จดหมายลับใต้หมอน

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและชาผู่เอ่อร์เก่าเก็บยังคงลอยวนอยู่ในห้องบรรทมส่วนพระองค์ ทว่าความอบอุ่นจากเตาผิงทองเหลืองสลักลายหงส์เหิรกลับมิอาจขับไล่ความหนาวเยือกที่เกาะกุมหัวใจของไป๋ลี่หลินได้เลยแม้แต่น้อย สาส์นเตือนจากสตรีลึกลับยังคงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะเครื่องประดับหยกขาว ทว่าสติสัมปชัญญะของนางถูกดึงดูดให้พุ่งตรงไปยังทิศทางที่อันตรายยิ่งกว่า—*เตียงบรรทมขนาดใหญ่*ที่ปูลาดด้วยแพรต่วนสีชาดปักลายมังกรห้าเล็บห้ากรงเล็บ ซึ่งบัดนี้มีความลับอันดำมืดซุกซ่อนอยู่ใต้หมอนปักลายคู่รัก "เหยื่อรายต่อไป... รออยู่บนเตียงนอนของฉินอ๋องแล้วอย่างนั้นหรือ" ริมฝีปากบางเฉียบราวกลีบเหมยหยาดน้ำค้างแย้มยิ้มเยียบเย็น ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องที่เงียบสงัดดั่งป่าช้า ไร้ซึ่งเงาขององครักษ์หรือนางกำนัล มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของตัวนางเอง และเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกองศึก ไป๋ลี่หลินก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นบรรทมช้าๆ อาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองสีมรกตลากยาวไปกับพื้นหินขัดเงาวับ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกสลักออกไป แหวกม่านมุ้งผ้าแพรโปร่งบางสีนวลตาออก กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษผู้ทรงอำนาจและกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยแตะจมูก และแล้ว... ปลายนิ้วเรียวก็สัมผัสเข้ากับมุมกระดาษแข็งกระด้างที่ซุกซ่อนอยู่ใต้หมอนหนุนศีรษะของเฟิงมู่เฉิน หัวใจของนางกระตุกวูบ ทว่ามือกลับมิได้สั่นเทาแม้แต่น้อย นางดึงม้วนกระดาษสีเทาเข้มแผ่นนั้นออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุด แสงจากตะเกียงน้ำมันสำริดเผยให้เห็นตราประทับลับ—ตราประทับรูปพยัคฆ์ซ่อนลายเมฆที่นางจดจำได้ไม่มีวันลืม ตราประทับของตระกูลขุนนางใหญ่ฝ่ายอัครเสนาบดีผู้กุมอำนาจเบื้องหลังความพินาศของตระกูลไป๋ในชาติภพก่อน! รอยหมึกตวัดเขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ระบุแผนการอุบาทว์ไว้อย่างชัดเจน—การลักลอบส่งเสบียงกรังและอาุดวุธยุทโธปกรณ์ผ่านเส้นทางลับทางเหนือ เพื่อแลกกับการสนับสนุนกองกำลังกบฏนอกด่าน โดยมีชื่อของ "สวี่ฮูหยิน" และเครือข่ายขุนนางกังฉินเป็นสะพานเชื่อมโยงผลประโยชน์ร่วมกันอย่างแนบเนียน *ที่แท้... ขุนนางผู้จงรักภักดีต่อหน้าพระพักตร์ผู้นั้น กลับเป็นหนอนบ่อนไส้ที่กัดกินรากฐานแคว้นจากภายในร่วมกับตระกูลสามีเก่าของนางนี่เอง* ไป๋ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความแค้นเคืองที่ปะทุขึ้นในอก ดั่งไฟป่าที่รอวันโหมกระหน่ำ หลักฐานชิ้นนี้ชิ้นเดียวมีน้ำหนักมากพอที่จะสั่นคลอนราชสำนักและส่งหัวของพวกมันไปอยู่บนลานประหารได้ทันที แต่ทว่า... การจะนำมันไปใช้อย่างบุ่มบ่ามย่อมเท่ากับเปิดช่องโหว่ให้ศัตรูไหวตัวทัน ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะม้วนจดหมายลับเก็บใส่สาบเสื้อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นที่เบื้องนอกประตูตำหนัก! *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงรองเท้าบูทหนังแท้กระทบพื้นทางเดินหินศิลา เป็นจังหวะที่นางคุ้นเคยดี—เฟิงมู่เฉินเสด็จกลับมาก่อนกำหนด! สายตาของไป๋ลี่หลินกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรวดเร็วราสายฟ้าแลบ หน้าต่างด้านข้างถูกปิดตาย ประตูหลักมีเงาร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาบนกระดาษสาของบานประตูแล้ว ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ร่างสูงโปร่งของฉินอ๋องก็ผลักประตูผลุบเข้ามาในห้องบรรทม ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมสีดำปักลายดิ้นเงินสะท้อนแสงไฟวับวับ ดวงเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวลาดตระเวนกวาดมองทั่วห้องทันทีด้วยสัญชาตญาณนักรบ ก่อนจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ข้างแท่นบรรทม... จุดที่สตรีผู้ไม่ควรอยู่ที่นี่ในยามวิกาลกำลังยืนถือหลักฐานชิ้นสำคัญคาหนังคาเขา บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในแคว้น เฟิงมู่เฉินมิได้เอ่ยปากตรัสสิ่งใด ทว่าพระเนตรคมปลาบนั้นหรี่ลงเล็กน้อย มองม้วนกระดาษลับในมือของนางสลับกับใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยแต่ซีดเผือดลงเล็กน้อยของนางเอกสาว มุมพระโอษฐ์หยักลึกยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไร้ซึ่งความปรานี "บังAอาจนัก..." สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดึกดื่นปานนี้... ฮูหยินน้อยสกุลไป๋ลอบเข้ามาค้นคว้าหาความรู้บนเตียงของเปิ่นหวางถึงเพียงนี้เชียวหรือ เจ้าคิดจะเอาชีวิตของเปิ่นหวาง... หรือคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อเป็นเหยื่อรายต่อไปกันแน่?" มือหนาเอื้อมไปปลดปגดกระดุมหยกที่คอเสื้อช้าๆ สายตาที่จับจ้องนางราวกับเสือร้ายกำลังตะครุบเหยื่อในกรงขัง ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ไป๋ลี่หลินกลับเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว... *ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ*