ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและพิมเสนเย็นยะเยือกยังคงติดอยู่ปลายประสาทสัมผัส ราวกับกรงเล็บของพยัคฆ์ร้ายที่ฝังรอยไว้บนแผ่นหลังของไป๋ลี่หลินอย่างไม่ยอมลบเลือน ในห้องโถงลับชั้นใต้ดินของโรงยาบรรณพจน์ แสงจากตะเกียงน้ำมันพืชหล่อด้วยไขสัตว์ชั้นดีส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกฤษณา กลบกลิ่นยาสมุนไพรขมปร่า ทว่าไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แทรกซึมอยู่ทุกอณูอากาศ นางกำลังใช้เข็มเงินยาวเรียวแปดเล่ม ปักลงบนจุดชีพจรสำคัญบนแผ่นหลังของหุ่นไม้จำลองอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของเรียวนิ้วงดงามดั่งรำฟ้อน ทว่าเด็ดเดี่ยวและไร้ความลังเล ราวกับนางกำลังจำลองการปลิดชีพศัตรูในจินตนาการ *แกร๊ก...* เสียงบานหน้าต่างไม้แกะสลักลายวิจิตรถูกดีดเปิดออกด้วยแรงลมปราณที่ควบคุมไว้อย่างประณีต ไร้ซึ่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ไป๋ลี่หลินไม่แม้แต่จะสะดุ้งตื่นตระหนก นางเพียงหยุดปลายนิ้วที่กำลังจะจรดเข็มเล่มที่เก้า ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงบนม่านโปร่งสีนวลช้าๆ ร่างนั้นก้าวเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับภูตพายุดำทะมึนที่หลุดลอดมาจากขุมนรก "ฝีมือการฝังเข็มของเจ้า... รวดเร็วกว่าที่สายสืบของเปิ่นหวางรายงานไว้ถึงสามส่วน" เสียงทุ้มต่ำกังวานดั่งระฆังสำริดในถ้ำลึกเอ่ยขึ้น ทว่าเยือกเย็นจนทำให้ผิวเนื้อของผู้ฟังระคายเยق ร่างสูงในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นลายมังกรห้าเล็บซ่อนเร้นภายใต้เสื้อคลุมคลุมทับสีดำสนิทก้าวเข้ามายืนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างเพียงคืบเดียวทำให้กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกลิ่นอายเลือดสนามรบจางๆ โอบล้อมร่างอรชรของนางไว้ทั้งหมด ไป๋ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความสั่นไหวในอก นางค่อยๆ วางเข็มเงินลงบนถาดกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามอย่างใจEเย็น ก่อนจะหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับฉินอ๋อง (เฟิงมู่เฉิน) ตรงๆ ใบหน้าคมคายดั่งเทพสลักของเขาช่างงดงามจนบาดตา แต่ดวงเนตรหงส์คู่นั้นกลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดาความคิดได้ "หม่อมฉันเป็นเพียงแพทย์หญิงต่ำต้อยผู้หนึ่ง ไฉนเลยจะกล้าเทียบชั้นกับสายสืบระดับมรกตของท่านอ๋องเพคะ" ไป๋ลี่หลินย่อกายลงคำนับด้วยท่าทีงดงามไร้ที่ติ ตามธรรมเนียมราชสำนักทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าแววตาที่เงยขึ้นสบตากลับราบเรียบ ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เฟิงมู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ต่ำต้อย? สตรีที่กล้าใช้เข็มพิษสกัดจุดองครักษ์เงาของเปิ่นหวางจนหมดสติสามคนในเวลาชั่วลมหายใจเดียว... มีสิทธิ์เอ่ยคำว่าต่ำต้อยด้วยหรือ ไป๋ฮูหยิน" คำว่า 'ไป๋ฮูหยิน' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าแกมเย้ยหยัน หัวใจของลี่หลินกระตุกวูบ แต่นางควบคุมสีหน้าไม่ให้ไหวติ่ง นางรู้ดีว่าตัวตนในอดีตของนางถูกบุรุษผู้นี้สืบจนทะลุปรุโปร่งแล้ว การปฏิเสธมีแต่จะทำให้ตนเองตกเป็นรอง "ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้วเพคะ ตำแหน่งฮูหยินแห่งจวนสกุลไป๋... เป็นเพียงโคลนตมที่หม่อมฉันกำลังรอวันล้างออกให้สะอาดสะอ้านต่างหาก" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความคมกริบราวใบมีดที่ซ่อนในแพรไหม ฉินอ๋องก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว จนกระทั่งร่างสูงใหญ่เกือบจะชิดติดกับร่างบางของนาง เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดที่ประดับด้วยต่างหูไข่มุกราตรี "ดี... เปิ่นหวางชอบคนพูดตรง และเกลียดที่สุดคือความเสแสร้ง ว่าอย่างไรเล่า... ข้อเสนอที่เปิ่นหวางจะมอบให้เจ้าในค่ำคืนนี้ เจ้าจะรับฟังหรือไม่" ไป๋ลี่หลินไม่ถอยหลังหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ กลิ่นกายบุรุษและความกดดันจากอำนาจมืดรอบตัวเขาไม่ได้ทำให้นางหวั่นไหว "หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีไร้อำนาจ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ย่อมมีเรื่องต้องการให้หม่อมฉัน 'ลงมือ' แน่เพคะ แต่ก่อนที่หม่อมฉันจะฟัง... หม่อมฉันต้องรู้ก่อนว่า สิ่งที่ท่านอ๋องจะมอบให้ เพื่อแลกกับการใช้ฝีมือของหม่อมฉัน คืออะไร" เงียบไปชั่วอึดใจ... เสียงน้ำหยดจากนาฬิกาทรายมุมห้องดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน ฉินมู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ แววตาคมกริบฉายประกายความพึงพอใจวับหนึ่ง เขาโบกมือเพียงเบื้องหน้า ชายชุดคลุมสะบัด พลันปรากฏองครักษ์เงากล่องไม้สนหอมสลักลายวิจิตรมาวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงตรงหน้า เขาเอื้อมมือหนาเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นแผ่นป้ายคำสั่งทำจากทองคำแท้สลักอักษร 'ฉิน' และราชโองการลับที่ประทับตราลัญจกรหยกโลหิต ซึ่งเป็นสิ่งที่มีอำนาจสั่งการกองทัพพยัคฆ์ทมิฬหนึ่งในสามของแคว้น "อำนาจที่จะเหยียบย่ำสกุลไป๋และสกุลสวี่ให้จมดิน... พร้อมกับตำแหน่ง 'พระชายาเอก' ในตำหนักฉินอ๋อง ที่จะไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว" น้ำเสียงของเขาเยือกเย็น ทว่าหนักแน่นดั่งประกาศิตสวรรค์ ไป๋ลี่หลินมองสิ่งของตรงหน้า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่แค่ข้อเสนอผลประโยชน์ในเงามืด แต่มันคือการเดิมพันด้วยบัลลังก์และเลือดเนื้อ! ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูไม้สนด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำลายบรรยากาศทั้งหมด "นายท่าน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงร้อนรนขององครักษ์เอกดังทะลุเข้ามา "องค์รัชทายาทส่งราชโองการฉุกเฉินมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันอ้างว่าได้รับเบาะแสว่า... ท่านอ๋องทรงแอบซ่อนตัวนักโทษกบฏไว้ที่โรงยาแห่งนี้!" เฟิงมู่เฉินหันขวับไปมองทางประตู ใบหน้าคมคายฉายแววดุร้ายอำมหิตขึ้นมาทันที ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกรังควานเวลากำลังล่าเหยื่อ เขากลับหันมามองไป๋ลี่หลินที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ในขณะที่มือหนาคว้าข้อมือนางไว้มั่นดึงเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่า... คืนนี้พวกเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาทดสอบความสามารถร่วมกันเสียแล้ว ฮูหยินของเปิ่นหวาง" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางล้างแค้นอันงดงามนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!