พันธมิตรในความมืด

"หายใจเข้าลึกๆ ริน... อย่ามองมัน อย่ามองเข้าไปในความว่างเปล่านั่น" เสียงทุ้มต่ำของศิลากระซิบอยู่ข้างหู ดึงสติรินรดาที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ในมือของเธอยังคงถือแท็บเล็ตแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ ใบหน้าไร้ตาไร้จมูกของหญิงสาวชุดขาวในกระจกยังคงตามมาหลอกหลอน เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานในห้องลับใต้ดินของศิลา ห้องนี้เต็มไปด้วยจอคอมพิวเตอร์หลายเครื่องที่ส่องแสงสีฟ้าหม่นตัดกับความมืดมิดภายนอก บรรยากาศอับชื้นและกลิ่นกระดาษเก่าๆ ทำให้ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มจางลง แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่กลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง "ฉันเห็น... ศิลา รอยยิ้มนั้นมันไม่ใช่ของมนุษย์" รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พลางหันไปมองทนายความหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าจอหลัก ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแวววิตกอย่างปิดไม่มิด ศิลาไม่ตอบในทันที เขาขยับนิ้วรัวบนคีย์บอร์ด เสียงคลิกเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง "สิ่งที่เห็นอาจจะเป็นเพียงภาพสะท้อนจากความทรงจำที่คุณพยายามฝังมันไว้ แต่ตอนนี้เราไม่มีเวลาให้ความกลัวแล้วริน ระบบรักษาความปลอดภัยของกองมรดกตระกูลวรโชติกำลังจะเข้าสู่โหมดรีเซ็ตตอนเที่ยงคืน นี่คือโอกาสเดียวของเราที่จะเจาะเข้าไปในบัญชีลับของคุณหญิงดาริน" รินรดาขยับเข้าไปใกล้จอมอนิเตอร์ แสงสีฟ้าสะท้อนในแววตาที่เริ่มแข็งกร้าวขึ้น "คุณแน่ใจนะว่าวิธีนี้จะไม่ทำให้ย่ารู้ตัว? ถ้าพลาด... เราจะไม่มีวันได้โอกาสเข้าใกล้ความจริงอีกเลย" "ผมวางยาโปรแกรมตรวจสอบไว้แล้ว พวกนั้นจะเห็นเพียงกราฟิกปกติที่ไม่มีการเคลื่อนไหว" ศิลาหันมามองเธอ แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "คุณต้องเป็นคนกดรหัสผ่านบัญชีสุดท้าย... รหัสที่คุณเคยบอกว่ามันคือวันที่แม่คุณจากไป" นิ้วเรียวของรินรดาแตะลงบนแป้นพิมพ์ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอจำวันที่นรกบนดินเริ่มต้นขึ้นได้ดี วันที่รถของพ่อและแม่พุ่งตกหน้าผาในคืนที่ฝนตกหนัก เธอพิมพ์รหัสผ่านตัวเลขชุดนั้นลงไป ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อหน้าจอเปลี่ยนรูปแบบจากตัวเลขพื้นฐาน กลายเป็นโฟลเดอร์สีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ "เจอแล้ว..." ศิลาพึมพำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป เขาไล่สายตาอ่านรายการธุรกรรมที่ปรากฏขึ้นบนจอ "ริน... นี่มันไม่ใช่งบการเงินธรรมดา แต่มันคือบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีนอกประเทศรายเดือน และคนที่รับเงินเป็นประจำทุกปี... คือสถานพยาบาลจิตเวชในต่างแดนที่ไม่เคยมีชื่อในบันทึกของตระกูล" รินรดาขมวดคิ้ว "คุณหญิงดารินส่งเงินให้ใคร? หรือว่า..." "หรือว่าคนที่คุณเห็นในกระจก อาจจะมีตัวตนจริงๆ อยู่ที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครนึกถึง" ศิลาคลิกเปิดไฟล์ภาพที่แนบมากับรายการโอนเงิน ภาพถ่ายที่พิกเซลค่อนข้างแตกพร่าค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นภาพห้องขังสีขาวสะอาดตาที่มีร่างผอมบางนั่งหันหลังให้กล้อง หญิงสาวในภาพมีเส้นผมยาวสลวยสีดำสนิท... สีเดียวกับรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน รินรดายกมือขึ้นปิดปาก ร่างกายชาวาบ "นั่นไม่ใช่ย่า... แต่เป็น..." ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง จอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทิ้งให้เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ในความเงียบงันนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องลับ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ศิลาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น สายตาของเขาจ้องมองไปยังประตูที่กำลังถูกไขออกด้วยกุญแจสำรองที่ควรจะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ครอบครอง ประตูเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของหญิงชราที่ยืนตระหง่านอยู่หลังแสงไฟสลัว คุณหญิงดารินก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยือกดั่งน้ำแข็ง เธอไม่ได้ถือปืนหรืออาวุธ แต่ในมือของเธอกลับถือกรอบรูปเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งไว้แน่น "ความอยากรู้อยากเห็นเป็นนิสัยที่แก้ไม่หายจริงๆ นะรินรดา" คุณหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่บาดลึกถึงกระดูก "อยากเห็นหน้าคนในกระจกนักใช่ไหม? งั้นย่าจะพาไปดู... แต่จำไว้นะ ว่าหลังจากคืนนี้ไป เธอจะไม่มีวันได้กลับออกมาเป็นคนเดิมอีก" คุณหญิงดารินวางกรอบรูปลงบนโต๊ะ มันเป็นรูปถ่ายครอบครัวที่มีใบหน้าของคนในรูปถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉานจนเละเทะ และที่มุมขวาของรูป... ปรากฏชื่อของคนที่ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป ศิลากระชากแขนรินรดาให้ถอยหลัง แต่ทว่า... ไฟในห้องกลับสว่างพรึ่บขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณหญิงดาริน เงาของคนผู้นั้นทาบทับลงบนตัวรินรดา และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาบานที่สองที่อยู่ด้านหลังคุณหญิง เธอก็แทบหยุดหายใจ เงาในกระจกบัดนี้ไม่ได้สะท้อนภาพหญิงสาวชุดขาวที่ไร้ใบหน้าอีกต่อไป แต่มันสะท้อนภาพของรินรดาที่กำลังยืนยิ้มกว้างถึงใบหูอยู่ในกระจก ในขณะที่ตัวจริงของเธอยังคงยืนตัวสั่นอยู่ข้างศิลา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในรอยกระจกไปกับรินรดาและตุ๊กตาโบราณนะคะ หวังว่าความลับนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงค่ะ