เปิดโปงโฉมหน้าผู้ทรยศแดนใต้

“ใต้เท้าซ่ง... ช่างเป็นผู้มีความกตัญญูกตเวทีต่อแผ่นดินยิ่งนัก ถึงกับยอมใช้เงินท้องคลังเพื่อ ‘บำรุง’ ความสงบสุขของราษฎรแดนใต้ด้วยความเต็มใจ” เสียงหวานใสที่เจือกระแสเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันกริบภายในห้องโถงรับรองของจวนเจ้าเมืองซ่ง แสงจากตะเกียงน้ำมันหอมหมื่นลี้วับแวมสาดส่องกระทบเข้ากับเรือนร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองระยิบระยับ ท่วงท่าการจิบชาของไป๋ลี่หลินช่างงดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรเอก ทว่าแววตาที่ทอดมองไปยังบุรุษวัยกลางคนร่างท้วมผู้กำลังคุกเข่าตัวสั่นเทาเบื้องหน้า กลับคมกริบดุจใบมีดอาบยาพิษที่พร้อมจะปลิดชีพคนได้ในคราเดียว ซ่งเหวินเจ๋อ เจ้าเมืองแดนใต้ผู้ฉ้อฉล เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีเปียกชุ่ม บัญชีลับสามเล่มที่เพิ่งถูกค้นพบจากห้องลับใต้ดินถูกกางออกประจานความโลภของเขาอย่างไม่มีชิ้นดี ตัวเลขการยักยอกเงินบรรณาการและเสบียงทหารของกองทัพฉินอ๋องถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดยิบ ทุกตัวอักษรคือหลักฐานมัดตัวที่ต่อให้ใช้ร้อยลิ้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้ “ฮ... ฮูหยินโปรดเมตตา! ข้าแตะต้องเงินพวกนั้นเพียงน้อยนิด... บ... เบื้องหลังยังมีขุนนางใหญ่อยู่ กรุณาเปิดทางให้ข้าสักคราเถิด ข้าพร้อมจะ...” ซ่งเหวินเจ๋อละล่ำละลักกล่าว ละอายและหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ ยิ่งเมื่อหวนนึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับความเหี้ยมโหดของฉินอ๋องผู้เป็นสามีของสตรีตรงหน้า เขาก็แทบอยากจะกลืนกินลมหายใจของตนเองให้ตายตกไปตามกัน “เบื้องหลังหรือเพคะ?” ไป๋ลี่หลินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงกระทบกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน “ท่านคิดว่าข้าเดินทางมาไกลนับพันลี้เพื่อฟังคำแก้ตัวน่าสมเพชเช่นนี้หรือ? ขุนนางใหญ่ที่ท่านเอ่ยถึง... บัดนี้คงกำลังนั่งไม่ติดเก้าอี้ในเมืองหลวง เมื่อทราบข่าวว่าสุนัขรับใช้เช่นท่านกำลังจะถูกถลกหนังหัวเพื่อบูชายัญแล้วกระมัง” รอยยิ้มมุมปากของนางไม่ได้ไปถึงดวงตา กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้สวี่ฮูหยิน—แม่เลี้ยงผู้เคยเหยียบย่ำนางและบัดนี้ถูกส่งตัวมาตกระกำลำบากในแดนใต้ร่วมกัน—ต้องทรุดกายลงหมอบกราบกับพื้นด้วยความหวาดผวา นางไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาในอดีต จะเติบโตเป็นปีศาจสาวผู้ใช้เพียงสมองและกลอุบายล่อให้ขุนนางทั้งเมืองติดกับดักได้อย่างแนบเนียนเช่นนี้ แผนการของลี่หลินช่างแยบยลยิ่งนัก นางมิได้ใช้กำลังพลเข้าหักหาญ ทว่าใช้ ‘ความโลภ’ ของซ่งเหวินเจ๋อเป็นเหยื่อล่อ โดยการปล่อยข่าวลือเรื่องเหมืองแร่ลับและเส้นทางค้าเกลือเถื่อน ทำทีเป็นเปิดช่องทางให้เขากวาดต้อนผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งบัญชีรายรับรายจ่ายพอกพูนเกินกว่าจะปิดบัง ข้อมูลทั้งหมดจึงถูกรวบรวมและส่งตรงถึงมือฉินอ๋องในค่ำคืนเดียว ครู่ต่อมา ประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกด้วยแรงลมกรรโชก ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินย่างก้าวเข้ามาด้วยรัศมีน่าเกรงขาม กลิ่นอายสงครามและกลิ่นอายเลือดเจือจางลอยมาตามสายลม ดั้งคมสันและริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงแสดงถึงความเยือกเย็นดุร้าย ฉินอ๋องเฟิงมู่เฉินกวาดสายตาคมกริบมองผลงานของภรรยารักแวบหนึ่ง ก่อนมุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็น “ทำได้ดีมาก ฮูหยินของข้า” สุเฟงมู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกกังวาน ก่อนจะป้องมือโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย สายตาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและชื่นชมอย่างหาที่สุดมิได้ ความรักความมั่นคงของเขานั้นดั่งหินผา ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่เป็นศัตรูของนางให้แหลกสลาย ซ่งเหวินเจ๋อเห็นฉินอ๋องปรากฏตัวขึ้นก็แทบสิ้นลม เขารู้ดีว่าความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ ทว่าก่อนที่ทหารองครักษ์จะเข้ามาลากตัวคนทรยศออกไปรับโทษทัณฑ์ขั้นเด็ดขาด เสียงฝีปากม้าเร่งรีบก็ดังทะลวงความเงียบยามราตรีเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าจวน องครักษ์เงาพุ่งเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าฉินอ๋องด้วยใบหน้าซีดเผือด สองมือชูหีบไม้แกะสลักลวดลายประณีตขึ้นเหนือหัว “ท่านอ๋อง! มีม้าเร็วส่งสهمด่วนมาจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ... เป็นราชโองการลับจากพระเนตรพระหัตถ์ของฝ่าบาท!” เฟิงมู่เฉินรับหีบไม้มาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อเปิดออกหยิบม้วนกระดาษสีเหลืองทองขึ้นมาคลี่อ่าน นัยน์ตาคมกริบก็หรี่แคบลงทันที บรรยากาศภายในห้องโถงที่เพิ่งผ่อนคลายกลับกดดันและหนתแน่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างฉับพลัน ไป๋ลี่หลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงถาม ไอร้อนจากกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามา แต่มันกลับเย็นเยียบลงเมื่อเขายื่นกระดาษแผ่นนั้นให้นางอ่านด้วยตนเอง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อความในราชโองการอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รอยยิ้มเยาะจะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม *‘แคว้นหลินส่งฑูตพิเศษมาเยือนเมืองหลวง พร้อมข้อเสนอเชื่อมสัมพันธ์... ที่ระบุเจาะจงชื่อของไป๋ลี่หลิน พระชายาเอกแห่งฉินอ๋องโดยเฉพาะ’* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันตรายนี้ไปพร้อมกับข้าเสมอนะคะ – เงียบแต่ฟาดเรียบ