ถ้วยยาพิษที่ถูกสลับ

กลิ่นอายจางๆ ของดอกอู๋ตานที่ถูกเผาเคล้าคลอในเตากำยานทองเหลืองลายสลักนกยูงรำแพน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในตำหนักรับรองหลังงามนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่กดทับลงมาเนิ่นนานราวกับผืนน้ำแข็งหนาเตอะในเหมันต์ฤดู กลับส่งเสียงกรีดร้องในความรู้สึกของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นอย่างกึกก้อง "พระชายา โปรดเสวยโอสถบำรุงพระครรภ์ถ้วยนี้เสียเถิดเพคะ... เป็นพระเมตตาจากสนมเอกซูที่กำชับให้ห้องเครื่องเคี่ยวพิถีพิถันนานถึงสามัชฌิมยามเชียวหนาเพคะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยความกระวนกระวายอย่างปิดไม่มิดนั้นดังมาจากจูฮวา นางกำนالคนสนิทของสนมเอกซู สตรีผู้ก무อำนาจในฝ่ายหลังเวลานี้ ในมือของนางประคองถาดกระเบื้องเคลือบสีมุก ทอดสายตามองถ้วยน้ำยาชามรกตที่ส่งไอระเหยกรุ่นขึ้นมาอย่างมีความหวังระคนหวาดระแวง ไป๋ลี่หลินป้องกายด้วยชุดคลุมผ้าไหมต่วนสีม่วงอ่อนปักลายเมฆมงคลและดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงินระยิบระยับ เรือนร่างบอบบางที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดงไม่ได้ขยับเขยื้อนวรกายแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ปรายหางตาเรียวยาวดั่งหงส์มองถ้วยยาในถาดนั้น นัยน์ตาคู่งามลẫกล้ำดึงดูดสายตา ลึกซึ้งราวมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากอย่างเยือกเย็นและงดงามราวภาพวาด "ลำบากสนมเอกซูถึงเพียงนี้เชียวหรือ" ลี่หลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสราวกระดิ่งเงินกระทบสายลม "ถึงขั้นส่งนางกำนัลฝีมือดีมาคอยกำกับดูแลให้ข้าดื่มยาบำรุงถ้วยนี้ให้หมดต่อหน้าต่อตา เกรงใจเกินไปแล้ว" "มิกล้าๆ เพคะ... สนมเอกซูทรงห่วงใยพระพลานามัยของพระชายายิ่งนัก เพคะ" จูฮวาฝืนยิ้มเกร็ง ดวงตาหลุบต่ำลงอย่างมีพิรุธ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมแม้ว่าภายในห้องจะไม่ได้ร้อนอบอ้าวแต่อย่างใด ลี่หลินไม่ตอบคำ นางยกปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมปลอกเล็บทองคำประดับหยกเขียวขึ้นเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้จันทน์ เสียง *ก๊อกๆ* นั้นดังก้องกังวานในความเงียบราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต ในชาติภพก่อน นางเคยโง่งอมอบความไว้ใจ ดื่มยาพิษที่ถูกส่งมาในคราบความหวังดีเช่นนี้ จนต้องสิ้นใจอย่างอนาถในตำหนักเย็นที่หนาวเหน็บ รสชาติคาวเลือดและความเจ็บปวดทรมานที่แผดเผาไปทั่วร่างในวันนั้น ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง แต่วันนี้... นางหาใช่ลูกแกะน้อยที่รอให้เขียงเชือดเฉือนอีกต่อไปแล้ว "ในเมื่อเป็นความหวังดีอันล้ำค่า ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไรเล่า" ลี่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบคมดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม นางผุดกายลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์เนื้อดีทิ้งตัวลงตามสัดส่วนโค้งเว้าสง่างาม นางก้าวเข้าไปใกล้ถาดกระเบื้องนั้นทีละก้าว... ทีละก้าว... จนกลิ่นหอมของสมุนไพรลอยแตะจมูก จูฮวากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นรำรัวราวกับกลองศึก นางเฝ้ารอให้สตรีตรงหน้ารับถ้วยยาอัปมงคลนั้นไปดื่มเสียให้หมด ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะสัมผัสโดนกระเบื้องเคลือบ ลี่หลินกลับสะบัดแขนเสื้อกว้างออกเบาๆ ปัดถาดในมือของจูฮวาร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดัง *เพล้ง!