งานเลี้ยงลวงตา

“อย่าได้แตะต้องแก้วไวน์ใบนั้นเชียวรินรดา ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่ต้องจบลงท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกพวกนี้” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นข้างใบหู รินรดาชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วคริสตัลใสบนถาดเงิน เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของศิลาที่ยืนซ้อนหลังอยู่ไม่ห่าง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขากลบกลิ่นคาวเลือดที่เธอมโนไปเองในจิตใต้สำนึกได้อย่างน่าประหลาด รินรดาค่อยๆ หันไปมองรอบห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี แสงไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับสะท้อนเงาในกระจกเงาบานยักษ์ที่ประดับอยู่โดยรอบ ราวกับว่าทุกตารางนิ้วในที่แห่งนี้กำลังจ้องมองเธอด้วยดวงตานับร้อยคู่ ผู้คนในชุดราตรีหรูหราต่างจับกลุ่มสนทนา แต่ภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้มและเสียงหัวเราะที่ดูเสแสร้ง เธอกลับมองเห็นเพียงกรงขังที่มองไม่เห็น “ย่ากำลังจับตาดูเราอยู่ใช่ไหมคะ” รินรดากระซิบตอบ พลางยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบแทนเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบของคุณหญิงดารินที่กำลังยืนต้อนรับแขกเหรื่ออยู่หน้าห้องโถงใหญ่ ศิลาไม่ตอบในทันที เขาทำเพียงจัดปกเสื้อสูทของตนเอง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่มุมห้อง—คนที่เป็นกุญแจสำคัญในการโอนถ่ายโฉนดที่ดินในอดีต “ไม่ใช่แค่ย่าของเธอหรอกรินรดา แต่ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' จะมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้” รินรดาขมวดคิ้ว ความหวั่นวิตกแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ “หมายความว่าอย่างไรคะ” “ดูนั่น” ศิลาเบนสายตาไปที่ประตูใหญ่ที่ค่อยๆ แง้มออก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจจำแลงกายมา รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอสะดุดลงทันที เมื่อสบตากับชายคนนั้น—คนที่เธอคิดว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของพ่อแม่เธอเมื่อสิบปีก่อน งานเลี้ยงในคืนนี้ไม่ใช่แค่การฉลองวันครบรอบตระกูล แต่มันคือลานประหารที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าไหมและกลิ่นดอกลิลลี่อบอวลจนน่าคลื่นไส้ คุณหญิงดารินเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางสง่างาม มือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาแต่ยังคงสั่นคลอนด้วยอำนาจวางลงบนไหล่ของรินรดา แรงบีบนั้นเบาหวิวแต่กลับรู้สึกหนักอึ้งดั่งโซ่ตรวน “หลานรัก... ดูสิว่าใครมาหาเจ้า” เสียงของคุณหญิงดารินหวานหยดราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ “เขาบอกว่ามีของขวัญชิ้นพิเศษที่อยากจะมอบให้หลาน... ของขวัญที่หลานตามหามาทั้งชีวิต” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง ความเกลียดชังที่สุมอยู่ในอกพุ่งพล่านจนมือไม้สั่น “ดิฉันไม่คิดว่าจะมีของขวัญอะไรจากคนจำพวกนี้ที่คุณย่าจะเต็มใจมอบให้... นอกจากความตายที่หลอกหลอนมาตลอด” คุณหญิงดารินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาที่ทอดมองมาดูแคลน “ความตายไม่ใช่จุดจบหรอกรินรดา มันเป็นแค่การเริ่มต้นของบทเรียนที่หลานยังไม่เคยเรียนรู้ต่างหาก” ศิลาก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างรินรดากับหญิงชรา รอยยิ้มของเขาดูสุภาพแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด “ขอประทานโทษครับคุณหญิง แต่ดูเหมือนว่า 'แขก' ของท่านจะมีเรื่องที่ต้องสะสางกับทางกฎหมายเสียหน่อย ไม่ทราบว่าสะดวกจะไปคุยกันในห้องส่วนตัวไหมครับ?” สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อแขกในงานเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ ดนตรีบรรเลงยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว เสียงเหล่านั้นกลับพร่าเลือนราวกับความฝันที่กำลังจะกลายเป็นฝันร้าย เธอเดินตามชายปริศนาผู้นั้นเข้าไปในห้องหนังสือลับหลังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่ถูกเลื่อนออกอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องนั้นมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสลัวๆ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นคลุ้งกระจายอยู่เต็มอากาศ ชายปริศนาหยุดยืนกลางห้อง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ “คุณรินรดาครับ... ถ้าคุณรู้ว่าในซองนี้คืออะไร คุณอาจจะอยากเดินออกจากคฤหาสน์หลังนี้ไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อแม่ของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ... และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน” รินรดามือสั่นระริกขณะเอื้อมไปสัมผัสซองเอกสารนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความกลัวกับความอยากรู้อยากเห็นกำลังฉุดกระชากวิญญาณของเธอไปคนละทาง “บอกมา... เขาเป็นใคร” รินรดาเค้นเสียงถาม ชายปริศนาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาพังทลายลงในพริบตาเดียว “เงาที่คุณเห็นในกระจกทุกคืนน่ะ... ไม่ใช่เงาของพ่อแม่คุณหรอก แต่มันคือเงาของคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ... ตอนนี้เลย” รินรดาหน้าซีดเผือด ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ หวังจะเห็นศิลาที่ตามเธอเข้ามา แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นร่างของคุณหญิงดารินที่ยืนอยู่พร้อมกับมีดพกในมือที่สั่นไหว พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากทางด้านนอกห้องโถง... และแสงไฟในคฤหาสน์ที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวในกระจกไปกับรินรดาและตุ๊กตาโบราณนะคะ หวังว่าความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในคืนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจค่ะ