ประกาศิตขอหย่า

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มสิบปีลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับมิอาจกลบเกลื่อนความหนาวยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากแว่นแคว้นแห่งความเงียบงันภายในห้องโถงใหญ่ตระกูลเฟิงได้เลยแม้แต่น้อย หีบไม้จันทน์หอมสลักลายหงส์คู่มังกรถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้พยับหมอกเสียงดังสนั่น ไร้ซึ่งความนุ่มนวล ทว่ากลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของทุกคนในที่นั้น เฟิงมู่เฉินสะท้านเฮือกไปทั้งร่าง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลังวาบหนึ่งยามที่ดวงตาคมปลาบดั่งพญาอินทรีเหลือบมองหีบไม้ในมือขันทีหลวงสลับกับใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำค้างแข็งของไป๋ลี่หลิน ผู้เป็นภรรยาเอก รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพนับแสน ทว่าในยามนี้... เขากลับตระหนักได้อย่างชัดเจนยิ่ง ว่าหมากตานี้ ตนเองพ่ายแพ้ให้นางอย่างหมดรูป ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ขยับปลายนิ้วเดินเสียด้วยซ้ำ เสียงลมหายใจสะดุดติดปลายนิ้วของสวี่ฮูหยินดังขึ้นอย่างชัดเจนในความเงียบงัน อนุภรรยาผู้ทะเยอทะยานผู้มักใหญ่ใฝ่สูง นางอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อกวาดสายตามองไปยังแผ่นกระดาษสีขาวนวลพับเรียบร้อยที่แนบมากับตราประทับตระกูล "เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ ลี่หลิน?" สวี่ฮูหยินเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าที่ประทินโฉมด้วยแป้งผัดหน้าขาวจัดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน นางก้าวเท้าเข้ามาหมายจะคว้ากระดาษแผ่นนั้น ทว่ากลับต้องชะงักงันเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุจคมมีดน้ำแข็งที่ไป๋ลี่หลินปรายตามองมา ไป๋ลี่หลินในชุดคลุมผ้าไหมปักลายบุปผาเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่เกล้าเป็นมวยประดับด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายดอกโบตั๋น ร่างระหงของนางไม่ได้สั่นเทิ้มแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... นางยืนหยัดอย่างสง่างาม ดุจดั่งสนทระนงกลางหิมะโปรดปราย ความเยือกเย็นและสงบสยบความเคลื่อนไหวฉายชัดอยู่บนดวงหน้าหวานล้ำแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม "ข้าบอกว่า... ขอหย่าค่ะ" น้ำเสียงหวานใสดุจไข่มุกกระทบจานหยกเอ่ยทวนคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทุกพยางค์กังวานก้องไปทั่วห้องโถง ราวกับอสุนีบาตฟาดผ่าลงกลางฤดูร้อน ทุกผู้คนในตระกูลเฟิงต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง บรรดาอนุและบ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ฮูหยินเอกฝ่ายชาย... ภรรยาผู้แต่งเข้ามาด้วยเกียรติยศและสินเดิมมหาศาล เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าขาดจากสามีผู้เป็นถึงท่านอ๋องผู้เกรียงไกร นี่คือเรื่องอัปยศสูงสุดที่สตรีตระกูลสูงศักดิ์ไม่เคยกระทำ ทว่านาง... กลับทำมันอย่างไร้ความลังเล "บังอาจ!" เฟิงมู่เฉินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตา มือหนาเอื้อมหมายจะควบจับต้นแขนเรียวบางเพื่อระบายความโกรธ ทว่าไป๋ลี่หลินกลับเบี่ยงกายหลบได้อย่างงดงามราวกับสายน้ำไหลผ่าน ปฏิกิริยาที่รวดเร็วและเด็ดเดี่ยวทำเอาท่านอ๋องผู้เยือกเย็นชะงักค้างไปชั่วขณะ "ท่านอ๋องโปรดระวังอิริยาบถด้วยเพคะ" ไป๋ลี่หลินเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกดั่งก้นบึ้งมหาสมุทร "หนังสือหย่าฉบับนี้ ร่างขึ้นอย่างถูกต้องตามกฎหมายราชสำนัก มีลายมือชื่อของข้าและพยานครบถ้วน สิ่งที่เหลืออยู่... มีเพียงลายพระหัตถ์ยินยอมพร้อมใจของท่านเท่านั้น" "เจ้าคิดว่าการแต่งเข้าจวนฉินอ๋องเป็นสถานที่ที่เจ้าจะมานึกอยากเข้าก็เข้า นึกอยากออกก็ออกอย่างนั้นหรือ!" เฟิงมู่เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก ยามที่มองเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของสตรีตรงหน้า นางไม่ใช่ไป๋ลี่หลินผู้อ่อนแอคนเดิมที่เคยเอาแต่ร้องไห้กอดขาเขาเมื่อชาติภพก่อน นางคือปีศาจสาวผู้จำแลงกายมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง! "แล้วท่านคิดว่า... จวนหลังนี้มีค่าอันใดให้ข้าต้องอาศัยอยู่ต่อหรือเพคะ?" รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของไป๋ลี่หลิน เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่ากลับเย็นยะเยือกเสียจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สถานะฮูหยินเอกที่ต้องทนมองสามีพลอดรักกับอนุภรรยาโดยไม่แยแส ตำแหน่งที่แลกมาด้วยหยาดน้ำตาและชีวิตของคนสกุลไป๋... ท่านคิดว่าข้ายังโง่งอมืดบอดจนต้องกราบกรานขอทานความรักจากพวกท่านอยู่อีกหรือ?" ถ้อยคำเชือดเฉือนนี้พุ่งเป้าไปที่สวี่ฮูหยินและตัวของเฟิงมู่เฉินโดยตรง จนสวี่ฮูหยินหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางหันไปโวยวายด้วยความหวาดกลัว "ท่านอ๋องเพคะ! นางเสียสติไปแล้ว! นางกล้าหมิ่นเกียรติท่านและตระกูลเฟิง สมควรลากตัวไปโบยแล้วขังไว้ในห้องมืด!" "หุบปาก!" เฟิงมู่เฉินตวาดลั่นจนสวี่ฮูหยินสะดุ้งเฮือกถอยหลังไปสามก้าว ความกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนบ่าวไพร่ต่างหมอบราบลงกับพื้น ท่านอ๋องหนุ่มก้มลงมองกระดาษสีขาวบนโต๊ะ สายตาคมปลาบกวาดมองลายมืออักษรพู่กันที่ตวัดอย่างทรงพลังและงดงามราวกับมังกรทะยาน นางเตรียมการมาทุกอย่างแล้ว... ไม่ว่าจะเป็นบัญชีสินเดิมที่ถูกขนย้ายออกไปจนหมดเกลี้ยง หรือแม้แต่ประกาศิตฉบับนี้ที่ทำให้เขาไร้ซึ่งข้ออ้างใดๆ ในการปฏิเสธ "เจ้าวางแผนเรื่องนี้มานานเท่าไหร่แล้ว..." เฟิงมู่เฉินเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ออก "นานพอที่จะทำให้ข้าตาสว่าง... ว่าบุรุษไร้ใจเช่นท่าน ไม่คู่ควรแม้แต่จะให้ข้าชายตามองอีกเป็นครั้งที่สอง" ไป๋ลี่หลินเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี นางหมุนตัวกลับเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องโถงอัปยศแห่งนี้ โดยไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมองเขาอีก ทว่าในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นเร่งรีบของมหาดเล็กประจำพระราชวังก็ดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด ขันทีเฒ่าผู้ติดตามองค์ฮ่องเต้ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว เนื้อตัวเปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อ "พระราชโองการด่วนจากในวังหลวงมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงนั้น ทุกคนในห้องโถงต่างพากันคุกเข่าลงด้วยความตกใจ ไป๋ลี่หลินชะงักฝีเท้าลง หันกลับไปมองมหาดเล็กที่คุกเข่าถือราชโองการม้วนสีเหลืองทองอร่ามด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด ขันทีเฒ่าสูดหายใจเข้าลึก คลี่ม้วนกระดาษออกแล้วประกาศด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ราชโองการจากองค์ฮ่องเต้... ด้วยเพราะคุณความดีของบุตรสาวตระกูลไป๋ 'ไป๋ลี่หลิน' ในการคิดค้นโอสถทิพย์ระงับโรคระบาดชายแดน และการถวายฎีกาตรวจสอบการทุจริตคอรัปชัน... ฮ่องเต้มีพระราชวินิจฉัยแล้ว เห็นควรให้พระราชทาน 'หนังสือหย่าขาด' แก่นาง และแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง 'ท่านหญิงผิงอัน' เป็นกรณีพิเศษ มีศักดิ์เทียบเท่าองค์หญิงชั้นเอก อิสระเหนือบุรุษใดในแผ่นดิน!" เพล้ง! ถ้วยชาหยกขาวในมือของเฟิงมู่เฉินร่วงหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจายกระจัดกระจาย เศษกระเบื้องและน้ำชาอุ่นๆ กระเด็นโดนชายฉลองพระองค์ของเขา ทว่าท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกลับไม่รู้สึกรู้สาแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด ยามเมื่อตระหนักได้ว่า... นางไม่ได้เพียงแค่ต้องการหลุดพ้นจากเขา แต่นางกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและอำนาจทั้งหมดของเขาลงใต้ฝ่าเท้าอย่างสมบูรณ์แบบ! ไป๋ลี่หลินแย้มรอยยิ้มบางเบาออกมาเป็นครั้งแรก เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกเหมันต์ที่เบ่งบานท่ามกลางพายุหิมะ นางกราบรับพระราชโองการด้วยท่าทีสง่างาม ก่อนจะหันมาสบตากับอดีตสามีที่ยืนแข็งค้างดั่งรูปปั้น แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดังชัดเจนก้องอยู่ในใจของเขา "ขอบพระทัยฝ่าบาท... และขออภัยด้วยนะท่านอ๋อง คนเช่นข้า... ชาตินี้ไม่ขอรับคำขอโทษ และไม่ขอร่วมทางกับท่านอีกต่อไปค่ะ" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าสะใจกว่าเดิมแน่นอนค่ะ! — เงียบแต่ฟาดเรียบ