* เศษกระเบื้องแตกกระจายไปทั่วทิศทาง น้ำยาสีกรกตไหลนองลงบนพื้นพรมขนสัตว์ปักลายวิจิตร ส่งกลิ่นฉุนรุนแรงที่ทำเอาทุกคนในห้องต้องขมวดคิ้วมุ่น "พระชายา! ท่าน..." จูฮวาหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจกลัว ทรุดกายลงคุกเข่าตัวสั่นงก "ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเพคะ! นั่นคือยาบำรุงที่สนมเอกซูมีรับสั่งให้..." "ยาบำรุงงั้นหรือ?" ลี่หลินหัวعเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่าสะพรึงกลัว นางย่อกายลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษสมุนไพรที่เปื้อนพรมขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ "กลิ่นฉุนรุนแรงปานนี้ เจือด้วยผงรากอวี้หลานและยางจากดอกอัคนีทมิฬ หากหญิงตั้งครรภ์ดื่มเข้าไปเพียงหยดเดียว จะแท้งโลหิตไหลไม่หยุดจนสิ้นใจภายในสามชั่วยาม นี่หรือคือยาบำรุงที่เจ้าว่า?" สีหน้าของจูฮวาซีดเผือดลงทันทีราวกับคนตาย ไร้สีเลือดแต่งแต้ม "หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ทราบเรื่องนี้นะเพคะ! พระชายาโปรดทรงความเป็นธรรมด้วย!" "ไม่ทราบกระนั้นหรือ?" ลี่หลินเงยหน้าขึ้นจ้องมองนางด้วยแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางจนจูฮวาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา "ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่ทราบ เช่นนั้นเรามาพิสูจน์กันให้รู้ดำรู้แดงดีกว่าว่า 'ความไม่ทราบ' ของเจ้า มีเบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างไร" เพียงพริบตาเดียว บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดถึงขีดสุด ลี่หลินส่งสัญญาณมือให้องครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเสาตำหนักก้าวออกมา ล็อคตัวจูฮวาทั้งเป็นอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง "ไป๋ลี่หลิน! เจ้ากล้าใส่ร้ายสนมเอกซูหรือ?!" เสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากหน้าประตูตำหนัก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงปักลายหงส์ทอง สนมเอกซูเยื้องกายเข้ามาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด ใบหน้าสะสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางกวาดสายตามองซากถ้วยยาที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนจะจ้องเขม็งมาที่ลี่หลิน "ใส่ร้าย?" ลี่หลินลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม นางปัดชายเสื้อเบาๆ ราวกับรังเกียจฝุ่นละออง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิบอิ่ม "สนมเอกซู ท่านรีบร้อนร้อนรนมาเยือนตำหนักของข้าถึงเพียงนี้ เกรงกลัวว่าความลับจะถูกเปิดโปงเร็วเกินไปกระนั้นหรือ?" "เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร! ข้าเพียงแต่ได้ยินว่าเกิดเรื่องวุ่นวายในตำหนักของเจ้า จึงมาดูด้วยความหวังดี..." "ความหวังดีของท่าน ช่างหนักหนาสาหัสเสียจนข้ารับไม่ไหวจริงๆ" ลี่หลินตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบคม นางตบมือเบาๆ สองครั้ง องครักษ์อีกคนก็ลากตัวบุรุษผู้หนึ่งเข้ามาในห้อง ชายผู้นั้นแต่งกายด้วยชุดพ่อครัวหลวง สั่นเทาเป็นเจ้าเข้าทรง หมอบกราบลงแทบเท้าของสนมเอกซูทันทีที่เห็นหน้า "พระ... พระชายาโปรดไว้ชีวิตด้วย! เป็น... เป็นสนมเอกซูที่ทรงบังคับให้ข้าผสมยาพิษนี้ลงไปในถ้วยยาบำรุงเพคะ!" พ่อครัวหลวงโขกศีรษะกับพื้นจนเสียงดัง *โขก โขก* เลือดไหลซึมออกมาอย่างน่าอนาถ สนมเอกซูหน้าถอดสีแทบจะทรงตัวไม่อยู่ นางถอยหลังไปสองก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด "เจ้า... เจ้าสารเลว! กล้าดียังไงมากล่าวหาข้า! ใครก็ได้ ลากตัวคนสุนัขตัวนี้ไปโบยให้ตายเดี๋ยวนี้!" "ช้าก่อน!