บัญชีแค้นที่ต้องชำระทีละหน้า

เสียงกะเทาะของกระเบื้องเคลือบสีมุกเมื่อกระทบลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม ดังสะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องโถงชั้นในของจวนตระกูลไป๋ ไป๋ลี่หลินมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงปรายหางตามองเศษถ้วยชาที่แตกกระจายอยู่แทบเท้าของสาวใช้คนสนิทที่ตัวสั่นเทาน้ำตานองหน้า สภาพของเรือนพักหลังนี้ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับห้วงสุดท้ายแห่งชีวิตก่อนที่นางจะหลับตาลงอย่างไร้ลมหายใจ ความแตกต่างมีเพียงแค่... ในยามนี้ แววตาของนางมิได้เจือด้วยความหวาดกลัวหรือโง่งอมอีกต่อไป มีเพียงความเยียบเย็นราวน้ำแข็งพันปีที่สะท้อนภาพเงาของความตายซึ่งนางพร้อมจะหยิบยื่นคืนให้แก่ผู้ที่เคยเหยียบย่ำนางอย่างสาสม "ฮ... ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวสมควรตาย บ่าวไม่นึกเลยว่าคุณหนูใหญ่จะ... จะใจร้ายถึงเพียงนี้" สาวใช้ผู้นั้นร่ำไห้สะอื้นฮึก นางกราบกรานลงกับพื้นจนหน้าผากบวมเป่ง ไป๋ลี่หลินก้าวเท้าผ่านเศษกระเบื้องเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า ชุดคลุมผ้าต่วนสีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงินขยับไหวตามจังหวะก้าวเดิน ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยสง่าราศีของสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีเยี่ยม ปลายเล็บเรียวเนียนแตะสัมผัสลงบนชั้นวางตำราไม้แกะสลักอย่างแผ่วเบา นางกำลังทบทวนทุกซอกทุกมุมของจวนแห่งนี้ในความทรงจำ ที่นี่... คือกรงขังที่ตระกูลสวี่ร่วมมือกับสามีผู้ไร้หัวใจอย่างไป๋จิ้งหยวน สลักกรงทองขังนางไว้จนตรรษะตาย แต่ในชาตินี้ กรงทองแห่งนี้จักต้องกลายเป็นสุสานฝังร่างของพวกมันทีละคน "ลุกขึ้นเถอะนะกุ้ยอิง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกชัน "เจ้าไม่ผิดอันใดหรอก คนที่ผิด... กำลังจะได้รับบทเรียนที่สาสมต่างหากเล่า" นางเบนสายตาไปยังหีบไม้ลงรักปิดทองที่มุมห้อง ภายในนั้นบรรจุบัญชีรายรับรายจ่ายของจวน และบัญชีสินเดิมของมารดาผู้ล่วงลับที่ถูกอนุสวี่ฉวยโอกาสยึดครองไปโดยชอบธรรม ยามนี้นางย้อนเวลากลับมาในร่างเดิมก่อนที่พิษร้ายจะกัดกินถึงขั้วหัวใจ บัญชีแค้นทุกหน้าจึงถึงเวลาต้องสะสางและพลิกกลับมาตีแสกหน้าเจ้าของเดิมอย่างเจ็บแสบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของไป๋ลี่หลิน รอยยิ้มที่งดงามดั่งบุปผาแรกแย้ม ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพิษร้ายที่พร้อมปลิดชีพผู้คนได้เพียงแค่ปลายกบ "คุณหนูเจ้าคะ... อนุสวี่ส่งคนมาแจ้งว่า นายท่านเรียกพบที่ห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญเรื่องงานแต่งงานที่... ที่องค์ชายรองจะเสด็จมาเยือนจวนในอีกสามวันข้างหน้า" สาวใช้รีบปาดน้ำตารายงานด้วยความร้อนรน องค์ชายรอง... ชายผู้ที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางและร่วมมือกับน้องสาวต่างมารดาผลักนางตกสู่หลุมพรางแห่งความอับIอาย ช่างประจวบเหมาะเสียจริง ประตูแห่งความหายนะที่พวกมันเพียรสร้างขึ้นมา มิคาดคิดเลยกระมังว่า บัดนี้ผู้ถือดอกเบี้ยทวงหนี้เลือดได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว