การคุกเข่าขอขมาที่ไร้ค่า

“หากเจ้ากล้าคุกเข่าลงไปอีกเพียงนิ้วเดียว ข้าจะให้คนตัดเอ็นเข่าของเจ้าทิ้งเสียตรงนี้... ท่านอดีตสามี” สุ้มเสียงของไป๋ลี่หลินราบเรียบดุจผืนน้ำในฤดูเหมันต์ที่ไร้ซึ่งคลื่นลม แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในโสตประสาทของบุรุษเบื้องหน้าจนเขาสั่นสะท้าน นางนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมในศาลาชมจันทร์ ชุดผ้าไหมแพรต่วนสีม่วงเปลือกมังคุดขับเน้นผิวพรรณให้ดูขาวจัดตัดกับดวงตาดอกท้อที่เปี่ยมไปด้วยความเย็นชาและอำนาจ ซูอี้เฉิน... บุรุษที่นางเคยโง่งมถึงขั้นยอมตายแทน บัดนี้กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เย็นเยียบ ร่างกายที่เคยสง่างามในอาภรณ์ขุนนางชั้นสูงบัดนี้ดูไร้ค่าไม่ต่างจากฝุ่นผงใต้เท้าของนาง “หลินเอ๋อร์... ข้าผิดไปแล้ว” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ปลายมือที่ขยุ้มชายเสื้อของนางสั่นระริก “สวี่ฮูหยิน... นางหลอกใช้ข้า ข้าเพิ่งทราบความจริงเรื่องมารดาของเจ้า... ข้าขอร้อง กลับจวนกับข้าเถิด ต่อไปนี้เจ้าจะเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวที่ข้าจะเชิดชู” ไป๋ลี่หลินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานดุจคมมีดที่กรีดลงบนความหยิ่งทระนงของชายหนุ่ม นางละสายตาจากตำราในมือ ค่อยๆ ก้มลงมองร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับเขามิใช่มนุษย์ หากแต่เป็นเพียงแมลงตัวหนึ่งที่รบกวนสายตา “เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าความรักหรือ?” นางเอ่ยถามพลางหยิบจอกชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมของชาดอกเหมันต์ฟุ้งกระจาย “คำขอโทษของเจ้า มีค่าเท่ากับเศษดินที่ติดรองเท้าของท่านอ๋องหรือไม่? ข้าขอบอกเจ้าไว้ตรงนี้ ซูอี้เฉิน... ที่ข้าต้องเผชิญในจวนสกุลซู ทั้งความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ และหยดเลือดของมารดาที่หลั่งรินลงบนพื้นดินเย็นๆ แห่งนั้น ทุกหยดคือหนี้เลือดที่ข้ายังไม่ได้ทวงถามคืน” “ข้า... ข้าจะชดเชยให้เจ้าทุกอย่าง!” “ชดเชย?” นางวางจอกชาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ดั่งเสียงระฆังพิพากษา “เจ้าจะเอาอะไรมาชดเชยชีวิตของมารดาข้า? เจ้าจะเอาอะไรมาลบล้างความไร้เดียงสาที่ถูกเจ้าบดขยี้? อดีตสามี... เจ้าช่างน่าสมเพชนัก ยามรุ่งเรืองเจ้าทิ้งขว้างดั่งของไร้ค่า ยามตกอับเจ้ากลับคลานเข่ามาขอเศษเสี้ยวของความเมตตา” สายลมพัดผ่านชายผ้าไหมของนางพลิ้วไหวราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญความหวังสุดท้ายของชายหนุ่ม ไป๋ลี่หลินลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าองอาจดุจนางพญาผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในราชสำนัก นางโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเขา กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาทำเอาซูอี้เฉินถึงกับลมหายใจสะดุด “ความจริงที่เจ้าควรจะรู้... มิใช่เพียงเรื่องมารดาข้าเท่านั้น แต่มันคือเรื่องของเจ้าเอง” นางเว้นจังหวะให้เขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตนเอง “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านอ๋องถึงให้เจ้ามาพบข้าที่นี่?” ดวงตาของซูอี้เฉินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เงาสีดำสายหนึ่งจะทอดผ่านเข้ามาในศาลา ไอสังหารอันหนักหน่วงและเยือกเย็นแผ่ซ่านจนทำเอาบ่าวรับใช้รอบข้างต่างพากันคุกเข่าตัวสั่นงันงก เฟิงมู่เฉิน... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้ายก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะคุยกันเพลินเกินไปนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ไป๋ลี่หลินแย้มยิ้มบางๆ ให้กับท่านอ๋อง ก่อนจะหันมามองอดีตสามีที่นั่งตัวแข็งทื่อด้วยแววตาสมเพชเวทนา “เขากำลังจะไปแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” นางกล่าวพลางเดินไปคล้องแขนฉินอ๋องอย่างสนิทสนม “เพียงแต่ก่อนไป... ข้ายังมีของขวัญชิ้นสุดท้ายให้เขาเสียหน่อย” นางหยิบม้วนกระดาษฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้วโยนลงบนหน้าของซูอี้เฉิน มันคือหลักฐานการยักยอกเงินกองทัพและตราประทับปลอมของใต้เท้าไป๋... บิดาของนาง ที่สวี่ฮูหยินใช้เป็นเครื่องมือสังหารมารดาของนาง และซูอี้เฉิน... คือคนเซ็นรับรองโดยไม่คิดสงสัย “นี่คือสิ่งที่จะส่งเจ้าไปอยู่กับสวี่ฮูหยินในคุกหลวงก่อนรุ่งสาง” นางกล่าวทิ้งท้าย ซูอี้เฉินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านดั่งใบไม้ต้องลมในขณะที่ทหารองครักษ์ประจำจวนฉินอ๋องกรูเข้ามาล้อมจับเขาไว้ แต่ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง เสียงของบุรุษผู้หนึ่งที่เดินเข้ามาพร้อมกับราชโองการลับสีทองประทับตราหยกก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก “มีพระราชโองการด่วนถึงท่านอ๋องและฮูหยินไป๋... เรื่องการตายอย่างมีเงื่อนงำของเสนาบดีคลัง ซึ่งเป็นผู้เดียวที่กุมความลับเรื่องทรัพย์สมบัติที่หายไปจากคลังหลวงทั้งหมด” ฉินอ๋องขมวดคิ้วแน่น ส่วนไป๋ลี่หลินแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาในทันที เพราะนางเพิ่งนึกออกว่าเสนาบดีคลังผู้นั้น... คือลุงแท้ๆ ของนางที่หายตัวไปเมื่อสามวันก่อน เงาปริศนาใต้แสงจันทร์ที่หน้าศาลาเริ่มขยับตัว ทหารองครักษ์ล้มลงทีละคนอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ความตายมาเยือนถึงที่นี่เร็วกว่าที่นางคาดไว้... และครั้งนี้ มันไม่ได้มาเพื่อคนคนเดียว แต่มันมาเพื่อปิดปากทุกคนที่รู้ความจริง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเกมการเมืองอันโหดร้ายและงดงามนี้ไปกับลี่หลินนะคะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านค่ะ