แขกผู้สูงศักดิ์ยามวิกาล

“หากท่านยังไม่วางเข็มเงินลงบนโต๊ะ ข้าเกรงว่ารอยแผลเป็นบนแขนเสื้อของท่านจะกลายเป็นรอยเลือดแทนการปักลวดลายมังกรนะคะ ท่านอ๋อง” สุ้มเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสคมกริบดุจมีดโกนของไป๋ลี่หลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโรงหมอส่วนตัว กลิ่นไอของสมุนไพรสดโชยอบอวลตัดกับกลิ่นจันทน์หอมจางๆ ที่ลอยมากับลมหายใจของบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง นางไม่แม้แต่จะหันไปมอง ยังคงจดจ่ออยู่กับการคัดแยกใบจื่อซูด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยทว่ามั่นคง เฟิงมู่เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย พลางขยับนิ้วมือที่วางพาดอยู่บนขอบโต๊ะไม้เนื้อแข็ง “สตรีที่กล้าสั่งให้ข้าหยุดเคลื่อนไหวมีเพียงท่านคนเดียว ลี่หลิน… ดูเหมือนความเย่อหยิ่งของท่านจะเติบโตงอกงามพอๆ กับตัวยาในโรงหมอแห่งนี้เลยนะ” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่บดบังแสงจากตะเกียงน้ำมัน กระโปรงผ้าไหมสีขาวสะอาดตาของนางพลิ้วไหวตามจังหวะที่นางหันกายกลับมาเผชิญหน้า ไป๋ลี่หลินในชุดสีเรียบง่ายไม่ได้ลดทอนความสง่างามลงแม้แต่น้อย นางประสานสายตากับบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเยือกเย็นที่สุดในใต้หล้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ความเย่อหยิ่งของข้ามีไว้เพื่อรับใช้เหตุผล ไม่ใช่รับใช้ความพึงพอใจของใคร” นางวางถุงสมุนไพรลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่เฉียบขาด “ท่านแวะเวียนมาที่นี่สัปดาห์ละสามครา อ้างว่าบาดแผลจากสนามรบกำเริบ แต่ข้ากลับไม่พบร่องรอยการอักเสบแม้แต่น้อย ท่านอ๋อง… ความอดทนของหมอมีจำกัด ยิ่งเป็นหมอที่รู้จักวิธีปรุงยาพิษให้ไร้รสชาติด้วยแล้ว ยิ่งต้องระวังตัวให้มากนะคะ” เฟิงมู่เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นกำยานเย็นเยียบจากตัวเขาปะทะเข้ากับกลิ่นฝาดเฝื่อนของสมุนไพรในอากาศ “หากข้าบอกว่าสิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่การรักษา แต่เป็นเพียงการได้เห็นใบหน้ายามท่านขมวดคิ้วยุ่งเหยิงเพราะความหงุดหงิด… คำขอโทษจากฮูหยินเช่นท่าน จะมอบให้ข้าได้บ้างหรือไม่” ไป๋ลี่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างนุ่มนวล ทว่าในแววตากลับเย็นเยียบ “คำขอโทษมีค่าเกินกว่าจะมอบให้แก่ผู้ที่กำลังเล่นตลกกับความเป็นความตายของบ้านเมือง หากท่านมาเพื่อหยอกล้อ เชิญเสด็จออกไปทางหน้าต่างบานเดิมได้เลยค่ะ แต่หากท่านมาเพื่อถกเรื่อง ‘แผนการณ์ที่จวนตระกูลสวี่กำลังปูทาง’… ข้าก็มีบางอย่างที่น่าสนใจยิ่งกว่าคำพูดเพ้อฝันของท่านจะมอบให้” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความคลุมเครือเป็นความตึงเครียดทันที ฉินอ๋องเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังในพริบตา เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคือขุมทรัพย์ทางปัญญาที่น่ากลัวกว่ากองทัพนับหมื่น สตรีที่ยอมตายเพื่อล้างแค้นและฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยจิตวิญญาณที่แกร่งกล้ากว่าเดิม “สวี่ฮูหยินกำลังวางแผนร่วมมือกับกรมพิธีการ เพื่อลอบเปลี่ยนตัวสินเดิมของมารดาข้าในงานเทศกาลฤดูใบไม้ร่วง” ไป๋ลี่หลินเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนแผนผังลงบนกระดาษห่อสมุนไพร “พวกนางหมายตาที่ดินผืนงามแถบชายแดนที่ถูกซ่อนอยู่ในตราประทับตระกูลเก่าของข้า หากท่านช่วยข้าตลบหลังพวกนางในคืนนั้น… ข้าก็ยินดีจะอนุญาตให้ท่านเข้าออกโรงหมอแห่งนี้ในฐานะ ‘แขกผู้สูงศักดิ์’ อย่างถูกต้อง” ฉินอ๋องจ้องมองแผนผังนั้นด้วยความทึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตานาง “ท่านต้องการให้ข้าทำลายตระกูลสวี่ต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งงาน เพื่อแลกกับการที่ท่านจะยอมพูดคุยกับข้าเกินสามประโยคหรือ?” “ข้าต้องการทำลายพวกนางให้สิ้นซาก ไม่ว่าในที่แจ้งหรือที่ลับ” ไป๋ลี่หลินก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของนางสะท้อนประกายความแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ “และท่าน… คือหมากตัวเดียวที่ข้าจะยอมเลือกใช้” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เงาดังขึ้นจากภายนอก ก่อนที่เสียงเคาะประตูด้านหลังโรงหมอจะดังขึ้นสามครั้งสลับสองครั้ง เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด ฉินอ๋องชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตาเพียงครึ่งนิ้ว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสังหารทันที กระดาษสีเหลืองตราประทับลับจากวังหลวงถูกสอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามา—กระดาษที่เป็นสัญญาณว่า ‘สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด’ กำลังจะเกิดขึ้น ไป๋ลี่หลินหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาอ่าน สายตาของนางหรี่ลงเมื่อเห็นเนื้อความภายใน ริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม “ดูเหมือนแขกผู้สูงศักดิ์ของท่านในคืนนี้ จะไม่ได้มาเพียงผู้เดียว… และสิ่งที่พวกเขานำมาด้วย ก็ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับท่านอ๋องเช่นกันค่ะ” ฉินอ๋องขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นสีหน้าของนาง “หมายความว่าอย่างไร?” “ไทเฮาทรงมีพระบัญชาลับ…” ไป๋ลี่หลินเว้นจังหวะ พลางหันไปมองเงาตะคุ่มที่ล้อมรอบโรงหมอผ่านหน้าต่าง “พระนางสั่งให้สังหารสตรีที่อยู่กับท่านอ๋องในยามวิกาลทันที… ดูเหมือนว่า ‘มดปลวก’ ที่ข้าเพิ่งพูดถึง จะเริ่มลงมือเร็วกว่าที่เราคิดนะคะ ท่านอ๋อง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันตรายนี้ไปพร้อมกับข้านะคะ หวังว่าท่านจะยังไม่ลืมว่าใครคือหมากตัวจริงในกระดานนี้! – เงียบแต่ฟาดเรียบ