ลมหายใจที่สองท่ามกลางกลิ่นอายความตาย

กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นหอมเย็นของชะมดเชียงยังคงลอยอวลอยู่ปลายนาสิก ประหนึ่งวิญญาณของนางยังไม่ยอมหลุดลอยพ้นจากขุมนรกโลกันต์ที่เคยถูกโยนลงไป ไป๋ลี่หลินสะดุ้งเฮือกพร้อมกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ความเจ็บปวดรวดร้าวรา R ร่างกายถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นวาบที่ไหลเวียนอยู่ตามเส้น ทว่า สิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าความเจ็บปวดใดๆ คือสัมผัสเย็นเยียบของพื้นเรือนไม้จันทน์หอม และเสียงร่ำไห้ป리그จะนะของหญิงสาวนางหนึ่งที่ดังระงมอยู่ข้างกาย "ฮูหยินเจ้าคะ... อย่าเป็นเช่นนี้เลยนะเจ้าคะ บ่าวขอร้อง บ่าวรู้ว่าฮูหยินโกรธเคืองคุณหนูรองเพียงใด แต่การใช้เข็มเงินปลิดชีพน้องในไส้เช่นนี้... มันเกินไปแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ!" เสียงแหลมสูงที่เจือความเสแสร้งจนน่าสะอิดสะเอียนนั้น... ช่างคุ้นหูเสียเหลือเกิน ลี่หลินค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้น ปรับโฟกัสภาพตรงหน้าให้แจ่มชัด แสงเทียนสีส้มวอร์มวับสาดส่องผ่านม่านมุ้งผ้าไหมแพรต่วนสีชมพูอ่อน ปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองประณีตอร่ามตา ร่างกายในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์รำแพนนี้... คืออาภรณ์ชุดเดียวกับวันที่นางถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรใจอำมหิตในอดีตชาติ! นางย้อนเวลากลับมาแล้วจริงๆ สวรรค์เมตตาให้นางได้มีลมหายใจที่สอง เพื่อกลับมาทวงคืนทุกหนี้เลือดที่พวกมันเคยฝากไว้! "พี่ใหญ่... ท่านตื่นแล้วหรือเพคะ?" เสียงหวานหยดย้อยดั่งเคลือบยาพิษดังขึ้นเบื้องล่าง ไป๋ลี่หลินก้มมองตามต้นเสียง ก็พบกับ 'ไป๋ซูอิน' น้องสาวต่างมารดาผู้แสนอาภัพในสายตาผู้อื่น กำลังกุมข้อมือข้างที่รอยเข็มเงินเคยปักอยู่ น้ำตานองหน้าจนน่าเวทนา หากแต่ดวงตาคู่คมของไป๋ลี่หลินกลับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงสันดานดิบที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มปลอมเปลือกนั้น บนตั่งยาวไม่ไกลกันนัก ร่างอวบอัดในชุดผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มปักลายดอกเบญจมาศของ 'สวี่ฮูหยิน' ผู้เป็นแม่เลี้ยงกำลังนั่งเชิดหน้าชูตา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่พยายามดัดเสียงให้สั่นเครือด้วยความสะเทือนใจ "ลี่หลิน! เจ้าช่างใจดำอำมหิตนัก! ถึงซูอินจะเป็นเพียงน้องรอง แต่ก็เป็นสายเลือดเดียวกัน เหตุใดเจ้าจึงริษยานางจนถึงขั้นใช้เข็มพิษลอบทำร้ายนางเช่นนี้ หากท่านพ่อกลับมาจากการตรวจราชการที่ชายแดน ข้าจะฟ้องเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!" คำกล่าวหาฉาดฉาน เสียงสะอื้นไห้กระซิกกระซาก และสายตาสมเพชเวทนาจากเหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่รายรอบ... ช่างเป็นภาพฉากละครฉากเดิมที่นางเคยพ่ายแพ้จนต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวในเรือนร้างแต้มหยาดน้ำตา แต่... นั่นมันคือเรื่องราวของ "โง่เขลาเบาปัญญา" คนเก่า ไป๋ลี่หลินค่อยๆ ใช้สองมือยันกายลุกขึ้นอย่างสง่างาม นางไม่รีบร้อนเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ดั่งเช่นอดีตที่ผ่านมา ท่วงท่าและกิริยาอาการเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปีทำให้สวี่ฮูหยินและไป๋ซูอินชะงักไปชั่วขณะ นางสะบัดชายแขนเสื้อปัดฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นออกอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาคู่หงส์หรี่ลงเล็กน้อย ส่งประกายคมกริบราวนับคมมีดที่พร้อมเฉือนเนื้อคนได้โดยไม่ต้องใช้แรง "ฮูหยินแม่เลี้ยง... ท่านบอกว่าข้าใช้เข็มพิษลอบทำร้ายน้องรองอย่างนั้นหรือ?" เสียงหวานใสกังวานใสราวดนตรีหยกกระทบกัน ทว่ากลับเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว สวี่ฮูหยินแค่นAเสียงฮึดฮัดในลำคอ "หลักฐานคาตา เข็มเงินอาบยาพิษกู่สวรรค์ที่ซ่อนอยู่ในกล่องเครื่องประดับของเจ้า บ่าวรับใช้ในเรือนต่างเห็นกันทั่ว เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ!" "อ๋อ... เข็มเงินอาบยาพิษกู่สวรรค์อันนั้นสินะเพคะ" ไป๋ลี่หลินแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับแฝงกลิ่นอายความตายไว้อย่างน่ากลัว นางก้าวลงจากตั่งช้าๆ อาภรณ์สีแดงเพลิงที่สวมใส่ทอดตัวพริ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน ราวกับพญาหงส์ที่กำลังก้าวออกมาย่างกรายบนกองเลือดของศัตรู นางเดินตรงเข้าไปหาไป๋ซูอินที่ยังคงนั่งกุมข้อมือร้องไห้สะอื้น ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ข้อมือขาวเนียนไร้รอยแผลเป็น ไม่มีแม้กระทั่งรอยแดงจากการถูกเข็มแทง... น้องรอง ฝีมือการแสดงของเจ้าตกต่ำลงไปมากนะ ข้อมูลเบื้องต้นของการใช้พิษกู่สวรรค์ คือผู้ที่โดนพิษผิวหนังจะต้องดำคล้ำเน่าเปื่อยภายในสามลมหายใจ แต่นี่อันใดกัน... เจ้าแค่อมน้ำอุ่นสีชาดไว้ในปากแล้วแกล้งบ้วนออกมาตบตาคนอื่นหรือไร?" ไป๋ซูอินหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางสั่นเทิบทันทีเมื่อถูกจี้จุดตาย ความลับที่นางอุตส่าห์วางแผนมาเป็นแรมเดือนกลับถูกมองทะลุปรุโปร่งด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของสตรีตรงหน้า! "ท่าน... ท่านพี่พูดจาเหลวไหลอันใดกัน ข้า... ข้าเจ็บแทบตายอยู่แล้วนะเพคะท่านแม่!" ไป๋ซูอินละล่ำละลักฟ้องมารดา สวี่ฮูหยินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอนบุตรสาวคนโตที่บังอาจล้ำเส้น "นังตัวดี! บังอาจกล่าวหาน้องสาวของตนเอง กล้าหาญนักนะ! วันนี้ข้าในฐานะแม่ผู้ให้กำเนิด จะสั่งสอนเจ้าให้รู้จักกฎเกณฑ์ของจวนตระกูลไป๋เสียบ้าง!" เพียะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว... ทว่า คนที่ล้มลงไปกองกับพื้นไม่ใช่ไป๋ลี่หลิน! แต่วินาทีนั้นเอง ก่อนที่ฝ่ามือของสวี่ฮูหยินจะกระทบใบหน้าของนาง ไป๋ลี่หลินกลับฉวยข้อมือนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับบิดข้อมือของแม่เลี้ยงด้วยพลังที่ซ่อนเร้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนสวี่ฮูหยินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดลั่นเรือน! "กฎเกณฑ์ของจวนตระกูลไป๋อย่างนั้นหรือ?" ไป๋ลี่หลินก้มมองสวี่ฮูหยินที่ทรุดกายลงคุกเข่าแทบเท้าด้วยความตกตะลึง ดวงตาของนางฉายแววเย้ยหยันอย่างไร้ความปรานี "ในเมื่อท่านแม่เลี้ยงเอ่ยถึงกฎเกณฑ์ ข้าในฐานะฮูหยินเอกผู้ถือตราประทับของจวนตระกูลไป๋โดยชอบธรรม... ก็ควรจะสอนมารยาทการเป็นแม่เลี้ยงที่ดีให้แก่ท่านเสียหน่อยกระมัง!" บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันที บ่าวไพร่ต่างพากันหมอบกราบตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณหนูใหญ่ผู้เคยอ่อนแอและยอมคนมาตลอด จะพลิกกลับมามีอำนาจเด็ดขาดและดุร้ายได้ถึงเพียงนี้ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบหยุดหายใจ จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน จังหวะก้าวเดินนั้นเยือกเย็น ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยอำนาจกดดันที่ทำเอาทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ ประตูเรือนถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวสีดำปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยดิ้นเงินสะท้อนแสงไฟ ทรงผมรวบตึงด้วยกأسปิ่นหยกดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพเซียนสลักแต่เย็นชาไร้ความรู้สึกราวน้ำแข็งขั้วโลก ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล ฉินอ๋องเฟิงมู่เฉิน... ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพทหารพิทักษ์แคว้น ผู้ที่ไม่เคยเยื้องกรายมาเหยียบเรือนหลังของสตรีใดมาก่อน เหตุใดจึงมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ในยามวิกาลเช่นนี้ได้! สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของท่านอ๋องกวาดมองภาพความวุ่นวายภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างระหงของไป๋ลี่หลินที่ยืนถือไพ่เหนือกว่าในมืออย่างสง่างาม "ดูท่า... ทางจวนตระกูลไป๋คืนนี้ จะมีเรื่องสนุกให้เปิ่นหวาง (เรา) ได้รับชมไม่น้อยเลยกระมัง" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้ด้วยกันนะคะ!