ไป๋ลี่หลินหมุนตัวกลับ ชายผ้าต่วนลู่ลมราวกับคลื่นน้ำระลอกน้อย นางเอื้อมมือไปหยิบปิ่นปักผมหยกขาวลายหงส์สลักลวดลายประณีตบรรจงขึ้นมาบรรจงเสียบลงบนมวยผมอย่างใจเย็น ดวงตาหงส์คู่นั้นทอประกายคมกริบดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก "ไปเถอะ... เราไปดูซิว่า อนุสวี่ผู้แสนดีของข้า นางกำลังร้อยเล่ห์กลอันใดต้อนรับการกลับมาของเปิ่นหวัง (เรา)... อ้อ, ต้อนรับข้ากันแน่" นางเอ่ยแก้คำพูดตนเองแผ่วเบาพลلยแย้มยิ้มลึกล้ำ ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีที่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวง มีสายตาคู่หนึ่งจากบนหลังคาสูงตระหง่านกำลังทอดมองลงมายังเรือนพักของนาง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทองด้วยฝีมือประณีตไร้ที่ติ ดวงเนตรคมปลาบดุจพญาอินทรีย์จดจ้องไปยังร่างบอบบางที่กำลังก้าวเดินออกไปอย่างมั่นคง มุมพระโอษฐ์ของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้ายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "ดูท่า... ทางจวนตระกูลไป๋คืนนี้ จะมีเรื่องสนุกให้เปิ่นหวางได้รับชมไม่น้อยเลยกระมัง" เฟิงมู่เฉินตรัสพึมพำกับความว่างเปล่า ทว่าในวินาทีต่อมา เงาร่างของเขากลับหายวับไปจากหลังคาอย่างไร้ร่องรอย ราวกับสายลมที่พัดผ่าน ณ ห้องโถงใหญ่ แสงเทียนสว่างไสวสาดส่องกระทบใบหน้าของอนุสวี่ที่กำลังแย้มยิ้มรอคอยเหยื่ออันโอชะ ทว่าเมื่อบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกด้วยเรียวแรงอันมั่นคงของสตรีผู้เยื้องกรายเข้ามา... บรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบลงฉับพลัน ราวกับฤดูใบไม้ร่วงที่ถูกแช่แข็งด้วยน้ำค้างแข็งพันปี ไป๋ลี่หลินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ามารดาเลี้ยง รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของนางงดงามจนน่ากลัว ดวงตาคู่สวยกวาดมองอนุสวี่และบิดาผู้โง่เขลาด้วยแววตาสมเพชเวทนา "ท่านพ่อ... ท่านแม่เลี้ยง เรียกหาลูกสาวคนนี้ มีอันใดจะสั่งสอนหรือเจ้าคะ หรือว่า... อยากให้ข้าช่วยชำระสะสาง 'บัญชีเก่า' ที่ค้างคาไว้กันแน่" สิ้นคำพูดนั้น อากาศรอบกายคล้ายหยุดนิ่ง อนุสวี่หน้าถอดสีทันที ร่างท้วมสะท้านเฮือกเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งจิตใจของไป๋ลี่หลิน และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากเอื้อนเอ่ยสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของไป๋ลี่หลิน พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่แผ่ไอสังหารน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วสารทิศ "ดูเหมือนว่า... เปิ่นหวางจะมาขัดจังหวะการชำระสะสางบัญชีของฮูหยินตระกูลไป๋เสียแล้วกระมัง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น ดุจเสียงคำรามจากขุมนรกดังขึ้นเบื้องหลังร่างของนาง พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาโอบประคองเอวบางไว้อย่างถือสิทธิ์ ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดจนทุกคนในห้องโถงต้องทรุดกายลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