เข็มเงินเล่มเดียวพลิกสถานการณ์

กลิ่นอายจางๆ ของสมุนไพรต้มเคี่ยวระคนคาวเลือดลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ดึงสติของไป๋ลี่หลินให้กลับมาสู่ความจริงอันโหดร้ายในห้องโถงเรือนหลัง เสียงคร่ำครวญปานจะขาดใจของสาวใช้ประจำตัวดังระงม สลับกับเสียงทุบโต๊ะคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของพ่อบ้านสวี่ที่ตั้งใจจะโยนความผิดให้เรือนของนางในทันที “บ่าวสารเลวผู้นี้บังอาจแอบลักลอบขโมยโสมคนพันปีที่ฮูหยินใหญ่ประทานให้ จนธาตุไฟเข้าแทรกกระอักเลือดตายคาเรือน! ไป๋ลี่หลิน เจ้าในฐานะนายหญิงผู้กำกับดูแลเรือนซีกตะวันตกปล่อยปละละเลยให้เกิดเรื่องอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร!” เสียงตวาดก้องด้วยความสะใจของพ่อบ้านสวี่ดังขึ้น ท่ามกลางสายตาหวาดผวาและสมน้ำหน้าของบรรดาบ่าวไพร่ที่ถูกเกณฑ์มามุงดูเหตุการณ์ พวกเขาต่างซุบซิบและรอคอยเวลาที่สตรีผู้เคยตกอับอย่างนางจะถูกลงทัณฑ์สถานหนักอีกครา ไป๋ลี่หลินหาได้สะทกสะท้านไม่ นางสวมใส่ชุดคลุมผ้าต่วนสีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋นสีเงินยวง ท่วงท่าการก้าวเดินสง่างามดั่งหงส์เหิน รัศมีเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงจนพ่อบ้านสวี่เผลอผถอยหลังไปกึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว นางก้มลงพิจารณาร่างของสาวใช้ที่นอนตัวแข็งทื่อริมฝั่งน้ำ ปากม่วงคล้ำ เล็บมือดำสนิท บ่งบอกถึงพิษร้ายแรงที่ออกฤทธิ์รวดเร็ว ไม่ใช่การตายเพราะธาตุไฟเข้าแทรกอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวอ้างแม้แต่น้อย “โสมคนพันปีที่เจ้ากล่าวถึง... อยู่ในกล่องไม้จันทน์หอมลงลักษณาการประทับตราของจวนตระกูลสวี่ไม่ใช่หรือ?” น้ำเสียงของไป๋ลี่หลินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดน้ำแข็งที่กรีดลงบนผิวเนื้อ “หากมันถูกขโมยจริง ไฉนกุญแจทองเหลืองลายมังกรคู่จึงยังคล้องอยู่ที่เอวของสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์เช่นนางเล่า หรือพ่อบ้านสวี่... ท่านมีตาทิพย์จึงล่วงรู้ว่านางขโมยโดยไม่ต้องไขกล่อง?” ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นในชั่วพริบตา ใบหน้าของพ่อบ้านสวี่แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวอย่างน่าขัน เขาลนลานอ้าปากจะเถียง แต่ไป๋ลี่หลินไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว นางตวัดปลอกเล็บทองคำยาวแหลมกรีดเปิดห่อกระดาษไขที่ซ่อนอยู่ในรอยพับแขนเสื้อของศพ เผยให้เห็นผงยาพิษสีขาวละเอียดที่ยังหลงเหลืออยู่ “นี่คือ ‘ผงบุปผาน้ำแข็ง’ พิษหายากจากดินแดนทางเหนือ ไร้สี ไร้กลิ่น ออกฤทธิ์ภายในสามลมหายใจ และผู้ที่สั่งซื้อยานี้ผ่านทางการค้าผ้าไหมเถื่อนเมื่อเดือนก่อน... ก็คืออนุภรรยาจ้าว มารดาเลี้ยงผู้แสนดีของข้ามิใช่หรือ?” ถ้อยคำนิ่มนวลแต่น้ำเสียงเฉียบขาดราวกิโยตินเชือดเฉือน บรรดาบ่าวไพร่ต่างสูดปากด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างของพ่อบ้านสวี่สั่นเทานิดๆ ยามสบเข้ากับดวงตาดำขลับที่ฉายแวววาววับราวกับมองทะลุจิตใจคนได้ของนาง ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังพร้อมเสียงราชรถม้าศึกก็หยุดลงที่หน้าประตูเรือน ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมปักลายพยัคฆ์ทะยานเมฆสีดำสนิทของ ‘ฉินอ๋อง’ เฟิงมู่เฉิน ก้าวเข้ามาด้วยบรรยากาศเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองซากศพและหลักฐานในมือของนาง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าหวานล้ำแต่ไร้ความหวาดกลัวของสตรีตรงหน้า “เกิดอันใดขึ้นในเรือนของพระชายาของเปิ่นหวาง?” สุรเสียงทุบต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม ทว่าสายตาคู่คมกลับทอดมองนางด้วยประกายประหลาดที่อ่านไม่ออก ไป๋ลี่หลินมิได้หลบสายตา นางแย้มยิ้มบางเบา ชูเข็มเงินในมือที่เพิ่งจุ่มลงในร่างผู้ตายขึ้นรับแสงแดดยามสาย ซึ่งบัดนี้ปลายเข็มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้ข้อกังขา “ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงแค่กำลังชำระล้างความอยุติธรรม และกระชากหน้ากากสุนัขจิ้งจอกที่คิดจะเล่นตลกในเรือนหลังนี้เพดานค่ะ” ฉินอ๋องกระตุกยิ้มมุมพระโอษฐ์เล็กน้อย ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน ข้ารับรับใช้คนสนิทของท่านอ๋องก้าวเข้ามาพร้อมกับคัมภีร์ลับฉบับหนึ่งในมือ แล้วส่งมอบให้พระองค์อย่างนอบน้อม เฟิงมู่เฉินรับมาเปิดอ่านผ่านๆ ก่อนจะปรายตามองพ่อบ้านสวี่ที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวกำลังจะคลี่คลายตามแผนการของนาง ฉินอ๋องกลับหันมาประชิดตัว ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกเชยคางนางขึ้นเบาๆ สุรเสียงกระซิบข้างพระ कर्ण (หู) แฝงความหมายลึกล้ำชวนขนลุก “เจ้ากำจัดงูพิษตัวเล็กๆ ในเรือนสำเร็จได้รวดเร็วยิ่งนัก… แต่ดูเหมือนว่า ‘ของขวัญ’ ที่เสด็จแม่ส่งมาให้เปิ่นหวางเมื่อครู่ จะเป็นตัวปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นหลายร้อยเท่านัก ไป๋ลี่หลิน... พระชายาของข้า เจ้าพร้อมจะรับมือกับศึกหนักในตำหนักใหญ่คืนนี้แล้วหรือยัง?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับข้าพเจ้าในตอนนี้นะคะ