพนามที่เผลอหลุดปาก "สิ่งที่ฉันมีคือ 'เบาะแส' ที่คุณตามหามาตลอดสามปีเต็ม... เบาะแสเกี่ยวกับกลุ่มพรานลักลอบล่าสัตว์ที่ใช้ 'อาคมตาสัตว์ป่า' หายตัวไปในคืนที่ครอบครัวของคุณ..." ประโยคสุดท้ายขาดหายไปในลำคอ แต่แรงกระแทกจากมันราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบลงกลางอกของศิลา กลิ่นยาเส้นจางลงไปทันทีในความรู้สึก ศิลานิ่งงัด ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับเกร็งแน่นขึ้นทีละน้อย กล้ามเนื้อสันกรามขยับนูน ใต้ผิวหนังกำยำเต็มไปด้วยพลังงานดิบที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด ดร.รินรดายังคงนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่าจุดอ่อนของพรานหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนี้คืออะไร เธอจึงเดินเกมอย่างเหนือชั้น ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมัน เพื่อให้ความเจ็บปวดในอดีตกัดกินความตั้งใจของเขาจากภายใน ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกระงับอารมณ์ ดึงสติกลับมาจากห้วงเหวแห่งความทรงจำสีเลือด ดวงตาคมดาดปืนจ้องมองหญิงสาวราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปในความคิดของเธอ "คุณเอาอะไรมาแลกกับการเปิดปากพูดเรื่องนี้" ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อยแต่ทรงพลังอย่างประหลาด "ฉันต้องการความปลอดภัย และ... ศาสตร์ลับที่คุณเก็บซ่อนไว้จากบันทึกของปู่คุณ" รินรดาตอบอย่างไม่ลังเล แววตาของเธอเปล่งประกายความกระหายใคร่รู้ "คุณนำทางฉันเข้าสู่ใจกลางป่าห้วยพญานาค ฉันจะช่วยคุณชำระบัญชีแค้นที่ค้างคา... เราต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ยุติธรรมดีไหมคะ... เอ๊ย ดีไหมครับ?" เธอยิ้มแก้เก้อเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายผิดพลาดอีกครั้ง แต่แววตาเจ้าเล่ห์ไม่มีทีท่าว่าจะลดละ ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง เขายื่นมือหนาออกไปเปิดแฟ้มเอกสารหนังสีดำช้าๆ กระดาษแผ่นแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพถ่ายใบหน้าของชายชราคนหนึ่ง รอยสักอักขระโบราณบนแผ่นหลัง และรอยแผลเป็นรูปกรงเล็บเสือดาวที่คุ้นตาเกินกว่าจะลืมเลือน มันคือร่องรอยของคนคนเดียวกันกับที่เคยพรากทุกสิ่งไปจากชีวิตของเขาเมื่ออดีตกาล ศิลาเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มประสานสายตากับนักมานุษยวิทยาสายมืดผู้นี้อย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกขัดแย้งระหว่างศีลธรรมกับความแค้นกำลังตีรันฟันแทะอยู่ในจิตวิญญาณของเขา "เกมนี้อันตรายเกินกว่าที่คุณคิด ดร.รินรดา" ศิลาพูดเสียงเยือกเย็น มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบมีดหมอโบราณขึ้นมาลูบคมมีดช้าๆ "ถ้าเราก้าวเท้าเข้าเขตป่าลึกนั้นแล้ว... อาจไม่มีใครได้เดินกลับออกมาอีกเลย" "ถ้ากลัวความตาย ฉันคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ... ครับ" รินรดาตอบกลับทันควัน รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนเรียวปากอีกครั้ง ก่อนที่ศิลาจะทันได้เอ่ยคำตอบรับหรือปฏิเสธ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงบานประตูไม้ที่ถูกผลักเปิดออกโดยพละการ ร่างชุ่มเหงื่อของเฒ่าคำ พรานเฒ่าคู่หูผู้มีตาสีฟ้าข้างหนึ่งบอดสนิท ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด "นายหัว... แย่แล้วครับ!" เฒ่าคำหอบหายใจหนักหน่วง สายตาหวาดระแวงหันไปมองรินรดาก่อนจะหันกลับมาหาศิลาด้วยความร้อนรน "พวกมันตามหาเราเจอแล้ว... และตอนนี้ รอยเท้าลอยได้รอบบ้านเราเต็มไปหมด!" ศิลานิ่งงัด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปนอกหน้าต่างกระจกที่มืดสนิท ท่ามกลางความเงียบยามวิกาล มีเงาร่างประหลาดนับไม่ถ้วนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่รอบบ้านพักอย่างเงียบเชียบ เพชรตาเสือโบราณขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านด้วยใจระทึกครับ