อดีตที่หวนคืน

“ห้องของสามีฉัน... หรือห้องเก็บศพที่ย่ากำลังรอวันให้มันเน่าเปื่อยกันแน่คะ?” รินรดาแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่สั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้คุณหญิงดารินจะก้าวเข้ามาประชิดจนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกราตรีเข้มข้นนั่นอบอวลไปทั่วโพรงจมูก ผู้หญิงตรงหน้าในชุดคลุมผ้าไหมตัวยาวดูสง่างามทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้แววของความเมตตา ราวกับว่าความรักสายเลือดมันระเหยหายไปจากร่างนี้ตั้งแต่วันที่พ่อแม่ของรินรดาจากไป คุณหญิงดารินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวที่สวมแหวนมรกตเม็ดโตลูบไล้ไปตามขอบบานประตูไม้แกะสลักอย่างใจเย็น “ปากคอเราะร้ายขึ้นนะรินรดา สงสัยอยู่กับทนายความมากไปหน่อย ความรู้เรื่องกฎหมายมันเลยทำให้หลานลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่ศาล... ที่นี่คือบ้าน และในบ้านนี้ ฉันคือกฎหมาย” “กฎหมายที่ใช้กดทับความจริงน่ะหรือคะ?” รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอแม้จะแหบพร่าแต่กลับหนักแน่น “หนูแค่สงสัย... ทำไมจดหมายในลิ้นชักนี้ถึงไม่มีจ่าหน้าซอง แต่ทำไมทุกฉบับถึงลงวันที่เดียวกับที่รถของพ่อประสบอุบัติเหตุ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คุณหญิงดารินไม่ได้สะดุ้ง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ขึ้นชั่วครู่ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว นางโน้มตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอผิดปกติของคนวัยแปดสิบ “ความอยากรู้อยากเห็นเป็นบาปกรรมนะเด็กน้อย... คืนนี้กลับไปนอนซะ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน เพราะบางครั้ง อดีตที่หลานพยายามขุดมันขึ้นมา อาจจะลุกขึ้นมาบีบคอหลานในความฝันก็ได้” คุณหญิงดารินเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงส้นรองเท้าที่ดังก้องกังวานไปตามทางเดินหินอ่อน ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ในความมืดสลัว เธอไม่ได้เดินกลับห้อง แต่กลับทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเย็นเยียบ มือที่สั่นเทาคว้าซองจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นลายมือที่คุ้นตา... ลายมือของแม่ที่เขียนถึงใครบางคนด้วยความหวาดกลัว — ในคืนนั้น รินรดาจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราที่ไร้ทางออก ความฝันของเธอไม่เคยเป็นภาพที่สวยงาม แต่มันคือการกลับไปยืนอยู่ในคืนวันฝนพรำเมื่อยี่สิบปีก่อน กลิ่นไอฝนผสมกลิ่นควันปืนฉุนกึก... เธอเห็นเด็กหญิงตัวน้อยในชุดเดรสสีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและของเหลวสีเข้ม รินรดาในวัยเด็กยืนอยู่หลังม่านกำมะหยี่หนา มองลอดผ่านช่องโหว่ไปยังห้องโถงใหญ่ เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่ง—คนที่เธอจำไม่ได้ว่าคือใคร—กำลังก้มกราบแทบเท้าคุณหญิงดาริน เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังก้องอยู่ในโสตประสาท “อย่าฆ่าพวกมันเลย... ผมทำตามคำสั่งแล้ว!” เสียงชายคนนั้นแหบพร่า คุณหญิงดารินในชุดสีดำสนิทก้าวเข้าไปใกล้ ลูบหัวชายคนนั้นด้วยท่าทางที่ดูใจดีเหลือเกิน แต่นางกลับกระซิบสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ “ความลับจะไม่มีวันรั่วไหล ถ้าคนที่รู้เรื่องเหลือเพียงแค่คนที่ฉันไว้ใจเท่านั้น... และแก ก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่หมดประโยชน์แล้ว” เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาทในฝัน รินรดาสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วแผ่นหลัง เธอหอบหายใจถี่รัว พยายามกวาดสายตาไปรอบห้องที่มืดมิด ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมเมื่อเธอพบว่า... บนโต๊ะข้างเตียงของเธอ มีแก้วน้ำที่เธอยืนยันได้ว่าวางไว้ที่เดิมเมื่อตอนหัวค่ำ แต่ตอนนี้มันถูกขยับออกไปวางที่ขอบโต๊ะจนเกือบจะตก และไม่ใช่แค่นั้น... บนกระจกเงาบานใหญ่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มีรอยนิ้วมือเล็กๆ ของเด็ก—รอยนิ้วมือที่เต็มไปด้วยคราบสีแดงเข้มเหมือนเลือด—ประทับอยู่กลางเงาสะท้อนของเธอเอง รินรดารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาศิลา มือที่สั่นเทาพิมพ์ข้อความอย่างยากลำบาก *‘ศิลา... ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น แต่ตอนนี้... ฉันคิดว่ามีคนอยู่ในห้องกับฉัน’* เสียงกดล็อกกลอนประตูห้องจากด้านนอกดังขึ้น ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่มันบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเธอราวกับเสียงใบมีด รินรดาค่อยๆ หันหลังไปมองที่บานประตู เธอเห็นเงาสีดำทาบทับอยู่ใต้ขอบประตู เงาที่ดูสูงใหญ่และผิดรูปผิดร่างกว่ามนุษย์ทั่วไป มือจับลูกบิดค่อยๆ หมุนช้าๆ อย่างไร้เสียง เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกระจกเย็นเฉียบ ความรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างใบหูทำให้เธอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “บอกแล้วไง... ว่าอดีตมันไม่เคยตาย” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยไม่ใช่เสียงของคุณหญิงดาริน แต่มันคือเสียงของคนตายที่เธอฝังไว้ในความทรงจำเมื่อยี่สิบปีก่อน! รินรดาหันขวับไปตามเสียงนั้น ทว่าสิ่งที่เธอเห็นในกระจกกลับทำให้เธอถึงกับกรีดร้องออกมาไม่ได้... เงาในกระจกไม่ได้สะท้อนภาพของเธอ แต่มันสะท้อนภาพของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวที่บัดนี้ใบหน้าหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่กำลังยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มกว้างถึงใบหู ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเงามืดในรอยกระจกนี้ไปพร้อมกับ "ตุ๊กตาโบราณ" ครับ