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านนอกตำหนัก พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทองห้ากรงเล็บที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นและดุร้าย แววตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดในปราดเดียว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของลี่หลิน ฉินอ๋องเฟิงมู่เฉินเสด็จมาถึงแล้ว! บรรยากาศภายในตำหนักพลันเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างคุกเข่าลงคำนับด้วยความหวาดกลัว มีเพียงไป๋ลี่หลินที่ยังคงยืนตรงเชิดหน้าขึ้นสบพระเนตรของพระองค์ด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย สนมเอกซูเห็นดังนั้น รีบพุ่งเข้าไปหาพระองค์ราวกับเกาะฟางเส้นสุดท้าย น้ำตานองหน้า "ท่านอ๋องเพคะ! พระชายาใส่ร้ายหม่อมฉัน นางจงใจทำลายถ้วยยาบำรุงแล้วหาว่าหม่อมฉันวางยาพิษ โปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ!" เฟิงมู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองสนมเอกซูที่กำลังร่ำไห้คร่ำครวญ พระเนตรคมกริบคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่ลี่หลิน ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้นางทีละก้าว กลิ่นอายความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านออกมากดดันคนรอบข้างจนแทบหายใจไม่ออก "เจ้ามีหลักฐานอันใด... ถึงกล้ากล่าวหาสนมเอกซูถึงเพียงนี้?" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่าแฝงความกดดันล้ำลึก ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างไม่เกรงกลัว นางยื่นมือเรียวออกไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อยื่นถวายให้พระองค์ "ท่านอ๋อง... นี่คือบันทึกรายการซื้อขายสมุนไพรพิษจากร้านขายยาในตลาดหลวง ซึ่งประทับตราจวนของสนมเอกซูไว้อย่างชัดเจนเพคะ..." ลี่หลินเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยประกายแสงวาววับ "และหากท่านอ๋องยังไม่เชื่อ หม่อมฉันยังมีพยานปากสำคัญอีกคนที่จะทำให้ความจริงกระจ่าง..." นางยังกล่าวไม่ทันจบประโยค จู่ๆ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับขันทีอาวุโสที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบพื้นด้วยความตระหนกสุดขีด "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! ฮองเฮา... ฮองเฮาทรงพระประชวรหมดสติไปอย่างกะทันหัน หลังจากเสวยโอสถที่สนมเอกซูถวายเมื่อครู่พ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงรายงานนั้น ทุกสรรพสิ่งภายในตำหนักราวกับหยุดนิ่งลงในทันที สนมเอกซูหน้าซีดเผือดล้มพับลงไปกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวัง เฟิงมู่เฉินหันกลับมามองลี่หลิน ชั่วพริบตานั้น แววตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นกลับฉายประกายลึกล้ำที่อ่านไม่ออกระคนความทึ่งระคนพึงพอใจอย่างประหลาด --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันตรายนี้ไปพร้อมกับข้านะคะ หวังว่าท่านจะยังไม่ลืมว่าใครคือหมากตัวจริงในกระดานนี้! – เงียบแต่ฟาดเรียบ